co wam się w tym podobało???!!!

[Gość: Aretha]

Ostatnio, zachwycona rewelacyjnym i zaskakującym "UBIKIEM" Dicka, zachęcona
przez wiele osób - m.in. forumowiczów - przeczytałam "Człowieka z Wysokiego
Zamku" i co? wielkie, wielkie rozczarowanie. Książka była - wg mnie -
najzwyczajniej w świecie strasznie nudna. Co Was w niej tak zachwyciło? Po co
w ogóle były nudne wątki poboczne jak np. produkcja biżuterii EDFRINK? Jestem
po raz kolejny (po Valisie) zawiedziona Dickiem, mimo tego gorąco polecam 2
jego książki ("3 stygmaty" i "Ubik"). Pozdrawiam!

[nienietoperz]

Gleboko przezyte, nieomal fizycznie odczuwane przekonanie, ze to, co widzisz
dookola moze byc tylko cieniutka powierzchnia rzeczywistosci;
udana proba przepuszczenia azjatyckiej tradycji przez amerykanska rzeczywistosc
lat powojennych - lustrzane odbicie sytuacji w okupowanej Japonii;
rewelacyjnie, jak to zwykle u Dicka, uzywane rekwizyty (vide bizuteria) - jest w
tym zreszta trudna do opisania, ale swiadoma, teatralnosc;
igranie ze schematami typu: aa, jesli wojna skonczyla sie odwrotnym wynikiem, to
nielegalna ksiazka bedzie opisywac rzeczywistosc 'nasza'. Uwazny czytelnik
szybko zauwazy, ze tak nie jest;

Trudno mi zreszta Cie przekonywac, poniewaz Valis jest jedna z bardziej
wstrzasajacych ksiazek, ktore czytalem.

Pozdrowienia,
nienietoperz

[braineater]

Wszystko: od bardzo sprawnie i realistycznie poprowadzonego watku
historycznego, na którym mozna się było gładziutko wyłożyc i napleść bzdur (nie
szukając daleko patrz 'SS-GB' Lena Deightona czy 'Vaterland' Roberta Harris'a
osadzone w podobnych realiach), przez jak zwykle rewelacyjną Dickowa kreacje
głównych bohaterów, w tym całkiem już obłędnego pana Tagomi, który da się
jedynie porównać z innymi totalnymi świrami dickowego świata, czyli Palmerem
Eldritchem ze Stygmatów czy Leo z Ubika, aż po mnozenie alternatywnych
rzeczywistości - bo to nie jest tak, że tam kryją się jedynie dwa światy - co i
rusz pojawia się kolejna odnoga rzeczywistości prowadząca zupełnie gdzie
indziej.
Nadal to jest jedna z najlepiej dopracowanych opowieści Dicka.
A na deser polecam całkiem niezły esej - może on Cię przekona:
www.republika.pl/pkdick/orbis_tertius.html

Pozdrowienia:)

[ben-oni]

Z zupełnie innej baryłki. Od 16 lat straszy mnie, kupiony na kacu w celu
uniknięcia kolejnego klina (że niby, jak wydam stypendium na knigi zabraknie na
pokarm Bogów), Len Deighton (i tu jesteśmy w temacie) i jego "Nalot".
Przeczytałem "przedwstęp" i jakoś ochota mnie odeszła i tak trzyma od 16 roków.
Mów szczerze i bez strzelistych werbalnych katedr - da się to czytać, czy
szkoda czasu? Jesli to mina nie próbuj mnie na nia wykierować, bo i tak po
kilkunastu stronach ucieknę zadrę w potylicy pielęgnując.

[braineater]

Z wszystkich Deightonów dało się przeczytać jedynie Człowieka z mózgiem za
(dużo) dolarów, ale nic z niego nie pamietam, i coś, co okazało się bardzo
tanią podróbą LeCarr'a, czyli 'trylogię tenisową - 'Gem, Set i Mecz'. Z tym, że
jak masz więcej niż 15 lat, lub wrodzoną odrazę do fabuł typu ludlumowsko-
higginsowego, to sobie daruj kontakt z tym panem w ogóle:)

P:)

[taki.jeden.tetrix]

Oj, krzywdzisz...
"Trylogia tenisowa" w tłumaczeniu polskim nadaje się tylko do kosza ("Set w
Meksyku" szczególnie - to kuriozum, kabaret translatorsko-redaktorski, a nie
powieść), za to "Nalot" rządzi. Rzecz jasna, de gustibus itepe.
Do tego jeszcze cała tetralogia, której częścią jest "Mózg za miliard dolarów"
(też rekomendowałbym raczej po angielsku, a do tego jeszcze całkiem fajne filmy
z Caine'em) - "The Ipcress File", "Funeral in Berlin", wspomniany już "Mózg" i
nie sfilmowany "Horse Under Water".
A porównywanie Deightona (no, przynajmniej do 1994 powiedzmy) z Ludlumem z
dowolnego okresu, to jak dla mnie co najmniej nadużycie. Jeśli nie bluźnierstwo :D