"Zycie milosne" Zeruya Shalev

[Gość: callypsso]

Czy ktoś może czytał i mógłby podzielić się swoimi wrażeniami? Warto czytać?
Warto kupić?
Pozdrawiam!

[Gość: Nina]

Czytalam kilka lat temu i historia nieszczególnie mi sie spodobala. Zachowanie
glownej bohaterki - niezrozumiale, stad uwazam, ze portret psychologiczny
postaci byl 'kulawy'. Do dzis nie rozumiem, jak w ogole mogla sie zwiazac (i w
tak dziwny sposob) ze znajomym rodzicow, skoro byl dosc niesympatyczny.
Wlasciwie glowne postaci byly dla mnie wrecz drazniace.
To wszystko nie oznacza jednak, ze nie warto ksiazki przeczytac. Powyzsze uwagi
sa b. subiektywne.

[Gość: callypsso]

Nina, dzięki za opinię :) A jak Ci się to czytało? Lekkie czy raczej trzeba się
skoncentrować?

[violent_green]

Ksiazka jest dosyc specyficzna, szczegolnie ze wzgledu na narracje. Podobala mi
sie, chociaz faktycznie bohaterka jest dosyc pokrecona. Nie jest to na pewno
lektura "lekka, latwa i przyjemna", ale polecam.

[agni_me]

Z całą pewnością trzeba poświęcić twórczości Shalev znacznie więcej uwagi niż
przy czytaniu Grocholi czy Austen. Ktoś kto w książkach lubi tylko malowane
słowem ładne obrazki, przyzwoite kobiety, romantyczne miłości i
opisy "delikatnie rozchylił płatki jej kobiecości" nie ma co brać do ręki
Shalev. Zdecydowanie odradzam. Jeśli ktoś lubi obrazy jak z książek Amosa Oza,
to znajdzie je, jak i podobnie sugestywny język. Shalev jest bez wątpienia pod
wpływem jego prozy.

Książka jest nie do końca udaną próbą stworzenia portretu kobiety, którą
wciągnęło poznanie własnej seksualności, tytułowe życie miłosne, i która
pozwoliła "życiu miłosnemu" zawładnąć całym swym życiem młodej mężatki i
naukowca. Ceną za poznanie jest upokorzenie, frustracja, śmieszność i to
wszystko mimo świadomości bezsensu i pewności porażki. Bohaterka uważnie
przygląda się sobie, ma odwagę przyznawać się do myśli, komentować działania i
doszukiwać się przyczyn. Te zaś leżą w przeszłości i osobach najbliższych.

To nie jest przyjemna książka, często wzbudza irytację, brzydzi, denerwuje
nachalnością biblijnych odwołań. Książkę i tak warto przeczytać, choćby po to,
żeby zobaczyć jak Shalev poradziła sobie ze stworzeniem żydowskiej Madame
Bovary.