------------> najnowszy ŁYSIAK

[meadow.soprano]

Witam!
Czy nie uważacie, że Waldemar Łysiak cierpi na amnezję? Takie wnioski
wyciągnęłam po lekturze „Salonu”. Ciągle to samo. Od „Łysiaka na łamach 1”
po „Łysiaka na łamach 6” i teraz jeszcze ten „Salon”. Nie wiem, co mam o tym
myśleć. Wiem natomiast jedno, że autor ten nagminnie (to już zakrawa na
nerwicę natręctw) używa tych samych zwrotów obcojęzycznych (nolens volens, e
tutti quanti, et consortes, vulgo, etc., expressis verbis), jak również
ciągle, już w 7 książce, pisze o tym samym! Te same zdjęcia (Michnik z
Jaruzelskim, dedykacja Kuronia dla Kiszczaka), te same cytaty (o rozplenianiu
się robactwa Exupery-ego, o antysemityzmie Singera, o q… Orwella, z „Fausta”
Goethego, stara mądrość rabinacka o nienawiści itp., itd.), te same teksty…
Po „Salonie” oczekiwałam głębokiej analizy ostatnich 15 lat III RP, tymczasem
doczekałam się znowu analizy okresu stalinizmu, roku, 1968, strajków i
okrągłego stołu, biografii Michnika, Geremka, Kuronia i Mazowieckiego.
Szczegółów z najnowszej historii Polski, analizy „afery Rywina”. A tu ledwie
kilkanaście zdań. Poza tym wszystkim denerwowac mnie już zaczynają te
wszechobecne cytaty. Zaczynam odnosić wrazenie, że twórczość Łysiaka to
kompilacja różnych myśli i cytatów złączona wtrętami własnymi, których jest z
książki na książkę coraz mniej.
„Statek” uwielbiam miłością bezwarunkową.
Jednak jeśli jeszcze raz przeczytam o tym, że „jeśli raz się sq…, to q…
pozostaniesz” lub „cóż ci za dobro wyrządziłem, że mnie tak nienawidzisz”, to
przestanę czytać pozycji publicystyczno-historycznych tego autora.
Przepraszam za przydługi post.
Mam pytanie do Was: czy czytaliście „Cenę” „Kielich” i „Empireum”? Warto
kupować? A co sądzicie o „Malarstwie białego człowieka”? Warto wydać tyle
kasy?
Pozdrawiam i wszystkiego dobrego w Nowym Roku!
Meadow

[meadow.soprano]

No proszę Was skomentujcie to w jakiś sposób, takiego wątku jeszcze nie
widziałam!

[Gość: wqrwiony]

Lewaków et consortes zawsze prawda w oczy kole, zwłaszcza jak im się o niej
ekspressis verbis przypomina. Łysiak stoi na straży narodowej pamięci, nolens
volens, traktując to jako bowiązek intelektualisty vulgo myśliciela.

[Gość: wqrwiony]

a co do wątków na okołołysiakowe tematy to mam wrażenie, że były już takie,
całkiem niedawno

[Gość: Kostek]

hmm... chyba rzeczywiście masz kłopoty z pamięcią skoro ledwie sobie
przypomniałeś wątek w którym dzień wcześniej zabrałeś głos ;)
Wydźwięk tamtej jak i wcześniejszych twoich wypowiedzi kłóci się z tym co
powyżej, więc powinieneś robić sobie węzełki dla przypomnienia, że w kwestii
Łysiaka jesteś anty!

[fabianstory]

Nie ma się co czepiać. Każdy może zmienić zdanie. Tylko oby nie za często.

[Gość: wqrwiony]

a tak faktycznie, dzięki za przypomnienie, gorzej, że zapomniałem o sylwestrze.
Pozdro w nowym yorku.

[daro15]

meadow.soprano napisała:

> Czy nie uważacie, że Waldemar Łysiak cierpi na amnezję? Takie wnioski
> wyciągnęłam po lekturze „Salonu”. Ciągle to samo.

Amnezja to utrata pamięci. A Łysiak pamięta bardzo dobrze. Moim skromnym
zdaniem na amnezję cierpi część społeczeństwa, polityków i część forumowiczów.
Dlatego Łysiak im to wciąż przypomina. Proste.

> Wiem natomiast jedno, że autor ten nagminnie (to już zakrawa na
> nerwicę natręctw) używa tych samych zwrotów obcojęzycznych (nolens volens, e
> tutti quanti, et consortes, vulgo, etc., expressis verbis)

A jakby używał polskich odpowiedników ("chcąc nie chcąc", "dobitnie"
czy "powszechnie zwany"), to byłoby OK? Ja to bym jeszcze z rozpędu wścibskiego
krytyka policzył, ile tych samych rzeczowników używa Łysiak i innych części
mowy, a następnie podzielił je przez ilość stron, a potem sięgnął może po inne
narzędia statystyczne.

