Książki trudne

[kakofonia]

Kafka napisał kiedyś coś takiego: "Musimy mieć te książki, które spadają na
nas jak zły los, które unieszczęśliwiają nas głęboko, jak śmierć kogoś, kogo
kochamy bardziej niż siebie, jak samobójstwo. Książka musi być toporem, który
rozbije lód skuwający morze zamarznięte wewnątrz nas" (cytuje z pamięci, więc
może być niedokładnie).
Jakie książki były dla was takimi "toporami"? I dlaczego akurat te?
Dla mnie czymś takim były i nadal są, między innymi, opowiadania Borowskiego.
Pzdr.

[glonik]

Dla mnie wstrząsem była lektura "Autoportretu z blizną" Romana Fristera.
Wstrząsająca, ale obiektywna, pisana z dystansem do samego siebie, szczera do
bólu i utraty aprobaty czytelnika, ale przez to jeszcze bardziej okrutna w
prawdzie. Czytałam ją jakiś czas temu i nie mogę się zmusić, żeby jeszcze raz
ją przeczytać.

[la_passionata]

glonik napisała:

> Dla mnie wstrząsem była lektura "Autoportretu z blizną" Romana Fristera.
> Wstrząsająca, ale obiektywna, pisana z dystansem do samego siebie, szczera do
> bólu i utraty aprobaty czytelnika, ale przez to jeszcze bardziej okrutna w
> prawdzie. Czytałam ją jakiś czas temu i nie mogę się zmusić, żeby jeszcze raz
> ją przeczytać.


Można dowiedzieć się czegoś więcej o autorze? Dlaczego wstrząsnęła Tobą ta
książka?

pozdrawiam

[glonik]

Witaj. Miło mi, że zainteresowała Cię ta książka. Roman Frister, Żyd z
pochodzenia, z zamożnej i kulturalnej rodziny, ojciec znany adwokat, jest
obecnie dziennikarzem, korespondetem m.in. dla "Polityki" w Izraelu. Książka
dotyczy jego "upadku" z salonów do piekła w czasie II wojny światowej. Pis
ze okrutnie szczerze o swoich przeżyciach, nie oszczędzając samego siebie, nie
próbując się wybielać w oczach czytelnika. Jednocześnie nie ma w nim nienawiści
do swoich oprawców. Jest to niesamowity zapis doświadczeń Żyda, w czasie wojny.
Spotykał ludzi dobrych i złych. Przeżył piekło na ziemi. Był przy śmierci
swojego ojca w obozie i wiesz o czym wtedy myślał? Czy zdąży się dobrać do
kromki chleba, którą ojciec miał schowaną pod poduszką, przed innymi.....Jest
więcej takich epizodow. Frister nie ocenia, nie tłumaczy się. Ten obiektywizm,
brak rozczulania się nad sobą powoduje, że człowiek zastanawia się nad
sobą....Jakbym ja się zachowała....Czy potem próbowałabym się
usprawiedliwiać...Frister sie nie usprawiedliwia. Trzeba go przyjąć lub
odrzucić. Ja, z pokorą, przyjęłam.

Pozdrawiam bardzo serdecznie.

bardzo dziękuję....

[la_passionata]

... z chęcia przeczytam

pozdrawiam ciepło

[Gość: waldek]

naprawde kafka cos takiego napisal?

przepraszam, ale wydaje mi sie to calkowita bzdura i zbytnim idealizmem. nie
sadze, zeby ksiazki potrafily zmienic czlowieka bardziej niz rzeczywistosc. w
kazdym razie tak wynika z moich doswiadczen. ksiazki moga co najwyzej
wyciagnac, czy pomoc narodzic sie temu, co wlasnbie kielkuje pod wplywem
rzeczywistych doswiadczen, ale nie jest w stanie kreowac ich na rowni z tzw.
rzeczywistoacia pozaliteracka.

jezeli jest inaczej, to jest to zwykly boveryzm, niezbyt zdrowy...

[glonik]

Waldek, po pierwsze, właściwie się zgodziłeś z poglądem Kafki. Fakt, trzeba
mieć to "coś" już w duszy, czyli być potencjalnym biorcą. A poza tym, jest to
też kwestia osobistej wrażliwości. Pozdr.

[kakofonia]

Gość portalu: waldek napisał(a):

> naprawde kafka cos takiego napisal?

Naprawde napisal.

> przepraszam, ale wydaje mi sie to calkowita bzdura i zbytnim idealizmem. nie
> sadze, zeby ksiazki potrafily zmienic czlowieka bardziej niz rzeczywistosc. w
> kazdym razie tak wynika z moich doswiadczen. ksiazki moga co najwyzej
> wyciagnac, czy pomoc narodzic sie temu, co wlasnbie kielkuje pod wplywem
> rzeczywistych doswiadczen, ale nie jest w stanie kreowac ich na rowni z tzw.
> rzeczywistoacia pozaliteracka.

Nie moge sie z Toba zgodzic, ale to zapewne, jak zauwazyla ponizej glonik,
wlasnie kwestia wrazliwosci. Z moich doswiadczen wynika, ze rzeczywistosc
literacka ksztaltuje mnie podobnie jak pozaliteracka. Oczywiscie, nie utyje po
przeczytaniu ksiazki, ale z pewnoscia moj sposob myslenia, postrzegania i
interpretowania zdarzen, owa wrazliwosc wreszcie, ksztaltowane sa w znacznej
mierze wlasnie przez to, co czytam. I dlatego, miedzy innymi, czytam.
Zaryzykowalabym stwierdzenie, ze czlowiek do pewnego stopnia jest tym, co czyta
(a nie tylko, jak sadzil Feuerbach, tym, co je.)
Pzdr.

[seledynowa]

Od czasu, gdy w wieku 13-14 lat przeczytałam "Medaliony" Nałkowskiej żadna
książka nie szarpnęła mną równie mocno.

chociaż...mam taki uraz jeszcze z wcześniejzego okresu kiedy kazano nam czytać
nowelki pozytywistyczne. Do dziś martwieje mi wyobrażnia, gdy słyszę imiona
Antek i ...Rozalka. Ten piec... modlitwa "zdrowaś...", ciemnota i zabobon
wiejski...brrrr
To była masakra teksańską piłą mechaniczną na mojej wrażliwości

***
a potem to już mniej bolesnie, ale też cierpiąc czytałam "Proces", 'Zamek" i
wszystko Kafki, co było dostępne; "Głód" Hamsuma; "Kolosa" A.
Finna,m "Obojętnych" A. Moravii ....itd