Wasze ulubione książkowe zdanie/fragment

[noc_walpurgii]

Zdarza się czasami tak, że czytając książkę natrafiamy na jakieś niesamowite
zdanie, porażającą myśl, krótki fragment, sentencję. Zdziwieni, zaskoczeni,
wytrąceni z równowagi przerywamy wtedy czytanie, zatrzymujemy się na chwilę,
czytamy raz jeszcze. Po pewnym czasie zdanie/fragment ów zaczyna żyć swoim
własnym życiem, miesza i krąży w głowie aż usadawia się w niej wygodnie.

Jakiś już czas temu przeczytałam, znakomitą zresztą, książkę Carson
McCullers „Serce to samotny myśliwy”. A w niej te oto dwa, z pozoru nic nie
znaczące, zdania:

„Umył popielniczkę i szklankę. Potem wyjął z kieszeni pistolet i wpakował
sobie kulę w serce”

[ehunis]

"Aby narodzić się ponownie (...) najpierw musisz umrzeć. (...)Aby bezpiecznie
wylądować na Matce Ziemi, trzeba najpiew latać. (...) Jak może w ogóle na
twojej twarzy pojawić się uśmiech, jeśli wcześniej nie zapłaczesz? Hej, panie
szanowny, jak chcesz pan zdobyć miłość swojej ukochanej bez jednego
westchnienia?"
To są pierwsze słowa pewnej książki, ktoś odgadnie jakiej? :P

[ladypurple]

spadał i śpiewał? :P

[ehunis]

no, i to bez spadochronu:P

[veera]

ehunis napisała:

> "Aby narodzić się ponownie (...) najpierw musisz umrzeć. (...)Aby bezpiecznie
> wylądować na Matce Ziemi, trzeba najpiew latać. (...) Jak może w ogóle na
> twojej twarzy pojawić się uśmiech, jeśli wcześniej nie zapłaczesz? Hej, panie
> szanowny, jak chcesz pan zdobyć miłość swojej ukochanej bez jednego
> westchnienia?"
> To są pierwsze słowa pewnej książki, ktoś odgadnie jakiej? :P

"Szatańskie wersety".
Na mnie ten fragment też zrobił piorunujące wrażenie.

[Gość: M]

Słowa racheli z "Wesela" do Poety: "A jak będę zakochana, przyślę panu list i klucz".Lubię to zdanie.

[hrabalek]

"Wiem tylko,że istnieje Bóg i że wszyscy boimy się śmierci(...)A cała reszta,
cała reszta to tylko przypuszczenia"

Paweł Huelle "Opowiadania na czas przeprowadzki"

[maximilianna]

"Piszę,że to w głowie się nie mieści jak prześlicznie jesz naleśnik lub sok
sączysz swój co dzień"
Hrabalku - skąd to jest, to zdanie.

[Gość: nis77]

"Każdy nosi w sobie dżumę, nikt bowiem, nikt na świecie
nie jest od niej wolny.” – Albert Camus – „Dżuma”

[hrabalek]

"Nie przejmuj się tym-pocieszał go Szwejk.-Mnie zabierają tylko z powodu zdrady
stanu.
-Ale za co mnie?-biedał Palivec.-Ja byłem taki ostrożny!
Bretschneider uśmiechnął się i rzekł zwycięsko:
-Za to ,że pan powiedział,że muchy srały na najjaśniejszego pana. Już tam panu
najjaśniejszego pana z głowy wybiją".


-wiadomo skąd.....

[Gość: wqrwiony]

"Bóg wysłuchuje tych, którzy błagają o łaskę zapomnienia dla nienawiści, lecz głuchy jest na głos tych, którzy pragną uciec przed miłością
Mistrz Eckhart - "Kazanie 52"
- - -
"Bo w oczach tkwi siła duszy".
Hermann Broch - "Lunatycy"
- - -
"Lęk przed cierpieniem jest silniejszy niż samo cierpienie"
Hermann Hesse - "Gra szklanych paciorków"
- - -
"Przestań cały czas myśleć, że kogoś krępujesz, że komuś przeszkadzasz! Jeśli ludziom się to nie spodoba, upomną się o swoje. A jeśli nie będą mieli odwagi, to już ich sprawa."
Nathaniel Branden -"6 Filarów poczucia własnej wartości"
- - -
"Rzeczy proste są najbardziej niezwykłe i tylko mędrcy potrafią je pojąć."
Antoine de Saint Exupéry "Twierdza"
- - -
"I dziś wiem jedno - błogosławieństwo, na które się nie godzimy, z czasem obraca się w przekleństwo. Nie oczekuję już niczego od życia. A ty zmuszasz mnie, bym dojrzał bogactwa i horyzonty, które przerastają moją wyobraźnię. Teraz kiedy je zobaczyłem i przeczułem ogrom moich możliwości, czuję się gorzej niż kiedykolwiek przedtem. Bo wiem, że mogę zdobyć wszystko, tylko tego nie chcę."
Albert Camus - "Człowiek Zbuntowany"
- - -
"Ze szczytu można dojrzeć jak wszystko jest małe. Tutaj nasze zwycięstwa i smutki przestają być ważne. To co zdobyliśmy i co straciliśmy zostaje w dole. Ze szczytu góry widzisz jak wielki jest świat i jak szeroki horyzont."
Benjamin Hoff - Tao Kubusia Puchatka
- - -
"Ze szczytu można dojrzeć jak wszystko jest małe. Tutaj nasze zwycięstwa i smutki przestają być ważne. To co zdobyliśmy i co straciliśmy zostaje w dole. Ze szczytu góry widzisz jak wielki jest świat i jak szeroki horyzont."
Thomas Merton - "Bieg ku górze"

errata

[Gość: wqrwiony]

do tao kubusia puchatka miał byc ten cytat przypisany:
"Wszystkie bitwy naszego życia czegoś nas uczą, nawet te, które przegraliśmy"

a ja skromnie:)