> .. ciągle, już w 7 książce, pisze o tym samym!

"Salon" jest podsumowaniem tych 15 lat III RP. Poza tym nie wszyscy czytali
poprzednią jego publicystykę. To jakby dalszy ciąg, który jednak uwzględnia
jako tło wydarzenia je poprzedzające.

> Te same zdjęcia (Michnik z Jaruzelskim, dedykacja Kuronia dla Kiszczaka), te
> same cytaty (o rozplenianiu się robactwa Exupery-ego, o antysemityzmie
> Singera, o q… Orwella, z 2;Fausta” Goethego, stara mądrość rabinacka o
> nienawiści itp., itd.), te same teksty̷
> 0;

Jak dobre, to czemu nie cytować? Łysiak widać stosuje od pewnego czasu
metodę "zdartej płyty", doskonale opanowaną przez reżimowe media.

> Po „Salonie” oczekiwałam głębokiej analizy ostatnich 15 lat III RP,

A co to znaczy "głębokiej"? Jak to się robi? Czy można jeszcze głębiej ten
temat drążyć? Widać, musisz dużo wiedzieć w tym temacie, coś czego Łysiak i
wielu takich jak ja, nie wiedzą. A może "głębiej" znaczy po prostu "łagodniej"?

> tymczasem doczekałam się znowu analizy okresu stalinizmu, roku, 1968,
> strajków i okrągłego stołu, biografii Michnika, Geremka, Kuronia i
> Mazowieckiego.

No, to jesteśmy jak najbardziej w temacie III RP. I czy w ogóle można mówić o
ostatnich 15 latach jako oderwanych okresie z dziejów Polski? Przecież okrągły
stół, to był początek tego cyrku, ale on wynikał z poprzedzających go okresów,
etapów socjalizacji Polski.

> Szczegółów z najnowszej historii Polski, analizy „afery Rywina”.

A po co? Afera Rywina to akurat małe Miki. To byłoby dopiero rozdrabnianie się
na drobne. Łysiak wskazuje w "Salonie" przyczyny choroby, a nie zajmuje się jej
objawami. Przecież afer mamy dziesiątki. A były gorsze (FOZZ, alkoholowa i
inne).

> Poza tym wszystkim denerwowac mnie już zaczynają te wszechobecne cytaty.

Na początku lektury też mnie to denerwowało, ale po pewnym czasie zrozumiałem,
że cytaty nie skazują Łysiaka na bycie w próżni. Książka jest pisana dla
szerokiego kręgu czytelników i kiedy Kowalski weźmie ją do ręki (czyli
czytelnik mniej "wtajemniczony"), to skonstatuje, że Łysiak nie jest
osamotniony; na zasadzie, że jak mówi jeden, to przypadek, jak dwóch to też,
ale jak już trzech, to... coś w tym musi być. Książka jest przemyślana, zeby
trafić do mas. Jak na razie sprzedaje się świetnie, wziąwszy pod uwagę bojkot
reżimowych mediów. Poza tym codzienne życie pokazuje, że Łysiak ma rację.

> Zaczynam odnosić wrazenie, że twórczość Łysiaka to
> kompilacja różnych myśli i cytatów złączona wtrętami własnymi, których jest z
> książki na książkę coraz mniej.

W pewnym sensie masz rację. Tylko że wtrętów własnych jest, niestety, więcej
niż cytatów.

Rozumiem, że "Salon" Cię rozczarował na płaszczyźnie literackiej. A poza tym
zgadzasz się z diagnozą - płytką, bo płytką, ale jednak - postawioną przez
Łysiaka? Że "salon różowy" i czerwoni sa odpowiedzialni za stan III RP?

Życzę w Nowym Roku szczęścia (i kolejnej, może tym razem, "głębszej" książki
Łysiaka).

