Blue

[dominiqus]

The whisper in the silence... am treading on the shallow water… seduced by
your fragrance or lost in the rainbow look of your blue eyes…? Where am I?
Tasting the delightful dream or rather flying over daylight sky?
I feel your lips upon my lips… a spark flickering in the dark – walking back
in the paradise… lost – once upon a time…
It is blue… the emotion peeled from desire… that I offer you…
Let me sank in blue again…
To forget or to inspire grain of longing…

Niebieski

[dominiqus]

Szept w ciszy… stąpam po płytkiej wodzie… wiedziony twym zapachem czy zgubiony
w tęczowym spojrzeniu twych niebieskich oczu…? Gdzie jestem? Smakuję
rozkosznego snu czy raczej fruwam oświetlonym niebem?
Czuję wargi twe na moich wargach... iskrę migoczącą w ciemnościach – spacerując
znowu w raju... utraconym – dawno, dawno temu...
Jest niebieskie... obrane z pożądań uczucie... które daję tobie...
Daj w błękicie na powrót mi utonąć...
Bym zapomnieć albo zasiać mógł... tęsknoty ziarno

[smerfetetka]

Tekst zyskałby, gdyby został zapisany w formie wiersza i bez niezliczonych
wielokropków. Drugie co mi się rzuca w oczy, to kilkakrotnie użyte zaimki:
twym, twych, twe, tobie - za dużo. Podmiot liryczny zwraca się do jednej osoby,
więc nie ma wątpliwości, czyją własnością są oczy czy wargi. Styl byłby do
strawienia, nie należy jednak przesadzać z oklepanymi zwrotami jak: rozkoszny
sen, iskra migocząca w ciemnościach, raj utracony, tęsknoty ziarno itd.
Ogólnie nie jest źle, jednak poprawki wydają mi się niezbędne.
Pozdrawiam.

konstruktywna krytyka... mniam!

[dominiqus]

j.w.

[kati1973]

wiersz przyprawil mnie o dreszcze i rozbudzil moja wyobraznie :)

nie przeszkadzaja wiec mi poprzednie zarzuty