[Gość: jaija]

"Spuśćmy zasłonę miłosierdzia na koniec tej sceny" - Tomek Sawyer Marka Twaina.
Nie znam sentencji, która weszłaby w mowę, czy w inną formę wypowiedzi, a która
miałaby tak cholernie dobrą i udaną wymowę :))))))))

cytaty

[molka9]

Jest kilka takich cytatów po których trzeba odchorować, oto 2 moje:
"-Każdy ma w sobie pestkę,każdy swoją. Jak owoc. Przylatują ptaki,
przychodzi jedno po drugim spustoszenie. Robak. Gnije to,co jest miąższem.
Odpada. Ale pestkę trzeba uratować. Pestka musi zostać nietknięta. Z pestki
przecież...
Niepojęcie wstrząśnięta spytałam,co jest pestką.
-To,w co nie przestajemy wierzyć. Co najgłębiej jest nami; pomimo wszystko.
Pomimo zła w nas,pomimo naszych odstępstw, mimo wszystkich srebrników, jakieśmy
wzięli. Kradnę,cudzołożę- ale nie zabiję; tysiąc kompromisów, a kiedyś jednego
nie; za żadną cenę,nigdy. Rozumiesz? " "Pestka", Anki Kowalskiej.

"Prosiaczek wspiął się na paluszkach i szepnął: Puchatku. Co Prosiaczku?-
odpowiedział Puchatek. -Nic, cgciałem się tylko upewnic, czy jestes" Kubuś
Puchatek", A.A.Milne

[Gość: Hania]

dzięki za przypomnienie, tez to uwielbiam

fragment..

[hrabalek]

"Przed mną płynęła rzeka.Niebo człowiek widzi, las może przepatrzeć,ale
prawdziwej rzeki nigdy się nie przejrzy. Do prawdziwej rzeki zagląda się
jedynie wędką.(..)
Dziesiątki razy chciałem odebrać sobie życie, gdy już nie mogłem dłużej
wytrzymać,ale nigdy tego nie zrobiłem.
Pewnie w podświadomości pragnąłem jeszcze raz pocałować usta rzeki i łowić
srebrne ryby.To właśnie jako rybak nauczyłem się cierpliwości, a wspomnienia
pomagały mi żyć"

Ota Pavel-"Śmierć pięknych saren"

[hrabalek]

"Komu powierzasz swój sekret,temu swą wolność dajesz"

Carmen Martin Gaite "Kapturek na Manhattanie"

[cecyl]

Też to lubie, ale o ile mnie pamięć nie myli to Miss Lunatic przepisała to z
Mirandoli. Dzieki za przypomnienie "Kapturka na Manhattanie".

[hrabalek]

...się doszukałam,że :

Częśc druga "Kapturka.."
Przygoda
..i teraz w/w cytat, a pod nim napis:

(Celestyna. Tragikomedia Kaliksta i Melibei)

..a gogle dopowiedziały ,że autorem jest niejaki Fernando de Rojas

pozdr.

[hrabalek]

..jeszcze raz Miss Lunatic:

"Ale co nazywacie życiem?
Dla mnie żyć to znaczy nie śpieszyć się, wszystkiemu spokojnie się przyjrzeć,
zastanowić, wysłuchać cudzych zmartwień, być ciekawym świata i ludzi, być
wrażliwym, nie kłamać, dzielić się z żywymi szklanką wina albo kromką chleba, z
dumą wspominać nauki zmarłych, nie pozwolić, by nas poniżano lub oszukiwano,
nie odpowiadać,że tak lub nie, nie policzywszy przedtem do stu,jak to robił
Kaczor Donald...To umiejętność bycia samemu, by nauczyć się być z innymi, i to
umiejętność wysławiania się i wypłakania...i żyć to śmiać się..."

[cecyl]

No i wiedziałem, że coś dzwoni. A z Pico della Mirandoli Miss Lunatic dała
Sarze Allen czyli Kapturkowi na Manhattanie myśl nastepującą:

Nie uczyniłem cię ani niebiańskim, ani ziemskim, ani śmiertelnym, ani
nieśmiertelnym, abyś sam w sposób wolny i godny ciebie nadał sobie taki kształt
jaki zechcesz.

A później następuje Koniec, który męczy mnie strasznie, bo wciąż nie wiem, co
naprawdę uczynił Kapturek.

[hrabalek]

..tłumaczę to sobie jedynie tym,że autorka być może myślała o ciągu dalszym
historii, bo jeśli nie to też zostawiła mnie z rozdziawioną gębą...

[cecyl]

Zaczyna ostatnio do mnie docierać, że „Kapturek na Manhattanie” został napisany
w rozpaczliwym akcie ukojenia bólu. Carmen Martin Gaite podczas pobytu w Nowym
Jorku straciła córkę (tajemnicze echo tego faktu w dedykacji do „Kapturka”) – i
opowieść o Sarze Allen jest taką próbą baśniowego zracjonalizowania utraty
dziecka. Przestrzeń śmierci jako przestrzeń baśni? Baśń jako wolność? Cholera,
ze mi to wcześniej do łba nie wpadło. Wiedziałem o śmierci córki Martin Gaite,
ale nie łączyłem tego z Sara Allen i tym przedziwnym zakończeniem „Kapturka na
Manhattanie”, z niezgodą na trywialny sens takiego zakończenia.

[hrabalek]

..no to jesteśmy "w domu", dalszego ciągu książki nie będzie,smutne.

[Gość: wqrwiony]

znowu pomyłka autorem nie jest bejamin hoff tylko paulo coelho

[adam_l27]

Skoro o bitwach mowa to może to...