Daro

[meadow.soprano]

No właśnie, Daro15. Amnezja to utrata pamięci. Otóż to. To właśnie miałam na
myśli. Bo czyż nie jest oznaką niepamiętania, niepamięci, braku pamięci,
atrofii pamięci, ciągłe, permanentne, pisanie o tym samym? Nie chodzi mi w tym
momencie o przypominanie czytelnikom o faktach, faktach, nie zaś – zakłamanych
pseudofaktach. Mam raczej na uwadze nieznośne dla mnie opisywanie w różnych
książkach (sześciu, czy siedmiu!) tymi samymi słowami tych samych wciąż
wydarzeń.
Odnośnie do obcojęzycznych wtrętów. Profesor Miodek uczył nas, że dobry pisarz
to taki pisarz, którego czyta się z przyjemnością. Rzecz jasna jest to
względne. Ja na ten przykład z lubością czytam włoskiego lewaka Umberto Eco
(„Imię”, czy „Wahadło”, bo już „Wyspy” na przykład nie trawię, przebrnęłam, bo
się zacięłam, że skończę i już), jak i polskiego prawicowca Waldemara Łysiaka
(„Statek” jest moim numerem jeden i chyba na zawsze pozostanie), co nie znaczy,
że inni czytelnicy z równą lubością będą tych autorów czytać. Względne
natomiast nie jest to, czy pisarz potrafi pisać jezykiem różnorodnym, lecz
rozpoznawalnym i stylem nie tylko akceptowanym przez czytelnika. Atrybutem
dobrego pisarza oprócz treści jest styl. Sam prof. Miodek swego czasu mówił, iż
pomimo najszczerszych chęci nie był w stanie przejść przez pewną pozycję, z
uwagi na fakt, iż w co dziesiątym zdaniu napotykał natrętne i
wszędobylskie „iż” zamiast „że” i „aczkolwiek” zamiast „jednak”. Nie chcę w tym
momencie stwierdzić, że stosowanie w/w słów powinno być zakazane, tych, jak
również tych stosowanych uparcie przez Waldemara Łysiaka (akurat u niego powód
jest chyba zgoła inny, używa tych obcojęzycznych słów i zwrotów, aby byś na
pierwszy rzut oka rozpoznanym po swoistym stylu; nie znajdziesz strony jego
książek, głównie publicystycznych, choć nie tylko, bez: ergo, etc., vulgo, et
consortes, e tutti quanta, nolens volens, expressis verbis, sprawdź sam). Chcę
jedynie zaznaczyć, ze pisarz, którego narzędziem pracy jest słowo, powinien
mieć na tyle elastyczny warsztat, aby używać wyrazów bliskoznacznych. Lubi
ergo? O.k., ale niechże raz na dwa „ergo” zastosuje jedno „więc”, raz na
trzy „etc.” jedno – itd.
Mój drogi! „Salon” jest podsumowaniem, sam piszesz. Ja tego właśnie,
spodziewanego!, podsumowania, nie dostrzegam! Widze natomiast kolejną
kompilację „Łysiaków na łamach” od 1 do 6 z paroma aktualnymi wstawkami
krajowymi i zagranicznymi. Te same zdjęcia Michnika, znowu fota dedykacji
Kuronia dla Kiszczaka i cała masa innych rzeczy. I nie myl, proszę, złośliwości
jego politycznych adwersarzy z pozytywną krytyką konstruktywną (choć lepiej –
wątpliwościami, znakami zapytania) wiernej, bo wieloletniej, fanki książek
Łysiaka. Uważam Go za pisarza wybitnego, niezwykle inteligentnego i
posiadającego nieprawdopodobnie rozległą wiedzę. Wolę jednak, przyznaję, pod
względem warsztatu, Jego powieści. W publicystyce powtarza się. Nihil novi sub
sole.
Na czym polegac miałaby dogłębna analiza ostatnich 15 lat? Np. na tym, aby
niedouczonemu, czyli takiemu, jak ja, „czwartorzędnemu” czytelnikowi, wyjaśnić
kulisy, kontakty, powiązania, kto z kim i dlaczego, nie ze strony „salonu”,
lecz z punktu widzenia Łysiaka, afery Rywina, Orlen, FOZZ, to, co było za
kurtyną kolejnych rządów (o Pawlaku nic, o Millerze nic, o Olinie nic).
Ostatnich 15 lat to lata 1989-2004, nie zaś 1950-2004, a pół książki z okładem
traktuje o okresie stalinowskim. Czytałam o tym nieraz w „Łysiaku na łamach”.
Mój drogi! Nie chciałabym, kończąc, zostać źle zrozumiana. Ja nie atakuję
wielkiego pisarza, jakim niewątpliwie jest Łysiak, nie uprawiam czepialstwa.
Napisałam o tym, co mnie uwiera w jednej z Jego książek. Tylko tyle i az tyle.
Nie neguję merytoryki. Bo ta jest ze wszech miar słuszna. W całej rozciągłości
zgadzam się z przytoczoną przez Ciebie tezą. I nie jest to, jak stara się nam
wmówić „salon”, spiskowa teoria dziejów narodowych kato-oszołomów. Wystarczy
włączyć logiczne myślenie.
Dziękuję uprzejmie za życzenia. Wszystkiego dobrego.
A apropos książek Łysiaka, to mam parę zaległości. Musze je w najbliższym
czasie nadrobić. Czytałeś może „Kielich” lub „Cenę”? Co sądzisz o tych
książkach? A „Empireum”? Żałuję niezmiernie, ze nie do dostania jest „MBC”.
Pojedyncze tomy mnie nie interesują.
Pozdrawiam.

