"Stonka i Bronka" Brzechwy - ktoś ma???

[daimona]

Niezapomniany utowrek z ilustracjami Sznacera, o tym, ajk Amerykanie zrzucali
staonkę z samolotów.
Fragment:;)
"Wyjdą znów szkodniki znane / niszczyć pola ziemniaczane, a i wróg jest zawsze
gotów / zrzucać stonki z samolotów"

Czy ktoś to ma? I skan mógłby zrobić?

[nekomimi]

Było we wcześniejszych wydaniach "Brzechwa dzieciom", potem wycięli.
Jest tam duża ilustracja z pionierami i opryskiwaczami na polu. Stonki mają
burżuazyjne kapelusze, meloniki, muchy pod szyją, jedna nawet cylinder z
amerykańską flagą:)))))))))I mama stonka z dzieckiem jest i parasolką.

"Nie ma chwili do stracenia,
Bo się stonka rozprzestrzenia -
O tym wiedzą nawet dzieci;
Toteż Bronka szybko leci
Wprost do rady narodowej.
Wnet meldunek jest gotowy.
Kierownicy, kontrolerzy
Robią wszystko co należy;
W telefonach dzwonią dzwonki:
- W polu jest ognisko stonki!"

Niestety nie mam skanera.:(

Nekomimi - dzięki za przypomnienie

[daimona]

Nekomimi - dzięki za przypomnienie kolejnego fragmentu :))

Ja byłam ongiś w posiadaniu oddzielnie wydanej książeczki pod tym tytułem, z
ilustracjami Szancera. Cóć, jako płoche pacholę wyniosłam do przedszkola i chyba
pani przedszkolanka się na to połasiła (nie dziw;), bo już wróciłam bez. Do tej
pory mi to w domu wypominają :DDD
Wiem, że chyba w wydaniu z 1953 r. "Brzechwa dzieciom" ten wierszyk tez był -
niestety, nie udało mi się upolować tego wydania.

A czy chciałoby Ci się może - byłabym również baardzo wdzięczna - przepisać cały
wiersz? Wiem, że to troszkę jest, ale może tak w chwili czasu? :)))
Dziękuję - niezależnie od tego czy się uda, czy nie :))

[nekomimi]

Bronka i stonka


Po robocie każdy siada
I przy stole obiad zjada.
A więc jeden je ze smakiem -
Dajmy na to - barszcz z ziemniakiem,
Inny - placki kartoflane.
Jeśli lubi kto odmianę,
Je ziemniaki podsmażane,
Bowiem w każdym domu one-
O czym wiecie bez wątpienia -
Są podstawą pożywienia.

Ślinka płynie, oko skrzy się,
Gdy ziemniaki dymią w misie,
Bo to już tradycja taka:
Trudno żyć jest bez ziemniaka!
Lecz istnieje szkodnik wielki,
Który niszczy kartofelki.

W maju więc, pewnego dzionka,
Gdy przygrzeje promień słonka,
Z ziemii wprost wyłazi - stonka:
Więc małżonek i małżonka,
Brat i siostra i szwagierek,
Ciotek, wujów długi szereg,
Cała liczna ich rodzina.

Tak historia się zaczyna.

Gdzie ziemniaki w polu rosną,
Zielenieją liście wiosną.
Stonka widzi świeże liście,
Do nich zdąża oczywiście
I rodzinę całą woła:
- Prędzej! Stawać dookoła!
Po kolei! Do ogonka!

Tak na żer wyrusza stonka;
Więc małżonek i małżonka,
Brat i siostra i szwagierek,
Ciotek, wujów długi szereg,
Pożerają na wyścigi
Świeże liście i łodygi.
Nic nasycić ich ni zdoła,
Więc żarłoczna stonka woła:
- Skoro krzak już objedzony,
W różne się rozejdźmy strony:
Wy na lewo, my na prawo!
Podążają tedy żwawo,
Pożerając - krzak po krzaku -
Każdy liść i pęd ziemniaków.
Nagie krzaczki płaczą wszędzie:
- Już z kartofli nic nie będzie,
Zginą bulwy i korzonki,
Któż ocali nas od stonki?!

Stonka jest już najedzona,
Spójrzcie tylko - oto ona:
Jest pół żółta, pół czerwona
I ma dziesięć czarnych pasków,
Jak to widać na obrazku;
Pod pokrywką - skrzydła z błony,
Po trzy nogi z każdej strony,
Czarne plamki ma na czółku,
Z czółka sterczy para czułków,
Na przedpleczu ma znamionka -
Oto jak wygląda stonka.

Idzie stonka, brzuch wypina,
Obok cała jej rodzina,
Najedzeni bracia stonki,
Najedzone ich małżonki,
Brzuchy im krępują ruchy,
Idą tłumnie pasibrzuchy,
NIszczyciele i żarłoki,
Drobią szybko małe kroki...