Albowiem żadna bitwa nigdy nie jest wygraną - powiedziałeś. Bitew nawet się nie
toczy. Teatr wojen odkrywa tylko przed człowiekiem jego własne szaleństwo i
rozpacz, a zwycięstwo jest wymysłem filozofów i głupców.

Faulkner, Wsciekłość i wrzask.

Oj, to to to!

[beatanu]

Czy ta wypowiedź nie wiąże się z wręczeniem synowi zegarka?
Czytałam "Wściekłość i wrzask" ponad dwadzieścia lat temu i mgliste mam o
księżce wspomnienie ale właśnie ten zegarek i zwycięstwo jako wymysł filozofów
i głupców zapadł mi w pamięć...
Dzięki za przypomnienie :)

[Gość: adam_l27]

Tak, te słowa padają właśnie wtedy :)
Pozdrawiam.

[edytaon]

bardzo piekne cytaty ,
czytales " Fala jest mozem"Willigis Jager mam przeczucie ze jezeli nie to by Ci
sie podobala
Edyta

[Gość: wqrwiony]

Oczekujesz odpowiedzi barytonem a osoba o nicku hrabalek włada sopranem i dlatego nie jest pewna, czy do niej skierowałaś pytanie, tym bardziej, że teoretycznie również mógłbym byc jego adresatem jak i praktycznie każda osoba która zamieściła do tego miejsca co najmniej dwie cycatki.

[Gość: marek]

Po śmierci męża Piotra, Maria Skłodowska w swoim dzienniku napisała:"Sądzęże
jest ułudą szukanie jedynego sensu życia w uczuciu tak burzliwym jak miłóść..."
Okazuje się, że Noblistka miała rację, właśnie odchodzi ode mnie żona i nie
mogę temu zaradzić.

[Gość: czytak]

- Co tu robisz, chłopcze?
- Nic.
- Więc po co tu stoisz?
- Tak sobie.
- Umiesz już czytać?
- Naturalnie!
- Ile masz lat?
- Skończone dziewięć.
- Co wolisz: czekoladę czy książkę?
- Książkę.
- Naprawdę? To ładnie. A więc po to tu stoisz?
- Tak.

Elias Canetti "Auto da fé" /scena przed wystawą księgarni/

I ze mną jest podobnie, zawsze wybiorę książkę :)

[Gość: Lawinna]

nie wiem dlaczego ale strasznie rozbawil mnie poczatek "Bozych wojownikow"
Sapkowskiego, niestety ksiazka na pozyczkach i nie zacytuje. W kazdym razie
chodzi o fragment o tym ze swiat jednoczesnie skurcza sie i poszerza itd...
czytalam fragment 2 osobom ale niestety ich nie rozbawil, natomiast ja zawsze
mam usmiech jak spojrze na ten kawalek tekstu

[llukiz]