[daro15]

1. Utrata pamięci, którą cechuje niepamięć, że się pamięta? OK, niech będzie,
że Łysiak nie pamięta, że pamięta. Tylko że - moim skromnym zdaniem - wiele
osób w Polsce nie pamięta, że powinno pamiętać, więc Łysiak - ten co nie
pamięta, że pamięta - im to przypomina. Bo jakoś nie ma odzewu na jego "ataki",
więc raczej skłaniam sie ku diagnozie, że Łysiak nie ma amnezji i to jego
przeciwnicy cierpią na jakąś sklerozę czy inną demencję.

2. Styl. Nie będę się długo rozwodził, a i nie chcę, żeby prof. Miodek pozbawił
mnie samodzielnej oceny wartości literackiej poszczególnych dzieł.
Cytujesz: "Profesor Miodek uczył nas, że dobry pisarz to taki pisarz, którego
czyta się z przyjemnością." Wybacz, droga, ale to naprawdę nic odkrywczego (a
jeśli już, to zdanie profesora akurat działa na korzyść Łysiaka). Nie trzeba
uczonego, żeby to czuć. I chyba tysiące czytelników podziela pogląd prof. z
Wrocławia i czyta namiętnie od lat Łysiaka. U. Eco to dobry pisarz, fakt,
zdarza się, że chwilami świetny (szkoda, że lewicowy), ale podobnie do Łysiaka
ma swoje dziwactwa warsztatowe, o których nie zamierzam tu pisać. Zresztą sama
nie przerbnęłaś przez-coś-tam, więc widzisz, że z z tym stylem to różnie bywa,
nawet w obrębie twórczości jednego autora.

3. Wystarczyło przekartkować "Salon" w księgarni i po kilku znajomych zdjęciach
(które tak Cię rozdrażniły), odłożyć książkę z powrotem na półkę.

4.Mimo wszystko, tak wiele tej "łaciny" nie ma w "Salonie". Mnie np. razi u
Łysiaka pisanie o sobie w trzeciej osobie (co za potworek mi wyszedł!). Nie
jest to element, który deformuje styl (podobnie jak używanie łacińskich
zwrotów), ale miejscami może denerwować. Moim skromym zdaniem, jesteś
przewrażliwiona. I ja jestem może przewrażliwiony. A Łysiak lubi denerwować. I
za to go czytelnicy - niektórzy - wielbią. Tak to już jest i nic na to nie
można poradzić.

5. Piszesz: "Na czym polegać miałaby dogłębna analiza ostatnich 15 lat? Np. na
tym, aby niedouczonemu, czyli takiemu, jak ja, „czwartorzędnemu” czytelnikow i,
wyjaśnić kulisy, kontakty, powiązania, kto z kim i dlaczego, nie ze
strony „salonu”, lecz z punktu widzenia Łysiaka, afery Rywina, Orlen, FOZZ, to,
co było za kurtyną kolejnych rządów (o Pawlaku nic, o Millerze nic, o Olinie
nic). Ostatnich 15 lat to lata 1989-2004, nie zaś 1950-2004, a pół książki z
okładem traktuje o okresie stalinowskim."

W tym rzecz, że "Salon" jest akurat o "Salonie" czyli o przyczynie, a nie
objawach choroby zwanej III RP. O aferach typu Orlen, FOZZ (i pomniejszych jak
Rywingate) powstają artykuły, książki i będą dalej powstawać, więc nie ma
potrzeby, żeby jeszcze Łysiak tym się zajmował. O "salonie" nie pisze nikt
(prawie nikt, bo tylko Ziemkiewicz trochę wspomniał w "Polactwie"). Musi coś w
tym temacie być, skoro na książkę jest duży popyt. Ja sam dowiedziałem się
wielu ciekawych rzeczy, których nie znalazłem we wcześniejszych publikacjach
Łysiaka. Zresztą "dogłębna" analiza afer musiałaby zaowocować podobnymi
diagnozami Łysiaka. Zbyt szczegółowa zaś uniemożliwia spojrzenie na całość
zagadnienia z lotu ptaka. Nie ma potrzeby zaprzątać sobie łba datami, cyframi,
nazwiskami, powiązaniami, a elegancko wskazać przyczynę. Mnie to w zupełności
wystarczyło. Znam wreszcie wielu osób, którzy kończąc lekturę "Salonu",
żałowali, że to już koniec. Łysiak chyba nie wyczerpał tematu i czuję
intuicyjnie, że napisze coś nowego w 2005. Może o praprzyczynie?

