Rainer Maria Rilke

[Gość: ZAWALITA]

od niedawna wiem że gość istniał a to podobno najbardziej znany XX-czny poeta
wynoszony przez niektórych ponad Goethego
Niech żyje polski program nauczania!!!!!!!
a poważnie gość naprawdę ma genialne spojrzenie na niektóre strony życia i
śmierci-mówię to mimo pobieżnej znajomości jego twórczości-polecam

[Gość: ZAWALITA]

a ja czekam............i czekam...........

[noida]

Dokonałam mniej więcej identycznego odkrycia gdzieś pod koniec czwartej klasy
liceum. A szkoda, mógł osłodzić mi tych cholernych romantyków, których nie
cierpię niezwykle, a tak to tylko Cierpienia Młodego Wertera musiałam
przecierpieć...

[Gość: Anahita]

jest taki piękny wiersz Rilkego pt. Samotność, do którego kiedyś często
wracałam:

Samotność jest jak deszcz.
Z morza powstaje, aby spotkać zmierzch;
z równin niezmiernie szerokich, dalekich,
w rozległe niebo nieustannie wzrasta.
Dopiero z nieba opada na miasta.

Mży nieuchwytnie w godzinach przedświtu,
kiedy ulice biegną witać ranek,
i kiedy ciała nie znalazłszy nic,
od siebie odsuwają się rozczarowane;
i kiedy ludzie, co się nienawidzą,
spać muszą razem - bardziej jeszcze sami:

samotność płynie całymi rzekami.

[Gość: kadriana]

ja uwielbiam Rilkego to jeden z moich ulubionych poetów.Samotność jest
najbardziej znanym utwoem Rilkego tak samo prawie jak Pieśń miłosna.
pozdrawiam

[noida]

Uwielbiam ten wiersz! Zwłaszcza ten kawałek "spać muszą razem, bardziej
jeszcze sami". Ech, życie, życie...

[Gość: marcin]

Ale się zdziwiłem, że jest nas trochę, czytelników Rilkego. To poeta, który
jako jeden z nielicznych potrafi przywrócić sens. Długo by o tym pisać, ale to
nie miejsce na to. Zamiast filozofowania przepiszę wiersz o muzyce, nigdy na
polski jak dotąd nie tłumaczony.

Muzyka

Co tam grasz, chłopcze? Przez ogrody letnie
coś biegnie, szept rozkazów, wielu stóp pochody.
Co tam grasz, chłopcze? Twoja dusza, spojrzyj,
ukryła się w piszczałkach starogreckiej fletni.

Co kusisz ją? I teraz, uwięziona w dźwiękach,
poszukuje daremnie i na próżno pragnie.
Mocne twe życie, ale pieśń mocniejsza,
bo o tęsknotę wsparta i kochanie.

Daj jej milczenie. Niechby w cichym bólu
dusza, gdzie ruch jest i wielość, powróciła.
Kędy mieszkając ongi, daleka, mądra, żyła
nim ją porwały twe zabawy czułe.

Jej lotu, marzycielu, zmarnować się strzeż,
skoro opadłych skrzydeł podnosić nie zdoła,
i piór, na strzępy rozbitych przez śpiew,
ponad murami nie zaszuymi wiew,
kiedy ją na radosne święta będę wołać.

pozdrawiam wszystkich rilkowców

ps. o Rilkem można polecić artukuły dwóch niemieckich filozofów. 1.
H.G.Gadamer, w książkach "Rozum, słowo, dzieje": "R.M.Rilkego interprertacja
istanienia" i "Poezja i interpunkcja" oraz w "Poetica": "R.M.Rilke 50 lat
później"; 2. M. Heidegger w: "Drogi lasu", artykuł pt. "Cóż po poecie?" (dla
cierpliwych i dociekliwych).

[Gość: Ilśka]

Też ładnie ale jednak wolę inne tłumaczenie (chyba Jastrun nie pamiętam i głowy
nie dam):

Samotność jest jak deszcz. Z morza w przestworze
wznosi się ku wieczorom nad równin bezdroże,
płynie ku niebu i o każdej porze
niebo ją w sobie odwiecznie posiada,
dopiero później stąd na miasto spada.

Pada w godzinach dwuznacznych nad ranem,
gdy wchodzi w świt ulica za ulicą,
gdy ciała, co nic nie znalazły w sobie
stronią odległe i rozczarowane;
i kedy ludzie, co się nienawidzą,
muszą ze sobą spać we wspólnym łożu;

wtedy samotność płynie z rzekami ku morzu...

[dreaded88]

Pełna zgoda. Wielki.
Cytowanie sobie daruję, bo nie mam akurat pod ręką żadnego zbiorku a nie chcę
profanować.

[Gość: Niech]

Polecam Malte (uwga: proza).

[ada08]

WSPOMNIENIE

A ty czekasz, marzysz wciąż o tym
co twe życie w bezmiar pomnoży
i do wielu podniesie potęg:
nagle obudzą się głazy
głębia ci się otworzy.

Książek majaczą grzbiety
brązem okutych i złotem;
a tobie się roją obrazy
lądy przebyte, kobiety
coś tracił i miał je z powrotem.