A oto i fragment, choć uważam że sapkowski ma mnóstwo lepszych tekstów

Świat, cni panowie, ostatnimi czasy wziął się nam i zwiększył. A i zmalał
zarazem. Śmiejecie się? Że niby bzdury plotę? Że jedno drugiemu przeczy? Wnet
wam dowiodę, że bynajmniej. Wyjrzyjcie, waszmościowie, oknem. Cóż to widzicie z
niego, na cóż widok się roztacza? Na stodółkę, odpowiecie zgodnie z prawdą, i na
wychodek za nią. A cóż dalej jest, spytani, tam, za wychodkiem? Owóż baczcie, że
jeśli spytani dziewki, z piwem do nas spieszącej, odrzecze, że za wychodkiem
jest rżysko, za rżyskiem Jachymowa zagroda, za zagrodą smolarnia, a dalej to już
chyba Kozołupa Mała. Zapytam karczmarza naszego, ten, więcej światłym będąc,
doda, że to nie koniec wcale, że jest za Małą Kozołupą także Wielka Kozołupa, za
nimi osada Kocmyrów, za Kocmyrowem wieś Łazy, za Łazami Goszcz, a za Goszczem to
już chyba Twardogóra będzie. Ale baczcie, że im co uczeniejszego spytam człeka,
jako was, dla przykładu, tym dalej od stodółki naszej, wychodka naszego i obydwu
Kozołup odbieżym - boć bardziej światłemu rozumowi wiadomo, że się na
Twardogórze świat również nie kończy, że dalej są Oleśnica, Brzeg, Niemodlin,
Nysa, Głubczyce, Opawa, Nowy Jiczyn, Trenczyn, Nitra, Ostrzyhom, Buda, Belgrad,
Raguza, Janina, Korynt, Kreta, Aleksandria, Kair, Memfis, Ptolemais, Teby.... I
co? Nie rośnie świat? Nie coraz większy nam się stawa? A wżdy i to nie koniec
jeszcze. Idąc za Teby, w górę Nilu, który jako rzeka Gichon ze źródła w ziemskim
raju wypływa, dojdziemy wszak do ziem Etiopów, za którymi, jak wiadomo, jest
Nubia pustynna, jest kraj Kusz gorący, Ofir złotodajny i cała niezmierzona
Africae Terra, ubi sunt leones. A dalej ocean, który całą ziemię opływa. Ale i
na oceanie owym są przecie wyspy jako to Cathay, Taprobane, Bragine, Oxidrate,
Gynosophe i Ci..ngu, kędy klimat cudownie urodzajny, a klejnoty górami leżą,
piszą o tym uczony Hugon od Świętego Wiktora i Piotr d'Ailly, jako i imć pan
Jean de Mandeville, któren własnymi oczyma cuda te oglądał. Tak tedy
udowodniliśmy, że w ciągu tych paru minionych stuleci świat zwiększył się nam
istotną miarą. W pewnym sensie, ma się rozumieć. Bo jeśli nawet materii samej
światu nie przybyło, to nowych nazw przybyło mu na pewno. Jakżeż z tym, pytacie,
pogodzić twierdzenie, że świat nam zmalał? Już mówię i wywodzę. Upraszam tylko
wprzód, by nie drwić i nie dogadywać, bo to, co rzeknę, to nie mojej fantazji
będą produkta, ale wiedza z ksiąg zaczerpnięta. A z ksiąg drwić nie godzi się, w
końcu, by powstały, ktoś okrutnie musiał się napracować. Jak wiadomo, nasz świat
jest to lądu spłachetek, formy niby naleśnik krągłej, środek swój w Jeruzalem
mający, zewsząd oceanem otoczony. Na okcydensie kraniec ziemi stanowią Kalpa i
Abyla, Słupy Herkulesowe, i cieśnina Gades między niemi. Na południu, jak to
dopiero co wywiodłem, rozpościera się ocean za Afryką. Na południowym wschodzie
kończą ląd stały podległa Księdzu Janowi India inferior, tudzież ziemie Goga i
Magoga. W septentrionalnej świata stronie ostatnim ziemi skrawkiem jest Ultima
Thule, tam zaś, ubi oriens iungitur aquiloni, leży ziemia Mogal, czyli Tartaria.
Na wschodzie natomiast świat kończy się na Kaukazie, kawałek za Kijowem. A teraz
dochodzimy do rzeczy sedna. Znaczy się, do Portugalczyków. A konkretnie do
infanta Henryka, książęcia Viseu, syna króla Jana. Portugalia, skryć się tego
nie da, królestwo nie za wielkie, infant króla synem dopiero trzecim w kolejce,
nie dziwota tedy, że ze swej siedziby w Sagres częściej i z większą nadzieją na
morze niż ku Lizbonie spoglądał. Skrzyknął do Sagres astronomów i kartografów,
mądrych Żydów, żeglarzy i kapitanów, majstrów szkutników. I zaczęło się. W Roku
Pańskim 1418 dotarł kapitan Joao Gonzalves Zarco do wysp znanych jako Insulas
Canarias, Kanaryjskie, nazwa stąd, że psów tam mnogość stwierdzono nadzwyczajną.
Wnet potem, w 1420, tenże Gonzalves Zarco wraz z Tristanem Vaz Teixeirą
dopłynęli do wyspy ochrzczonej Maderą. W 1427 dotarły karawele Diega de Silves
do wysp, które nazwano Azorami - skąd nazwa, Diegu jeno i Bogu wiadomo. Kilka
lat zaledwie temu, w 1434, opłynął kolejny Portugalczyk, Gil Eanes, Przylądek
Boiador. A wieść niesie, że następne już szykuje przedsięwzięcia infant Dom
Henrique, którego już niektórzy "Żeglarzem" - El Nauegador - nazywać poczynają.
Iście w podziwie mam onych morzepławców i w estymie trzymam ich wielkiej.
Nieustraszeni są to ludzie. Wszak horror to na ocean się zapuszczać pod żaglami.
Toż tam szkwały i sztormy, skały podwodne, góry magnetyczne, morza wrzące i
klejMe, cięgiem jeśli nie wiry, to turbulencje, a jeśli nie turbulencje, to
prądy. Od potworów aż się roi, pełno tam smoków wodnych, serpensów morskich,
trytonów, hippokampów, syrenów, delfinów i płastug. Roją się w morzu
sanguissugae, polypi, octopi, locustae, cancri, pistrioci różne et huic similia.
A najstraszniejsze na końcu - bo tam, gdzie kończy się ocean, za krawędzią,
zaczyna się Piekło. Czemu, myślicie, słońce zachodzące jest takie czerwone? Otóż
dlatego, że przegląda się w piekielnych ogniach. Po całym oceanie rozsiane zaś
są dziury; gdy karawelą na taką dziurę niebacznie napłynąć, wprost do piekła się
spada, na łeb na szyję, z korabiem i ze wszystkim. Takim to widać obrazem
zostało stworzone, by nie dać człeku śmiertelnemu po morzach pływać. Piekło karą
dla tych, co zakazy łamią. Ale, jak znam życie, Portugalczyków to nie powstrzyma.

[braineater]

Dwa zdania, mysli wielkich żadnych nie niosące, za to będące najlepszymi
pierwszymi zdaniami, takimi, które zmuszają do przeczytania całej ksiązki:

"Był to dzień w którym eksplodowała moja babcia."
i
"Lepiej umrzeć, niz pracować"

Dla ułatwienia tytułów ni autorów nie podam:)
Zagadeczka, tak sobie:)

Pozdrowienia:)

[hrabalek]

"Lepiej umrzeć niż pracować"-zawołanie francuzkiej rodzinki, u progu
bankructwa, ale co arystokraci to arystokraci!;)


-
"Piszę,że to w głowie się nie mieści jak prześlicznie jesz naleśnik lub sok
sączysz swój co dzień"

[Gość: veronka]

"Końskość jest cością wszechkonia"
James Joyce - "Ulisses"

[Gość: grabka]

"Im lepiej zrozumiesz na czym polega wolność, tym mniej będziesz z wolności
korzystał" Mag, J.Fowles

[agnick]

"Jajko to taki kurczak, któremu się nie powiodło."
Ewa Białołęcka "Piołun i miód"

Może trochę brutalny cytat ale zawsze mnie rozkłada swoją szczerością i
trafnością.

