Rouen poleca : "Moce ciemności,Moce światła"

[rouen]

Wiem tytuł jest okropny i nie skłania do dalszego zajmowania sie tą
książką,sugerując jakąś szmirę o typowo new age''owym klimacie.
Ale tak nie jest.Książka jest zapisem pasjonującej wędrówki angielskiego
pisarza i dziennikarza (''The Observer") Johna Cornwella po meandrach cudów w
Kosciele Katolickim.W pozycji tej nie ma nic z sensacyjności,podróż w
poszukiwaniu cudownych zjawisk,jest jednocześnie podróżą do źródeł utraconej
własnej tożsamości religijnej(Autor przebył drogę od kleryka w Wyższym
Seminarium Duchownym do sceptycznego agnostycyzmu). I co najważniejsze nie jest
to książką z tezą - przez blisko 400 stron śledzimy szczere,w większości dość
sceptyczne opinie Cornwella o zobaczonych cudach(?!),spotkanych dziwnych
ludziach... Autor zastosował metodykę jak Hitchock - na pierwszych kartach
książki mamy pasjonującą rozmowę z Grahamem Greenem, a potem... napięcie
rośnie!!!Czego tu nie mamy : wizjonerzy z Medjugorie,tajemnicze wydarzenia w
Garandabal,Całun Turyński,demony... I te postaci :wspomniany Graham
Greene,filozofowie A.J.Ayer, F.Copleston,Briege Mc Kenna,Ojciec Pio, a nawet
poularny ostatnio Abp Lusaki Milingo.
A przede wszystkim przekonanie że "są rzeczy widzialne i niewidzialne"

recenzja

[lily]

Niedawno w jakiejś gazecie mój wzrok przykuł nagłówek artykułu głoszący że ma
miejsce nowy cud -płacze figurka Matki Boskiej. Takie donosienia zdarzają się
nierzadko. Co jakiś czas słyszymy o krwawiących figurkach, objawieniach,
cudownych uzdrowieniach itp. Stosunek do tych wydarzeń bywa różny. Z reguły
rządni wydarzeń i sensacji ludzie tłumnie gromadzą się w miejscach gdzie mają
miejsce takie wydarzenia. Kościół do tych "cudów" odnosi się sceptycznie i z dużą
ostrożnością. Tak też postępuje autor książki "Moce ciemności, moce światła".
Człowiek dojrzały, dziennikarz, który odsunął się od Kościoła mimo, że w młodości
brał czynny udział w jego życiu a nawet uczył się w seminarium duchownym.
Człowiek ów - Johm Cornwell poruszony niezwykłym snem, przeżywający jak sam to
określił "kryzys wieku średniego" wyrusza w podróż śladami cudów, odwiedza
osławione miejsca i spotyka niezwykłych ludzi związanych z Kościołem.
Książka stanowi zapis relacji z tej wędrówki. Bohater - narrator kieruje się
ciekawością, usiłuje udowodnić sobie zjawiska z którymi się spotyka i których
jest świadkiem lub o których słyszy. Wędruje od Medjugorie do Irlandii, od
Hiszpanii do Włoch. Pisze o cudach, o wizjach o uzdrowieniach, o wypędzaniu
szatana, o przemianach ludzi a opisując swoją wędrówkę i wrażenia zachowuje
sceptyczne podejście, zadaje pytania, wątpi, jest pełen powściągliwości i brakuje
w jego słowach krytyki. I to w tej książce jest najbardziej pociągające. Autor
nie usiłuje nas przekonać do prawdziwości rzeczy z którymi się styka, nie usiłuje
czytelników przekonać do Boskiego pierwiastka w opisywanych wydarzeniach.
Przekazuje fakty, argumenty przemawiające za i przeciw, ocenę pozostawiając
czytającym. To czyni tę książkę wartą przeczytania. Nie jest to kolejna pozycja
która przekonuje do tego, że Bóg jest na Ziemi, dalej czyni cuda i przemawia
przez swoje dzieci, lecz pozycja która zmusza nas do zastonowienia się nad takimi
wydarzeniami. Zmusza nas do podjęcia własnego sądu i ustosunkowania się jako
ludzi wierzących do mistycznych elementów życia ziemskiego.

Dobra, chociaz troche za pozno

[isma]

O ile pamietam te ksiazke - a czytalam ja przed przetlumaczeniem na polski, to
rzeczywiscie robila wrazenie. Na mnie nb. wieksze (niz na powaznych
czytelnikach) te jej fragmenty, ktore mialy wydzwiek zgola kom-iczny (a nie
demon-iczny) - warto np poczytac o wizycie autora w licencjonowanym koscielnym
przybytku, w ktorym sprzedaja sie autentyczne relikwie. Na pytanie, co dzieje
sie, gdy czcigodne doczesne szczatki jakiegos szczegolnie popularnego swietego
sie wyczerpia, dobroduszna zakonnica odpowiada: zamawiamy nowe... Ale za pozno
w tym sensie, ze i niejaki Milingo zdazyl zapisac sie w pamieci zadnych
sensacji czyms znacznie bardziej spektakularnym, niz seanse uzdrawiania, i
kilka opisanych tam objawien-nawiedzen-opetan zyskalo juz oficjalne stanowisko
Kosciola.
Tym niemniej, niewatpliwa zaleta tej ksiazki jest jej autor-narrator. Gdybyz
nasi dziennikarze... Ale to by cudu, zaiste, trzeba.