"Możliwość wyspy" Houellebecq'a

[gomich]

Jak wam się podoba "Możliwość wyspy" Houellebecq'a? Trzeba przyznać, że facet
ma coś w sobie, a także polscy tłumacze chyba dobrze czują jego pisarstwo.
Pomimo tego, że wszystkie jego ksiązki drążą w zasadzie ten sam temat,
operują tymi samymi motywami, a nawet obrazami, to i tak chce się to czytać,
ba! przy czytaniu nie czuje się zmęczenia materii.
Jakie są wasze odczucia?

[marcelina_prust]

U mnie zupełnie odwrotnie. Dotrwałam do połowy, dalej nie dałam rady. Platformę
i Cząstki przeczytałam z zainteresowaniem, Możliwość mnie śmiertelnie znudziła.

Nie wiem jak to wyszło po polsku, może dodano jakiegoś ulepszacza? Po francusku
jakieś to flakowate i kiczowate. Tak przynajmniej mi się zapamiętało. Ale znam
kogoś, komu się baaardzo podobało.

[gomich]

Wątek umarł, a książka młoda, dopiero co... Houellebecq popada w zapomnienie?

[braineater]

Czwarta ksiązka tego pana po polsku, piata przeczytana i chyba wreszcie
znalazłem doń kluczyk. Łelbek (nie będe sie wygupiał i udawał, ze wiem jak to
prawidłowo zapisać bez sprawdzania:) jest pisarzem, którego kocham nienawidzić,
a raczej kochałem, bo po Wyspie pozostał mi obojetnym. Z jednego prostego
powodu, czyli popadnięcia w coś, co nazwac można coehlizmem, od znanego
producenta opowieści umoralniających. Tyle, że Łelbek w Wyspie to po prostu
Coehlo dla cyników, dla tfardych chłopakuf, co wszystko widzieli, wszystko
słyszeli, wszystko przerżneli i po drodze sporo sie nudzili. W Wyspie nie ma
niczego, czego nie byłoby w poprzednich ksiązkach tego autora, tyle, że tym
razem nawet nie próbuje maskowac tej wtórności. Trzy główne tematy - sex,
starość, kapitalizm, metoda pisania oparta na chandlerowskiej proweniencji
grepsach, typu 'życie mężczyzny dzieli sie na dwa okresy - pierwszy, kiedy ma
przedwczesne wytryski i drugi, kiedy już mu nie stoi', które i owszem bywają
zabawne, tyle, że są po prostu płaskie jak tyłek węża. I tak leci przez te 450
stron, w sumie nie wiadomo po co, bo i tak od poczatku jest pewnym, że
zbawienie znajdzie w tym samym miejscu, co idealistyczne postaci Coehlo, czyli
albo w jakiejś religii (swoją drogą fragmenty sekciarskie Wyspy, chyba bronią
sie najlepiej, jako krytyka wszelkiej religii), albo w Miłości do jakiejś ach i
och kobiety. Żeby było prościej, tu mamy dublecik, który zamienia bohatera z
wielkiego maczo, cynika i krytyka, w rozmemłanego bachora, którego najchetniej
wycięłoby się z tej książki żyletką. Rozwiązanie tak tracące kiczem i graniem
pod publiczkę, że aż mnie zbrzydziło (być może chwilowo) do całości dokonań
autora. Tam gdzie kiedys mozna było widzieć poglądy z którymi warto się
niezgadzać, tym razem widac tylko machinę marketingu i promocji - komu tu
dowalic, by sie więcej osób obruszyło i kogo sławnego wplatac w fabułę, by szum
poszedł po swiecie.
Po Wyspie
Łelbek, dziekuje nie skorzystam.

P:)

[broch]

ostatecznie to dosc kiepski pisarz, normalne ze niedlugo nikt o nim nie bedzie
pamietal.

[gomich]