Przede wszystkim dziękuję za życzenia. Tego samego życzę Tobie w Nowym Roku.

"Kielich" czytałem (znakomity literacko początek, ale nie jest to apogeum
możliwości Łysiaka). "Cena"? Dobra rzecz, ale ja nie jestem zwolennikiem
wydawania sztuk teatralnych (nawet Mrożka). Sztuka teatralna - jak mawia Adam
H. - jest do grania scenicznego, a Łysiak zrobił ze sztuki prozę. Sztuka byłaby
świetna, notabene. Bardzo lubię "Perfidie" - zbiór opowiadń kryminalnych,
przewrotnych jak diabli. Ostatnio kupiłem w antykwariacie dawno nie
czytane: "Szachistę" i "Wyspy Zaczarowane". "Empireum" nie kupiłem; kupię jak
stanieje w antykwariacie. "MBC" zaczynam kolekcjonować - poluję na I tom.

[Gość: wqrwiony]

daro15 napisał:

" Bo jakoś nie ma odzewu na jego "ataki","

W przypadku tych bredni wypisywanych o Miłoszu i Kaczmarskim to chyba wiem dlaczego.

[fabianstory]

> W przypadku tych bredni wypisywanych o Miłoszu i Kaczmarskim to chyba wiem >
dlaczego.

No to dlaczego? Czy cytaty z Miłosza w Salonie są fałszywe? Możesz łaskawie
udowodnić, że to "brednie"? Tylko proszę podejdź do tego poważnie.

[meadow.soprano]

Mój drogi! Nie miałam na myśli niepamięci wstecznej dotyczącej wydarzeń, jak by
nie patrzeć, historycznych! Chodziło mi o niepamiętnie (powiedzmy, ze ono jest
przyczyną, bo wg mnie to zamierzony efekt) o tym, że ciągle używa się tych
samych sformułowań. Wprawdzie nasz noblista, członek „salonu”, niejaki Miłosz
Czesław, zarzucał naszemu językowi „ciamkanie, syczenie, bełkotanie, arytmię,
bezkształtność i ubóstwo literackich form”, jednak sądzę, że tak wybitny
pisarz, jak WŁ, mógłby pokusić się o urozmaicenie warsztatu. Tylko o tym, o
warsztacie, ciągle piszę! I ten zarzut jest pierwotny, wtórny natomiast jest
ciągły powrót do źródeł (potrafię zrozumieć, że ja czytam 7 pozycję
publicystyczną tego autora, kto inny natomiast 1, stąd te ripleje)
historycznych i wtręty z cytatów rozmaitych. Zrozum, że nie tyle jest to zarzut
(werbalnej vel leksykalnej natury), co zauważenie (skromne) pewnego faktu,
bezspornego, że Łysiak nadużywa. Pewnych form. I złośliwi zapewne
kontestowaliby, że nie pamięta, nie ma świadomości, ze nadużywa, bo nie
pamięta, co napisał strony dwie temu. W sensie werbalnym, nie merytorycznym,
nie pamięta.

Przebrnęłam, czytaj, proszę, uważnie, przebrnęłam przez „Wyspę dnia
poprzedniego”. Nie tyle dlatego, ze męczył mnie styl. W tym konkretnym
przypadku zmęczyłam się treścią. I to okropnie się zmęczyłam. Czytanie tej
książki to był istny maraton.

Fizycznie wykonalne. Mieszkając podówczas poza granicą zachodnią
Prywiślańskiego Kraju, zamówiłam „Salon” via Internet.

Zgadzam się z Tobą! Ta maniera pisania o sobie samym per „Łysiak” tez mnie
uwiera.

Zarzucasz mi przewrażliwienie. Hmmm. Nie sądzę. A co powiesz na obecność ortów
w książkach Łysiaka? Weźmy na ten przykład „Salon”. Eks-szef (str. 102),
możnaby (str. 119), żmiji (str. 188), lat 90-ych (str.33), super bestseller
(okładka „Stulecia kłamców”), „Statek”: męł (str. 32), znalazłwszy (str. 95),
trudny orzech do zgryzienia (str. 133), Marylin (str. 152), na codzień (str.
422), super-dochodowy (str. 457), eks-prokuratorowi (str. 335, 208). Też jestem
przewrażliwiona? Moim zdaniem to horrendum!

Łączę pozdrowienia.