[agnick]

I jeszcze jeden cytat, trochęprzydługawy ale równieżmnie rozbawia:

Achaja przez kilka dni żyła jak na wulkanie. Bała się przyznać, do czego
doszło. Niestety, gospodarz właśnie wybierał się do gminy, więc cały dzień jego
nieobecności przesiedziała w wymarzniętej stodole. Gdy wrócił późną nocą,
zbiegli się wszyscy słuchać wieści ze świata, toć gmina to nie to co ich
zapadła wieś.
- Achaja! - krzyknął od wejścia. - Prawda to, żeś wójta nazwała parszywym
knurem?
Opuściła głowę przerażona, że ją wyrzucą.
- T... Tak... ale...
- A prawda, żeś mu napluła na buty?
- No... trochę tak... Bo on...
- Oj, masz tu dziecko gorzałecki, a napij się. - Gospodarz rozpromienił się
nagle, parobkowie rozdziawili gęby.
- A prawda to, żeś go nazwała ch..em złamanym?
Dziewczyna poczerwieniała i przymknęła oczy.
- Ttttttt... tak... wyszło z... rozmowy.
- Oj, napijże się jeszcze, dziecko - roześmiał się gospodarz, lejąc pełny
kubek. - Patrzajta! Dziewka se z urzędowym chłopem poradziła. Tak z nimi
trzeba! Jak mus to mus. Nawet jeśli to tylko wyszło z rozomowy... A powiedz,
dziecko, prawda to, żeś go goniła po podwórzu trzymiąc w ręcach jeno grabie?
- Mmmmmm... Prawda.
Gospodyni podeszła do niej z uśmiechem.
- Ach, żeby wszystkie parobki tak o nasze dobro dbali!
- A prawda to, żeś go, jak wsiadał na sanie, kopnęła w rzyć?
- Łoj - gospodyni załamała ręce. - Choćże tu, dziecko. Słodkiego ciasta mężowi
upiekłam, weźże sobie kawałek. A noga cię aby nie boli? Toż pośliznąć się
mogłaś, biedactwo. Chodź tu, moja ty kochana dziewczyno. Pokaż nogę. A siniaka
sobie przypadkiem nie zrobiłaś? Może okład z octu ci zrobić, biedactwo? Nie
boli cię? Palca sobie nie złamałaś? - Stara głaskała ją po głowie. - Dawaj,
stary, wódki. Przeż się mogła zdenerwować, biedna. Toż nie co dzień kopie się
wójta w dupe.

[baba67]

hihihihihihiiiiiiiiiiii!!!!!

[agnick]

wlasnie tak samo reaguje czytając te teksty
większość daje jakieś wydumane cytaty - a ja chciałam coś lekkiego i przyjemnego

[agnick]

Drugi cytat był z Andrzeja Ziemiańskiego "Achaja - tom 2"

[braineater]

fajny:)
Ale scena zapoznania się z współwięźniami też urocza:)

moje typy

[Gość: libi]

To ja też nie podam tytułów ani autorów, by było ciekawiej. Chyba łatwo zgadnąć.

1.jest taka książka, w której co i rusz pojawia się zdanie chwytające za serce
(ew. gardło) lub zwyczajnie intrygujące doborem słów czy skojarzeniem, np.
"Zawsze mieszkamy gdzie indziej." i "Wyglądam beze mnie." (moje ulubione)
"Wszystko we mnie się rozpuszcza, a wiatr wieje przeze mnie na wylot."
"Każdy człowiek ma swój własny powód, by umrzeć."
"Jazda samochodem trwała kilka lat."
"[C]złowiek musi nauczyć się być sam."
"Usta kierownika otwierały się. Ze środka wydobywały się słowa."

2."[P]ustka w jednym z bliźniąt jest tylko wersją milczenia drugiego."
"Miała wtedy dwadzieścia siedem lat i na dnie żołądka nosiła lodowatą
świadomość, że dla niej życie już się skończyło."
"Cisza wisiała w pokoju jak tajemna utrata czegoś."
"Tęsknił za rzeką. Ponieważ woda zawsze pomaga."
"Na twarzy miała sno-uśmiech, który śnił o delfinach i głębokim
pasiastobłękicie."
"Powolny wentylator na suficie wykrawał z gęstego, przestraszonego powietrza
nieskończenie długą spiralę, która wirowym ruchem powoli opadała na podłogę jak
obierek nieskończonych rozmiarów ziemniaka." (Ten opis bardzo mi działa na
zmysły, czuję się, jakbym znajdowała się w opisywanym pokoju.)
"Miała trzydzieści jeden lat. Nie stara, nie młoda, w wieku umieralnym."
"Zostawił po sobie dziurę we wszechświecie, przez którą jak płynna smoła
wlewała się ciemność."
"Obłęd cały czas kręcił się w pobliżu jak gorliwy kelner w drogiej restauracji."
"Nigdy wcześniej nie zacisnęła się w nim żadna pięść."
"Co po nich przyszło? Nie śmierć. Tylko koniec życia."

3."Wydało mi się, że to, co chcę zabić, nie znajduje się ani pod skórą, ani w
błękitnej, pulsującej żyle, ale głębiej, utajone tam, gdzie bardzo trudno jest
dotrzeć."
"Cisza podziałała na mnie przygnębiająco. Nie ta na zewnątrz, ale ta we mnie."

4."Zerwać mosty, zagrodzić przejścia, nie pozwolić się schwytać - zawsze miałam
zdrowe odruchy młodości."

[sylwia_29]

"Cloquet nienawidzil rzeczywistości, zdawał sobie jednak sprawę, że jest to
jedyne miejsce, gdzie można dostać przyzwoity befsztyk".

"Potrafi być bardzo oddany (...) Kiedy pani Monroe poślizgnęła się kiedyś na
lodzie, on z sympatii też się poślizgnął."

"Pamiętam jego siedemdziesiąte urodziny. Żona kupiła mu pidżamę. On był wyraźnie
rozczarowany, bo napomykał wcześniej o nowym mercedesie. O osobowości tego męża
niech zaświadczy fakt, że wycofał się wtedy do swojego gabinetu i atak cholery
przebył samotnie. Z uśmiechem wrócił do gości, a w pidżamie przyszedł na
premierę jednoaktówek Arrabala".

:-)))))

[Gość: luli]

Witaj, skąd te cytaty? dzięki z góry

[sylwia_29]

Moje cytaty pochodziły z książki "Skutki uboczne". Autor Woody Allen.