O tym, że Houellebecq nie da się tak łatwo zapomniec, świadczy chociażby
ciekawy tekst Agaty Bielik-Robson z niedawnej "Europy":
www.dziennik.pl/magazyny/europa/wydania/artykul,112.html
Jak groźny jest coelhizm, świadczy chociażby końcowy passus książki nie byle
kogo, bo Coetzee'go "Elizabeth Costello". Po raz pierwszy Coetzee balansuje na
granicy traktatu i naiwnej moralistyki (ale tylko pod koniec książki).
Natomiast gdzie u Houellebecqa coelhizm? Naprawde, mi trudno dociec, i szczerze
powiedziawszy wywody powyższego kolegi wydają sie niejasne i niekonkretne.
Zgodze się, że "Wyspa" sprawia wrażenie słabszej od pozostałych powieści, ale z
pisarstwem Houellebecqa trochę jest tak, że udaje się tylko raz, no, moż edwa
razy. I pewna wtórnośc tez mi w nim przeszkadza. Ale - bądźmy sprawiedliwi - za
każdym razem potrafi znaleźć dla swoich obsesji ciekawą otoczkę; fabułę
poprowadzić tak, by wstrząsnęła (co do seksu, to akurat jego w "Możliwości
wyspy" najmniej), a rozwiązaniem akcji potwierdzić tylko ogólną pesymistyczną
wizję. Z każdej jego ksiązki trzeba odcedzić to, co wartościowe - a jest tego
sporo - i to, co nazywasz graniem pod publiczkę. za pierwsze można go kochac,
za drugie nienawidzić.

[braineater]

Koelizm polega, przynajmniej w moim ujęciu, na powtarzaniu sloganów, tak, jakby
z nagła stały się prawdami objawionymi i utwierdzaniu swojego modeleowego
czytelnika w przekonaniu, że skoro rozumie tekst i sie z nim identyfikuje, to
jest najlepszy na świecie. I do tego niestety sprowadza mi się Możliwość wyspy.
Do sloganów, w dodatku któryś już raz powtórzonych, i w kolejnym dodatku,
powtorzonych o wiele mniej ciekawie niż w poprzednich książkach.
co do fabuł tez niezbyt się z Tobą moge zgodzic, bo jedyną, która miała jakos
nakreślona fabułę, była Platforma. w pozostałych ksiązkach fabuła to tylko
pretekst i to po macoszemu traktowany, po to, by Łelbek mógł popisac się na
wpółesejowymi dywagacjami o współczesności.
Z tym, żeby nie tworzyc niepotrzebnych konfliktow, nadal mam Łelebeka za
pisarza ciekawego i odstającego, tylko, że Wyspa po prostu mu, przynajmniej w
moich oczach, nie wyszła. Zostaje po prostu dla mnie autorem Cząstek i
Platformy.

P:)

[Gość: missowl]

Kto pisał "streszczenie" tej książki!? które widnieje na którejś stronie dyskusyjnej. Czy w ogóle ją czytał? Daniel kochał jedną kobietę, a pożądał drugiej?, cóż za bzdura... przecież wyraźnie zaznacza, że po rozstaniu z Isabelle, do której uczucie wygasło w sposób naturalny, rzucił się w "wir" banalnych czynności, mniej lub bardziej oficjalnych spotkań, wizyt u elohimitów na wyspie Lanzarote, oraz krótkich epizodów seksualnych, aż do czasu, gdy poznał Esther, w której to właśnie się prawdziwie - jak stwierdza - zakochał i niedopowiedziany "związek" z którą wypalił go doszczętnie, by na końcu wpędzić w obłęd, ale to akurat nie jest glównym wątkiem.
Książka bardzo dobra, wizja przyszłości za 2000 lat przedstawiona w sposób nie pozostawiający złudzeń - biorąc pod uwagę obecne relacje międzyludzkie, dążenia, powierzchowność, instynkty - na podstawie których autor najprawdopodobniej obrazuje w powieści ową wizję.
Opis teraźniejszości przedstawiony przez Danela1 również trafny, choć subiektywny, naznaczony upływem czasu, być może silnym poczuciem przemijania u samego autora. Można odczuć, że jest to ostrzeżenie, a zarazem wołanie o wartości, które są obecnie zagrożone rozpadem, na czele których lokuje się jednak miłość i tęsknota za drugim człowiekiem, choć przykryta maską sarkazmu i zwątpienia.

[broch]

"Natomiast gdzie u Houellebecqa coelhizm?"
Gdzie? Chocby w Czestkach. Dosc glupawa lopatologia. Filozofia tak naiwna ze az
obrazajaca czytelnika. To samo Platforma.

Szalenczo rozbawilo mnie to zdanie z tekstu pani AGATA BIELIK - ROBSON filozofa
(huh?):
"Michel Houellebecq to jeden z najbardziej nieprzejednanych krytyków naszego
świata."

Nie czytalem "Mozliwosci wyspy" nie wierze aby ktos mogl napisac cos nawet
srednio dobrego, po produkcjach jak Czastki czy Platforma.

[gomich]

Pozwalam wątpić w talent Houellebecqa, ale w talent Agaty Bielik-Robson nie!!!