Wilhelm Dichter

[Gość: oli]

Czesc,

ktos wie, gdzie mozna znalezc biographie Dichtera w Internecie? On pisal "Kon
Pana Boga" i "Szkola bezboznikow".

Dziekuje z gory

[karodzaj]

Urodził się w Borysławiu, gdzie przeżył wojnę. Pod koniec 1944 r. przyjechał do
Polski. Ukończył Poltechnikę Warszawską, na której następnie doktoryzował się i
pracował przez trzynaście lat. W 1968 r. wyemigrował z rodziną do USA. Jako
specjalista od obróbki komputerowej obrazów zatrudniony jest w wielkiej firmie
Linotype-Hell. Mieszka w pobliżu Bostonu.

[karodzaj]

Wilhelm Dichter
ur. 1935 w Borysławiu (dziś Ukraina), od 1968 r. mieszka w Tewkesbury w
okolicach Bostonu. Dichter jako kilkuletnie dziecko żydowskich rodziców przeżył
koszmar okupacji hitlerowskiej, ukrywając się z rodziną to u znajomych, to w
skrytce na poddaszu, to w studni. Po śmierci ojca i zakończeniu wojny
przyjechał z matką do południowej Polski, a na koniec zamieszkał w Warszawie. W
związku z antysemicką nagonką opuścił w roku 1968 Polskę i pracował w USA jako
informatyk.

Dopiero jako człowiek sześćdziesięcioletni zaczął opisywać swe życie, a wydana
w 1996 w Krakowie książka Koń Pana Boga stała się literacką rewelacją i w roku
1997 była nominowana do najpoważniejszej polskiej nagrody literackiej Nike.
Dichter nie jest jednym z wielu wspominkarzy: relację swą buduje jak powieść,
rekonstruując świadomość narratora-chłopca z minionych lat, malując sugestywne
obrazy, cyzelując język tak, by oszczędnymi środkami literackimi oddać celnie
atmosferę lat czterdziestych. Z niewielu książek możemy dowiedzieć się tyle o
świadomości Polaków żydowskiego pochodzenia - zarówno w latach największego
ucisku, jak wówczas, gdy zajmowali wysokie stanowiska państwowe i należeli do
kasty uprzywilejowanej. Dichter kontynuuje swą opowieść i powstają już kolejne
tomy, składające się na pasjonującą historię lat powojennych w Polsce.

Ulica Stalina stała się ulicą Hitlera. (Wszyscy jednak dalej nazywali ją
Pańską). Do wyszorowanego budynku NKWD wprowadziła się policja konna.
Rozsuwając firanki w pustej sypialni rodziców, widziałem żołnierzy w zielonych
spodniach i białych podkoszulkach. Czyścili zęby, jak przedtem motocykliści. Z
żelaznej pompy nad kamienną studnią tryskała zimna woda. Zanurzali w niej głowy
i odskakiwali parskając śmiechem. Matka kazała mi odejść od okna. Założyła
rolety z czarnego papieru i ściągnęła je w dół. Zrobiło się ciemno i duszno.
("Koń Pana Boga")

Bibliografia:
Koń Pana Boga, Kraków: Znak, 1996.
Szkoła bezbożników, Kraków: Znak, 1999.
tłumaczenia:
niemiecki:
Das Pferd Gottes, Berlin: Rowohlt, 1998.
francuski:
La cheval du Bon Dieu, Paris: Editions Gallimard, 1998.
holenderski:
Paard van God, Querido Uitgeverij 1998.
czeski:
Kun Pana Boha, Votobia 1997.