Dość pławiły się w łakomstwie,
Czas pomyśleć o potomstwie:
Stonka chce mieć dużo dzieci,
Zanim jeszcze maj przeleci.
Słonko dobrze ją nastraja,
Można zacząć składać jaja.

Gdzie są jeszcze całe liście,
Tam już stonka zamaszyście
Mknie w kuzynek licznym gronie
I na liści dolnej stronie
W kupki gładkie jaja zlepia,
Równiusieńko je przyczepia
Po dwadzieścia, po trzydzieści,
Ile ich się tylko zmieści.
Wkrótce wiszą jaj tysiące -
Tego własnie trzeba stonce.
Pracowity dzień skończony,
Można lecieć w różne strony,
Zeby niszczyć na odmianę
Inne pola kartoflane.
To dla stonki rzecz niewielka;
Leci stonka - niszczycielka,
Za nią siostry, ciotki, kumy
I kuzynek całe tłumy.

A po ośmiu dniach tymczasem,
Na liściasty pokarm łase,
Z gładkich jaj wyłażą larwy;
Larwy są wiśniowej barwy,
Wyglądają dość mięsiście
I rzucają się na liście,
Chciwie żrąc je bez ustanku
Od poranku do poranku.

Tak na krzaczkach tkwiąc wygodnie,
Larwy z górą trzy tygodnie
Obgryzają je żarłocznie,
Przy czym żadna z nich nie spocznie,
Póki jeden liść zielony
Został jeszcze nie zjedzony.

Gdy się już nasycą w końcu,
Chwilę grzeją się na słońcu,
Jedna ziewnie, druga ziewnie,
Chciałyby się przespać pewnie,
Więc chowają się pod ziemią
I tam dwa tygodnie drzemią.
Wkrótce zaś któregos dzionka
Z każdej larwy będzie stonka
I żarłoczne głodomory
Powyłażą ze swej nory.

Wyjdą znów szkodniki znane
NIszczyć pola ziemniaczane;
A i wróg jest także gotów
Zrzucać stonki z samolotów.

Nagie krzaczki płaczą wszędzie:
- Już z kartofli nic nie będzie,
Zginą bulwy i korzonki,
Któż ocali nas od stonki?!

Właśnie szła przez pole Bronka,
Nagle patrzy - co to? Stonka!
Ziemniaczany wróg! To ona -
Jest pół żółta, pół czerwona
I ma dziesięć czarnych pasków,
Tak jak w książce na obrazku.

Nie ma chwili do stracenia,
Bo się stonka rozprzestrzenia -
O tym wiedzą nawet dzieci;
Toteż Bronka szybko leci
Wprost do rady narodowej.
Wnet meldunek jest gotowy.
Kierownicy, kontrolerzy
Robią wszystko co należy;
W telefonach dzwonią dzwonki:
- W polu jest ognisko stonki!

Nie minęło pół godziny,
Jak zebrały się drużyny
I ruszyły w pole żwawo,
Przeglądając krzaki z wprawą
Bardzo pilnie i dokładnie:
Bo gdy stonka z liścia spadnie,
Może ujść niepostrzeżona,
A wszak musi być zniszczona!

W jednej z drużyn jest i Bronka.
Ona wie, co znaczy stonka;
Wlała nafty do butelki,
W nafcie topi niszczycielki.
A liść każdy się uśmiecha:
- Z tej dziewczyny jest pociecha!

Bierzcie wszyscy przykład z Bronki:
Trzeba niszczyć larwy stonki,
Przeszukiwać krzaczków gąszcze,
Z liści, z ziemii zbierać chrząszcze
Bardzo pilnie, bardzo skrzętnie,
Żeby zniszczyć je doszczętnie.
Trzeba też z opryskiwaczy
Ciecz rozpylać, bo inaczej
W ciągu lata do jesieni
Stonka znowu się rozpleni;
Nadto zaś każdego roku
Całe pole mieć na oku.

Wtedy nam ziemniaków liście
Będą rosły rozłożyście
I przekażą ciepłe słonko
Swoim bulwom i korzonkom.
Zbiory będą znakomite
I ziemniaki smakowite
Jeść będziemy z apetytem!

To z II wydania z 1955, nie wiem dokładnie kiedy usuneli ten wiersz.
Można znaleźć "Brzechwa Dzieciom" w antykwariatach, jeżeli jesteś z
Warszawy, to nie powinno byc problemu:) Na stronie www.szancer.pl
w dziale galeria//ilustracje jest skan okładki tego wydania i
oddzielnego wydania "Bronki..."

[braineater]

dzięki:)
Własnie ocaliles tego poema na wieki przed zapomnieniem:)

P:)

U ARE GREAT! :)))

[daimona]

Dziękuję bardzo, Nekomimi!! :))