[deirdra]

Sylwia, z jakiej ksiazki pochodzi to zdanie o Cloquecie ?
Nie wiem, a umieram z ciekawosci.

[Gość: mikk]

"To było tak - wpadłem sobie, wczesnym rankiem, do leja po bombie. Rozglądam się i widzę - Indyk. Siedzi sobie..." - A. Sapkowski "W leju po bombie"

[Gość: BBi]

Dobre, ja tez mam parę:):
"Marzenie jest pokarmem duszy, jak żywność jest strawą dla ciała"
Pielgrzym , Paulo Coehlo
"We are oll children of Africa, and none of us is better or more important than
the other. This is what Africa could say to the world: it could remind it what
it is to be human."
Tears of the giraffe,Alexander M. Smith

[gosta]

Wszystkie zyciowe mądrosci Forresta Gumpa, nie moge zacytowac, bo akurat
ksiazkę pożyczyłam

[Gość: małgorzata]

"On nie zasłużył na światłość, on zasłużył na spokój..."

"(...)czyż ośmieliłbym się nalać damie wódki?To czysty spirytus."

"Mistrz i Małgorzata" Bułhakowa

[Gość: małgoś]

A teraz poważniej: "Tchórzostwo jest nastraszliwszą z ludzkich ułomności"

[Gość: Rycerzktórymówini]

Oraz "Rękopisy nie płoną".

[jot58ka]

"W białym płaszczu z podbiciem koloru krwawnika posuwistym krokiem
kawalerzysty ..." Boże, gdzie ja wtedy nie wchodzę!

[jotembi]

"... because he knows you have to laugh at the things that hurt you just to
keep yourself in balance, just to keep the world from running you plain
crazy..."
i dalej: "... but he won't let the pain blot out the humor no more than he'd
let the humor blot out the pain"
one flew over the kuckoo's nest
czytałam tylko w oryginale i nie chcę czytać przekładu
cytowane z pamięci, za ewentualne przekłamania przepraszam!

[duchamp22]

"Na ludzkość pluję po trzykroć.Ani jej się nie śni troszczyć o mnie,dlaczego ja
miałbym się troszczyć o nią?(...)Dopiero na koniec dochodzi się do tego,co
powinno być jasne od samego początku.Życie jest krzywdą wyrządzoną
człowiekowi.Niczym więcej.Komuś się wydaje inaczej, ten jest głupiec albo
kłamca.(...)Człowiek broni się przed otchłanią wieczności rachubą czasu, a tu
nie ma żadnej rachuby,więc nie ma nadziei.Śmierć mitręży?Śmierć zwleka?
O,nie.Gorzej.Śmierć już przyszła.Jest we mnie.Dawno podejrzewałem,że świadomość
nie umiera.Umarło wszystko,co kochałem.Życie we mnie umarło.Tylko śmierć jest
żywa.I oto-niebo i ziemia przeminą,a słowa moje nie przeminą.Teraz to
jasne.Odsłaniam tajemnicę tajemnic.Żyję w śmierci.I będę tak trwał przywiązany
do nieskończoności świata.Rachunek z życiem skończony.Urodziłem się
samotny...umarłem samotny.Z niewyobrażalnej eksplozji przed miliardami lat
powstała moja świadomość.Zapewne z pyłów wodoru,które przemieniały się w hel,a
hel w węgiel i tlen,a węgiel i tlen powolutku w te wszystkie pierwiastki, jakie
znamy.Wielkie słońca po to powstawały i ginęły, niezliczone roje mikrożyjątek w
oceanach naszej planety po to się trudziły,wytwarzając tlen, wszystkie
mechanizmy przyrody po to się doskonaliły milionami lat, abym ja mógł
cierpieć.Aby narodził się człowiek,aby mógł cierpieć.Czy mogło być inaczej?
Skoro bezrozumny wszechświat chciał wydać rozumnego człowieka?Nie ma
świadomości bez cierpienia.Gigantyczna architektura przyczyn dla tak
niewydarzonego skutku.Zapłacił za to miliardami lat mozołu.I oto powstałem z
agonii slońc.Wymarłe żyjątka morskie przywiązały mnie do łóżka, zadbały dla
mnie o tlen,abym mógł konać w więzach bez pociechy skonania.Nie szukam nadziei,
bo nadziei nie ma w niczym.Wszechświat popełnił błąd,rzecz oczywista.Ileż
błędów namnożył na swojej drodze!I nie prosi nas o wybaczenie,że jesteśmy
błędem w kalkulacji.Czymże dla niego jeszcze jeden chybiony eksperyment w
zachłannym,nieskończonym dziele stworzenia?Wiadomo,że zmierza ono do
doskonałości.I pewnie tam dojdzie.Naszym kosztem.Ależ któż by pamiętał o
nieszczęściu, które nas spotkało?Ci,co kiedyś może nas odkopią,nie będą mieli
pojęcia,do czego służyły te zbutwiałe gałązki i okrągłe czasze z dwoma otworami
ziejącymi pustką.

"Obłęd" Jerzy Krzysztoń

[prober]

"W białym płaszczu z podbiciem koloru krwawnika, posuwistym krokiem
kawalerzysty, wczesnym rankiem czternastego dnia wiosennego miesiąca nisan pod
krytą kolumnadę łączącą oba skrzydła pałacu Heroda Wielkiego wyszedł procurator
Judei Poncjusz Piłat." ("Mistrz i Małgorzata")

Jestem ciekaw, jak to brzmi w oryginale (może ktoś wie?!?).

Sam jak przeczytałem pierwszy raz, to nie mogłem wyjsć z podziwu. Niby nic
nadzwyczajnego z pozoru, ale spróbujcie sobie przeczytać kilka razy na
spokojnie :). Literatura przez wieelkie "L".