[daro15]

1. Jeszcze raz powórzę... na amnezję zachorowała część społeczeństwa i
polityków, więc Łysiak im to przypomina. Zresztą sama twierdzisz, że to
zamierzone z jego strony. Niestety, musimy wziąć poprawkę na nienormalność
sytuacji w jakiej ta książka została wydana. W kraju niby wolnym, bez cenzury,
a tu media milczą o jednej z najbardziej popularnych książek w kraju. Nie
dlatego, że Łysiak nie ma racji - co już ustaliliśmy - a dlatego, że polemika
nie jest dla oskarżanych wygodna. Weź, z łaski swojej, na to poprawkę.


2. Eco pisze dla mnie za długie książki. Niepotrzebnie. Świetny pisarz, dobry
styl, wielka wiedza (ale i natłok niepotrzebnych informacji). Niestety, nie
zawsze jest elektryzujący (jak np. "Szachista" Łysiaka). Eco jest dość
wszechstronnym pisarzem, no, ale Łysiak też. Może nawet bardziej. To odnośnie
Twoich wcześniejszych zarzutów "warsztatowych". Bo i powieści historyczne były,
eseje, kryminały, thrillery, publicystyka i sztuki.

3. Przykro, że nie mogłaś sprawdzić w Internecie ilustracji "Salonu". Jak dla
mnie tych zdjęć mogło by wcale nie być. Nie o to chodzi w tej książce.

4. Maniera Łysiaka i przeważliwienie... z "Salonem" jest tak, że on się czyta.
Wg. mądrości prof. Miodka, to książka jest po prostu dobra (jeśli ktoś czyta ją
z przyjemnością). Czytam nie tylko Łysiaka (z przyjemnością) i jestem już w tym
wieku, że pomijam jakieś moje wieczne "ale" do wielu autorów i skupiam się na
tym, co mi autor oferuje w sferze intelektualnej, duchowej i informacyjnej
(nawet u noblisty Miłosza znajdowałem obok wspaniałych wierszy, po prostu
zgrzyty). Nie, żeby styl nie był dla mnie ważny (jest!), ale po prostu, w ten
sposób Łysiak pisał swoją publicystykę od zawsze. Podobała się wielu
czytelnikom i podoba. Dlaczego teraz jest to takie ważne, skoro "Salon" nie
jest dziełem literackim na miarę jego niektórych wcześniejszych tomów. To jest
wciąż kawał stylu w publicystyce, ale - powtarzam - "Salon" to przede wszystkim
publicystyka - żywa, na czasie i rzetelnie skrojona. Odnoszę wrażenie, że
wydawca bardzo się spieszył z jej wydaniem (żeby zdążyć jeszcze w 2004 roku!),
stąd te pewne "niedociągnięcia" (np. nie podawanie imion przy nazwiskach). Ale
moim skromnym zdaniem, nawet i to nie przeszkadza w lekturze.

Ujmę to jeszcze inaczej... oskarżenie "różowego salonu" jest zjawiskiem w
Polsce rzadkim (jak trzęsienie ziemi). W obliczu tych sensacji, akademickie
czepianie się "stylu" - gdy mamy na rynku setki grafomanów piszących o
bzdurkach - albo wynika z Twojego przewrażliwienia, albo... no właśnie, z czego?

[Gość: ?]

Szczerze piszac mam podobne wrazenie - Łysiak strasznie sie powtarza. Mimo ze
wielkim milosnikiem jego tworczosci te powtorzenia zaczynaja irytowac. Procz
Lysiaka na lamach oraz Salonu warto wspomniec o Stulecie klamcow. Wiele
argumentow w kolko sie powtarza w tych ksiazkach...

Mimo tego i tak Łysiak jest najbardziej cenionym przeze mnie polskim pisarzem
XX wieku :-)

[Gość: Vavrzyniec]