I wtedy wiesz już: to właśnie.
Wstajesz: przed sobą masz
czasu , co w dali gaśnie
tęsknotę, trwogę, twarz.

[Gość: j_ewoczka]

A ty czekasz, czekasz na jedno,
co twe życie wzniesie nieskończenie.
Na wielkie, niezwykłe Zdarzenie,
na kamieni nagłe przebudzenie,
na głębie, co u nóg twych legną

Zmierzchają na półkach twoich
rzędy ksiąg, w brąz oprawnych, złoconych
a ty myślisz o krajach zwiedzonych,
o obrazach, o strojach, kobiet znów utraconych

I wiesz nagle - to już kiedyś było...
I podnosisz się, i staje w twych progach,
jakiegoś roku, co minął
Postać, Modlitwa, Trwoga

to tłumaczenie mi się bardziej podoba

a nawet nie wiem czyje...

ale i tak najlepiej wszystko brzmi po niemiecku... nie znam za dobrze
niemieckiego - ale jednak - jak to brzmi!!!

jewoczka

zresztą - proszę

ERINNERUNG

Und du wartest, erwartest das Eine,
das dein Leben unendlich vermehrt;
das Mächtige, Ungemeine,
das Erwachen der Steine,
Tiefen, dir zugekehrt.

Es dämmern im Bücherständer
die Bände in Gold und Braun;
und du denkst an durchfahrene Länder,
an Bilder, an die Gewänder
wiedervrelorener Fraun.

Und da weisst du auf einmal: das war es.
Du erhebst dich, und vor dir steht
eines vergangenen Jahres
Angst und Gestalt und Gebet.

[Gość: j_ewoczka]

jeśli w cytacie przekładu są błędy, to - przepraszam - ale musiałam z pamięci z
braku źródła

[Gość: Jan]

Gość portalu: j_ewoczka napisał(a):

> jeśli w cytacie przekładu są błędy, to - przepraszam - ale musiałam z pamięci
z
>
> braku źródła

Sprawdziłem z źródłem, Jewoczka, w porządku.
main.amu.edu.pl/~schmidt/rilk5p.htmlpodaje:
Przekład: Mieczysław Jastrun

[ada08]

Zdecydowanie lepszy !
Dzięki za oryginał - wydrukowałam sobie :-)

[ada08]

Do Rilkego trafiłam za posrednictwem dwu kobiet, z ktorymi
byl związany.
Te kobiety to : Lou Andreas-Salome oraz Marina Cwietajewa.
Zanim przeczytałam wiersze trafil w moje rece gruby tom listów
Rilkego do Lou Andreas, która była niezwykle interesujacą
osobą; poza różnymi ciekawymi cechami odznaczała sie tym, że
''kolekcjonowała'' :-) wybitnych mężczyzn. Przez jakiś czas
była w dość burzliwym związku z Fryderykiem Nietzsche , między
innymi. Z Rilkem łączyło ją wielkie uczucie, a potem przyjaźń
aż do śmierci.

Związek z Cwietajewą miał charakter głównie korespondencyjny.
Po jego śmierci napisała wiersz:

--------

... Co mam robić w noworocznym tłumie
Z tym uporczywym rymem: Rainer - umarł ?
Jeśli takie jak twoje oko zmierzchło
To życie nie jest życiem i śmierć śmiercią.
Gdy spotkamy się , zrozumiem lepiej:
Nie ma życia ani śmierci; trzecie
Jest, nowe. Za to nowe właśnie...

-------

Pozdr. :-)

[konop]

Uwaga praktyczna: jeśli nie czyta się po niemiecku warto pogmerać i wybrać
sobie najbardziej odpowiednie tłumaczenia - wiele utworów było tłumaczonych
klikakrotnie i trzeba zdecydować się na tłumacza który najbardziej pasuje do
gustu czytelnika...
Będąc we Włoszech warto odwiedzić Duino (Elegie tam pisał) - sam byłem niedawno
i coś wygląda że zamknięto ścieżkę nad urwiskiem nad które chadzał Rilke.....

[Gość: j]

o tak! Elegie duinejskie to jest to...W tłumaczeniu Jastruna. Pozdr.

[ydena]

Rilke przez wiele lat mieszkal w Pradze. Byl cholernie w tym miescie zakochany.
Pisye o tym Rippelino w "Pradze magicznej".

[Gość: kuba]

sonety do orfeusza, ale tylko po niemiecku

[Gość: quest111]

A gdzie mogę znaleźć wspaniały wiersz o ojcu, który napisa Rilke. Od tego
wiersza przeczytanego przypadkowo zacząłem czytywać Rilkego, kupiłem zbiorek
poezji, ale wciąż nie mogę znaleźć właśnie tego jednego wiersza.

[Gość: cyrano]

odnawiam ten stary watek bo moze ktos z autorow
(np ada08 j_ewoczka albo konop)ma owo tlumaczenie
"hermesa..." ktore zaczyna sie:
to byla dusz kopalnia osobliwa

nie pamietam autora niestety
zdaje mi sie ze jego tlumaczenie bylo
lepsze od Jastrunowego

w zamian sluze tlumaczeniami Jastruna
oryginalami i tlumacz. angielskimi

pozdr dla "rilkowcow"