[jbyszewski]

Google twierdzi, że w oryginale brzmi to następująco.

В белом плаще с кровавым подбоем, шаркающей кавалерийской походкой,
ранним утром четырнадцатого числа весеннего месяца нисана в крытую колоннаду
между двумя крыльями дворца ирода великого вышел прокуратор Иудеи Понтий
Пилат.

A skoro już przy tym jesteśmy, to jeszcze jeden z wcześniej przez kogoś
zacytowanych fragmentów.

[Gość: Lehoo]

Wiem. Tak , jak poniżej:
"W biełom płaszczie z krowawym podbojem, szarkajuszcziej kawalierijskoj
pachodkoj, rannym utrom czietyrnadcatowo czisła wiesiennniewo miesiaca nisana w
krytuju kołonnadu mieżdu dwumija kryliami dwarca Iroda Wielikawo wyszieł
prokurator Judei Pontij Piłat"

Serdecznie pozdrawiam

[winieta]

O to, to ! To też moje ulubione zdanie z tej powieści. Niby nic wielkiego ale
tak jakby podnosiło kurtynę. Tak samo działa pierwsze zdanie z książki (nie
pomnę całego więc cytatu nie będzie)
Patriarsze Pruda.

[jot58ka]

Wiem, mam oryginał. Brzmi rewelacyjnie. Ale nie wiem jak ci to napisać, to musi
być bukwami.

[Gość: jozefina40]

"Kobieta wtedy jest dobrze ubrana, kiedy patrząc na nią, widzisz ją wyłącznie
nagą"
Josie Lloyd, Emlyn Rees "Chodżmy razem"

[Gość: ona]

oj pamietam ta książke - strasznie mi sie podobała. I ten cytat wydał mi sie
znajomy :)

[Gość: to ja też]

"Na pana R. jednak nie pogniewałaś się, kiedy przytknął ci do nosa żarzący się
koniec papierosa, bo nie mogłaś sobie wyobrazić, zeby ktoś celowo przypalał psu
nos mówiąc doń jednocześnie miłe słowa" Vilmos Zolnay, "Niewidzialna smycz",
przełozyła Maria Salapska.

[omfala]

Szanowny Panie Boże,
Mam na imię Oskar, mam dziesięć lat, podpaliłem psa, kota, mieszkanie (zdaje się
nawet, że upiekłem złote rybki) i to jest pierwszy list, który do Ciebie
wysyłam, bo jak dotąd z powodu nauki nie miałem czasu.
Uprzedzam Cie od razu: nienawidzę pisać. Muszę mieć naprawdę jakiś ważny powód.
Bo pisanie to bzdura, odchyłka, bezsens, jajo. To lipa. W sam raz dla dorosłych.
Mam to udowodnić? Proszę, weź choćby początek mojego listu: "Mam na imię Oskar,
mam dziesięć lat, podpaliłem psa, kota, mieszkanie (zdaje się nawet, że upiekłem
złote rybki) i to jest pierwszy list, który do Ciebie wysyłam, bo jak dotąd z
powodu nauki nie miałem czasu.", no więc równie dobrze mógłbym napisać:
"Nazywają mnie Jajogłowym, wyglądam na siedem lat, mieszkam w szpitalu z powodu
mojego raka i nigdy się do Ciebie nie odzywałem, bo nawet nie wierzę, że
istniejesz".
Tylko jeśli tak napiszę, to dupa blada, w ogóle się mną nie zainteresujesz. A ja
chcę, żebyś się zainteresował.
A najlepiej byłoby, gdybyś znalazł czas, żeby oddać mi dwie lub trzy przysługi.
Wytłumaczę Ci, o co chodzi.
[...]

[Gość: daria13]

Z zupełnie dla mnie niezrozumiałych przyczyn zachwyciło mnie zdanie z
autobiografii Marqueza:
"Bogota była w tamtych czasach miastem odległym i ponurym, gdzie bezsenny
drobny deszcz padał bez przerwy od początków szesnastego wieku".

I jeszcze drugi, genialny iberoamerykaniec Julio Cortazar:
"W Silvalandii pożegnanie rybaka jest zawsze emocjonujące, i to z wielu
powodów. Pierwszy to fakt, że chyba przy każdym pożegnaniu występują
chusteczki, łzy i inne odpowiednie do tego celu elementy. Drugi powód bierze
się stąd, że mieszkańcy Silvalandii zawsze byli przeciwni łowieniu ryb, jako że
ich natura, w której przeważają raczej pióra i rogi, każe im zdecydowanie nie
ufać owej cieczy pod postacią fal, które przypływają i odpływają bez dających
się wytłumaczyć przyczyn."
Prośa do Libi o wyjawienie tytułów cytowanych pozycji, bo niektóre bardzo
niczego sobie:)

[Gość: Margo]

A jesteś w stanie dotrzeć do zdania z bodajże pierwszej strony "Miłości w
czasach zarazy" Marqueza na temat unoszącego się zapachu migdałów?

[ralphoo]

Ktoś wspomniał genialnego Cortazara, a znacie rozdzialik 85 "Gry w klasy"? Oto
on w całości:

"Bywają życia, jak artykuły literackie w periodykach i czasopismach, wspaniałe
na pierwszej stronicy, lecz z ogonami ciągnącymi się wstydliwie gdzieś na
stronach trzydziestych, wśród ogłoszeń i reklam pasty do zębów"

I jeszcze mój ulubiony "oszalały" fragmencik z "Samotnika" E. Ionesco:

"A potem nagle, nieoczekiwana jak za każdym razem, ilekroć mnie dopada nagle
myśl, że umrę. Nie powinienem bać się śmierci, skoro nie wiem, co to jest, a
ponadto czyż nie powiedziałem, że mam się poddać? Nic z tego. Wyskakuję z łóżka
oszalały ze strachu, zapalam światło, biegam po pokoju tam i z powrotem, idę aż
do livingu, zapalam światło. Nie mogę ani leżeć, ani siedzieć, ani stać
nieruchomo. A więc ruszam się, ruszam, krążę po całym domu, zapalam wszędzie
światło i biegam, i biegam. Miliardy ludzi doznają tego lęku. Czemu ponadto
jesteśmy urządzeni w ten sposób? Żadne rozumowanie, żadne słowo nie wytrzymuje.
Pocę się ze strachu. Jak tylu innych, jak tylu innych."