Pełna zgoda - Łysiak się niestety powtarza. Nie tylko w publicycstyce, ale i w
beletrystyce (wystarczy porównać "Flet z mandragory" ze "Statkiem"), co piszę
ze smutkiem, bo Łysiaka lubię i staram się być w miarę na bieżąco z jego
twórczością.
Osobiście najbardziej sobie cenię jego dziełka historyczne i eseje dotyczące
historii sztuki i nie tylko (np. "Wyspy bezludne", "Francuska
ścieżka", "Empirowy pasjans", "Cesarski poker", czy w końcu "MW") - czyta się
je dużo lepiej niż powieści, a odnoszę nawet wrażenie, że Łysiak dużo więcej
serca w nie wkłada, niż w publicystykę.
Odnośnie książek, o które pytałaś:
"Cena" jest dobra - polecam, choć racją jest, że to w sumie nieco podrasowana
sztuka teatralna.
"Kielich" to takie sobie czytadło - można przeczytać, ale nie trzeba. Ale
początek jest naprawdę dobry literacko, a reszta jest napisana sprawnie, lecz
nie porywająco - Łysiaka stać na więcej.
"Empireum" - dla pasjonatów. Ja kupiłem. Dużo historycznych esejów z książkami
w tle. Czasami trochę za dużo fachowego bibliofilskiego żargonu i samochwalstwa
Łysiaka (całe listy skarbów, które posiada). W sumie jednak ja byłem i jestem
bardzo z tej książki zadowolony.
"MBC" to cudowne wydawnictwo! Kiedyś zasiadłem do pierwszego tomu i oderwałem
się od lektury dopiero po ukończeniu czwartego... a potem poleciałem do
księgarni i kupiłem piąty. Niestety brakuje mi trzech ostatnich tomów i szukam
ich teraz na Allegro (kiedyś widziałem komplet za 650 zł, ale - głupi - nie
kupiłem. Teraz za sam siódmy tom rządają po 350 zł i więcej.).
Reasumując, "MBC" warte jest wydania naprawdę dużych pieniędzy.
Polecam też "Wyspę zaginionych skarbów" - nieco podobna do "Empireum" i "MBC".
Można powiedzieć, że to taka książka "w pół drogi" między "MBC", a "Empireum".
Mam nadzieję, że Łysiak napisze kiedyś dziełko dotyczące europejskiej rzeźby
i/lub grafiki, o czym kiedyś wspominał.

I jeszcze jedno. Zauważyliście, że Łysiak ma pewne ulubione słowa? Teraz takim
słowem jest "scjentystyczny"/"scjentystycznie".

[daro15]

Zgadzam się z opiniami Vavrzyńca na temat twórczości Łysiaka. Tak z grubsza.
Zauważmy, że jest ona zróżnicowana, to też jakiś ewenement w naszej rodzimej
twórczości. Ja bym dodał do najlepszych osiągnieć "Perfidie" i "Konkwistę". Są
bardzo dobrze napisane i dorównują anglosaskim osiągnięciom w dziedzinie
kryminałów i powieści sensacyjnej. No i "Najlepszy". A jak ktoś nie czytał za
wiele powieści Łysiaka, a weźmie "Statek", to się nie zawiedzie (bo nie wie, że
są jakieś "powtórzenia"). Jednakże uważam, że "Szachista" jest perełką w jego
dorobku.

[Gość: szklarz]

Hej
powiem krótko - jesli zachwycasz sie statkiem kielich zwali Cie z nóg

Statek vs. Kielich

[Gość: Grzech]

Nie podzielam tej opinii, mimo, że zaliczam się do namiętnych wielbicieli
poetyckiej prozy i publicystyki Wilka. "Statek" jest ewenementem w polskiej
literaturze XX w. i w jej historii. To megabestseller 1994 roku. "Gazeta
Wygodna" wtedy, co jest normą w tym lewackim brukowcu, sfałszowała listę
bestsellerów, nie dając Łysiakowi pierwszego miejsca (wtedy zdobył je Marquez -
17 tys.; Łysiak miał 70 tys., co ujawniła bodaj "Polityka" lub "Wprost"; już w
1995 r. miało miejsce II wyd., a III w 1999 r.).
"Kielich" momentami jest czystą doskonałością formy i treści, ale tylko we
fragmentach. Łysiak w swojej formie literackiej postawił sobie tak wysoko
poprzeczkę, że nie sposób Mu samemu ją pokonać. Nie oznacza to, że "Kielich"
nie jest wart przeczytania - jest na pewno, i to z kilku przyczyn.
Dla kogoś, kto dopiero poznaje twórczość jednego z największych polskich
pisarzy, z pewnością lektura "Kielichu" jest to niezwykłym przeżyciem.

Styl "Salonu"

[daro15]

Gość portalu: Grzech napisał(a):

> Łysiak w swojej formie literackiej postawił sobie tak wysoko
> poprzeczkę, że nie sposób Mu samemu ją pokonać.