Uwielbiam też wrażliwość Nabokova. Niesamowite wrażenie robią nam mnie jego
opisy, np. że "słońce znalazło diamenty na spłachciu mokrej darni" - nie mogę
sobie przypomnieć z której to książki, ale to zdanie wwierciło mi się w głowę na
dobre :)

do darii13

[Gość: libi]

Proszę bardzo, służę pomocą:)
1.A. Veteranyi "Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze"
2.A. Roy "Bóg rzeczy małych"
3.S. Plath "Szklany klosz"
4.F. Sagan "Witaj, smutku".
Z ciekawości zapytam - które przypadły Ci najbardziej do gustu?
Pozdrawiam :)

[Gość: daria13]

Dzięki za namiary:).Czytałam jedynie Plath, ale tak dawno, że niemal nic nie
pamiętam. Bardziej mam w głowie jej wiersze. Z fragmentów przez Ciebie
umieszczonych najbardziej podobają mi się kawałki nr 2. A Ty, którą książkę
najbardziej polecasz i o czym jest Bóg rzeczy małych, w skrócie?
Pozdrawiam:)

do darii13

[Gość: libi]

Witam! Właściwie polecam wszystkie, choć ta ostatnia to dość lekka literatura,
na tzw. letnie popołudnie. Wymieniłam ją ze względu na ten cytat. Prosta
historia, ale napisana ciekawym językiem. Za to pierwsze trzy pozycje są z
gatunku emocjonalnie "ciężkich".
Zarówno książka Plath, jak i Veteranyi, są autobiograficznym zapisem trudnej
egzystencji pisarek, a lektura ich powieści (choć w przypadku "Dlaczego
dziecko..." trudno określić gatunek literacki - to raczej zbiór luźnych myśli i
celnych uwag "rzucanych" przez narratorkę i tworzących specyficzną mieszankę
słowotoku, strumienia świadomości i czego tam jeszcze) w świetle tego, jak
skończyły, bardzo przytłacza, "wgryza" się do środka. Na marginesie - też
uwielbiam Plath-poetkę;).
A "Bóg rzeczy małych"? O czym to jest... O wielkiej, zakazanej miłości. O
samotności. O irracjonalnej więzi bliźniaczej, o współodczuwaniu. I o wielu
innych rzeczach:). Poetycka opowieść, w której splatają się różne wątki na tle
krajobrazu Indii. A siłą tej powieści jest w dużej mierze język, opisy i
spostrzeżenia ujęte w takie słowa, że mogłyby tworzyć wiersz. Polecam, choć po
lekturze "Boga rzeczy małych" też można się nieźle zdołować. Ale ta książka
paradoksalnie chyba daje też nadzieję:). Pozdrawiam serdecznie:).

To ja Daria13

[darii13]

[Gość: aga]

Oskar i Pani Róża? Przedstawienie bylo ciut nudnawe
pozdrawiam

[Gość: piotr]

co to za fragment - super

[Gość: aaa]

1.j.d.salinger - "catcher in the rye" ( buszujący w zbożu)

"He started going into this nodding routine. You never saw anybody nod as much
in your life as old Spencer did. You never knew if he was nodding a lot because
he was thinking and all, or just because he was a nice old guy that didn't know
his ass from his elbow."

jostein gaarder - dziewczyna z pomaranczami

"jorgen to taki typ, ktoremu sie wydaje, ze wie gdzie powinna stanac szafa, ale
nie zawsze ma racje"

julio cortazar- gra w klasy
"chodzilismy, nie szukajac sie, ale wiedzac ze chodzimy po to zeby sie znalezc"

anna nasiłowska - czteroletnia filozofka
-chodz, musimy wejsc pod gore
-pod górę? naprawdę? pod nią? aż do środka ziemi?

-poczytaj mi
-ale tu nie ma liter, same obrazki
-i co?jak nie ma liter to juz nie umiesz czytac? nie nauczyli cie?

-wiesz jak sie nazywaja moje koty?
-jak?
bardzo ladnie.Bibi, Pan Huberti śniezynka. I od razu mozna poznac ktore jak ma
na imie. Pan Hubert bo najwiekszy , sniezynka bo biala. a bibi bo trzecia.
od razu widac.

-mamo, wyjasnij mi dlaczego ksiezyc siweci wlasnie tam gdzie ktos idzie? a nie
calkiem gdzie indziej?

piosenka:
śłimaku ślimaku
zrobie ci kupe na talerzyku
bedziesz mial na pierogi

-asiu,co ty spiewasz? kupe na talerzyku?
-mamo, oj mamo! no i dlaczego powtarzasz takie brzydkie piosenki?

[Gość: dorymunda]

Zdanie z wódką z Bułhakowa jest cudowne(też chciałam je napisać).

"Myślę z przerażeniem i głębokim wstydem o Europie przedzielonej na pół Bugiem,
w której po jednej stronie miliony niewolników sowieckich modliły się o
wyzwolenie z rąk armii hitlerowskiej, a po drugiej miliony nie dopalonych ofiar
niemieckich obozów koncentracyjnych pokładały ostatnią nadzieję w Armii
Czerwonej" Inny świat Gustaw Herling-Grudziński.

[pies_podwojny]

"alez to szalona pala!" - "Zbrodnia i kara"