Pełna zgoda. Dzisiaj kartkowałem i czytałem wybrane fragmenty "Salonu", żeby
ten styl Łysiaka ocenić. Niestety, dla jego przeciwników, stwierdziłem, że to
jednak kawał stylu. Co z tego, że "łacina", że niektóre watki się powtarzają,
kiedy to wciąż jest żywa publicystyka i naprawdę świetny "poetyzujący" styl. To
że Łysiak ustawił sobie poprzeczkę jest przyczyną wybrzydzania niektórych
estetów i znawców. I zawiści niektórych. No, ale czepiano się już wszystkich.
Może tylko Tołstoja za życia oszczędzono. Praktycznie każdego pisarza można
wziąć pod lupę i znaleźć haka, w imię swobodnej, twórczej i radosnej krytyki.
Mnie tam "łacina" Łysiaka nie przeszkadza". Taką ma, po prostu, ten pisarz
manierę. Albo się lubi, albo nie. Pozostaje więc jeden ważny i w miarę
obiektywny wyznacznik wielkości, a mianowicie popularność. I tutaj przeciwnicy
Łysiaka - przegrywają. Owszem, można zaraz zarzucić, że popularne bywają
Masłowskie i jakieś fantasy z romansami, ale w takim razie U. Eco też trzeba by
umieścić w gorszej - bo popularnej - kategorii. Nie o to chodzi. Popularne
bywają książki lekkie i poważne. Łysiak to z pewnością - druga kategoria. Jak i
Eco. Jeśli "Najlepszy" sprzedał się do dzisiaj w 200 tys. egzemplarzy, to
Łysiak już dawno przekroczył milion sprzedanych (ile - nie wiem). I jeśli się
to przemilcza, fakty, to znaczy, że w kraju mamy cenzurę i nietolerancję. Czy
do pomyślenia, żeby nie pozwolić wypowiedzieć się jakiemuś homosiowi (niedługo
już nie będe mógł ich tak nazwać, bo mnie do ciupy wsadzą za homofobię, a ja
jestem tylko przeciwnikiem gejów, do homosiów nic nie mam). Żeby jakiejś
feministce w wysokich obcasach i krótkiej spódniczce zamknąć usta? Zabiłyby,
ukatrupiły na łamach. Żeby jakiemuś lewakowi wygarnąć czym jest i kim nie jest?
Zaraz robi się szum, że brak tolerancji, że prawica to faszyści itd. W takim
razie, czemu w kraju niby-tolerancyjnym manipuluje się rankingami sprzedanych
książek i milczy się w państwowych (NIE PRYWATNYCH) mediach o jednej z
najbardziej popularnych książek w Polsce? Gdzie my żyjemy? Ale nie o tym miałem
pisać... przepraszam.

[Gość: Grzech]

Daro15, chyba niedokładnie przeczytałeś. Odniosłem się do wypowiedzi
Szklarza: "powiem krótko - jesli zachwycasz sie statkiem kielich zwali Cie z
nóg". Pisałem wyłącznie o "Statku" i "Kielichu", gdyż uważam inaczej. Nie
szukam "haków" i nie robię "radosnej" krytyki.
Od "Salonu" nie wymagam boskich dialogów, narracji, atmosfery itp. Co do
powtórzeń, to podzielam zdanie, że niekórych cytatów mógłby sobie zaoszczędzić;
jest tyle źródeł, autorów, że z powodzeniem można urozmaicić "repertuar".
"Salon" ma inny - z konieczności - język i treść niż powieści. Tu Łysiak "w
pierwszych słowach listu" pisze bez pardonu i dosadnie, co i dlaczego myśli o
Salonie. To jest facet w pełnym tego słowa znaczeniu, więc wali prosto w oczy,
co uważa o pewnej wpływowej grupie politruków różowego koloru. Robił tak w 1990
r. ("Leszy"), w 1992 r. ("Najlepszy"), w 1992-2000 (publicystyka, "Łysiaki na
łamach" 2-6, "Stulecie kłamców") powieści - robi i teraz.
Co do liczby nakładów Łysiaka, według dostępnych informacji o nakładach wydań
do 1996 wynosi 2.380.000. Szacunki dot. 19 wydań, co do których nie było
informacji w stopce wynoszą w mojej ocenie 800.000-1.000.000. Łącznie więc mamy
ponad 3.300.000 egzemplarzy.
Łysiak też jest jedynym polskim pisarzem, którego dzieła kopiowali piraci
(Pisarz nawet w prasie informował o tym w postaci ostrzeżeń przed próbami
dystrybucji nielegalnych wydań; w prokuraturze pogratulowano Mu popularności).
Rzecz, której - prócz wybornego pióra i in. - zazdroszczą Mu tzw. literaci.
Mnóstwo książek zostało przeczytanych przez kilka osób. Ponadto należy
wspomniec o obrocie tzw. "wtórnym" - wystarczy np. w allegro wpisać Łysiak a
wyskoczą 4 strony ofert dzieł Łysiaka.

[daro15]

Nie, nie, "radosna twórczość" i "haki" nie do Ciebie było. Wszedłem w Twój
temat, bo było trochę o stylu Łysiaka, ale kontynuowałem poprzednie moje
wypowiedzi. Przeczytaj mnie - głównie skupiam się na zarzutach innych wobec
stylu Łysiaka.