Nieśmiało spytam:

[rozyczka37]

czy mogę tu zamieścić swoje opowiadanie i poprosić o ocenę?

[bababa1982]

tak :)

[rozyczka37]

Dziękuje.
Już wkleiłam na "Wydawnictwa i ich obyczaje"
Tu też możecie się nad nim pastwić :-)
--------------------------------
I
Choć była już połowa kwietnia, tego dnia pogoda nie była najładniejsza.
Padało od rana i gdy o wpół do dziewiątej Alicja wychodziła z domu to szron
pokrywał jeszcze trawniki i dachy domów. Alicja wsiadła do tramwaju, usiadła
za motorniczym i już po chwili zapadła w odrętwienie. Wpatrując się w
zmatowiałą szybę, dostrzegła i rozpacz i strach i jakąś nie określoną
tęsknotę.
- Jak zwykle - powiedziała na głos. A tramwaj huczał, dzwonił i kołysał ją aż
do chwili gdy zeń wysiadła i weszła w pustą jeszcze uliczkę.

II
Biuro mieściło się w zniszczonym, poniemieckim domu z oknami zupełnie
zarośniętymi przez bluszcz. Furtka skrzypiała przeraźliwie i Alicja mocowała
się z nią przez dłuższą chwilę.
Kobieta, która jej otworzyła drzwi, miała około pięćdziesięciu lat, rude,
spięte w kok włosy i bardzo zwartą budowę.
- Witaj, moje dziecko!- przywitała ją - Wejdź, proszę.
Ostrożnie, jakby z ociąganiem, Alicja weszła do wyłożonego zielonymi płytkami
przedpokoju. Zdjęła płaszcz, odwiesiła go na stojący nieopodal wieszak i
przywitała z właścicielką. Po chwili znalazła się w dużym pokoju,
zawalonym po brzegi książkami, starymi rocznikami czasopism i najrozmaitszymi
fotografiami.
- Jak w teatrze - pomyślała rozglądając się. I odczuła coś, co można było
nazwać rozczarowaniem, gdyż zupełnie inaczej wyobrażała sobie owo miejsce.
- Usiądź tutaj, gołąbeczko - usłyszała.
Alicja odstawiła torbę i usiadła na brzegu obitego zielonym pluszem fotela.
- Ja w tym czasie zaparzę kawy - powiedziała pani Zofia i podreptała do
kuchni, skąd dobiegał ż głos awanturującego się już czajnika.
Alicja rozejrzała się po pokoju. Był ciemny z niewielkim oknem wychodzącym na
ogród. Pełen kwiatów, starych płyt i obrazów, trochę ją przytłaczał. By
skrócić oczekiwanie, zapaliła papierosa. Usiadła wygodniej, oparła głowę o
oparcie fotela i przymknęła oczy. Nie wiadomo dlaczego w tym – z pozoru -
przyjaznym domu czuła się dziwnie i obco. Zupełnie nie na miejscu.
Ocierający się o jej nogi kot wyczuł jej niepokój. Wskoczył na kolana i kręcąs
się w kółko próbował się na nich ułozyć. Alicja znisła to wszytsko bez słowa
protestu.
- O, widzę, że Syriusz już się z tobą zaprzyjaźnił - powiedziała pani Zofia,
wnosząc na tacy dwie filiżanki kawy oraz upieczone przez siebie ciasteczka.
Alicja zgasiła papirosa i pogłaskała kota.
- To dobry znak - dodała pani Zofia uśmiechając się i do kota i do Alicji.
Robiąc dużo hałasu odstawiła naczynia na przykryty kolorowym
batikiem stolik i wzięła do ręki karty. Alicja zdziwiła się jeszcze bardziej.
- Zazwyczaj tego nie robię – rzekła wyjaśniającym tonem pani Zofia - ale dla
ciebie zrobię wyjątek.
Alicja nawet nie zaprotestowała i z wielką uwagą i nie mniejszym
niedowierzaniem przysłuchiwała się temu, co mówiły karty.
Po jakichś dziesięciu minutach pani Zofia przestała mówić. Odłożyła karty i
podniosła filiżankę z kawą. Była z cieniutkiej porcelany, pełna wyblakłych róż.
Prześliczna.
- Widzisz, moje dziecko, tylko tyle zostało mi z dawnego życia – powiedziała -
Kilka filiżanek, książek. Tamten gramofon, co stoi na szafce, no i wiele
wspomnień. Gorzkich jak migdały.
Ze smutnym uśmiechem odłożyła filiżankę, przysunęła w stronę gościa talerzyk
z ciasteczkami i zapytała.
- Ale pomówmy o tobie. Co cię, do mnie, moje dziecko, sprowadza?
Alicja poprawiła się w fotelu. Kot zeskoczył z kolan i odszedł w kierunku
kuchni.
Starając się ukryć zmieszanie, dziewczyna pochyliła się nad stolikiem i wzięła
do ręki filiżankę. Przybliżyła ją do twarzy.
Szary dym unosił się i rozprzestrzeniał. Omywał jej twarz i ręce. Łagodził rysy
i stres. Alicja ostrożnie podniosła filiżankę do ust i spróbowała napoju. Był
wyśmienity.
- To specjalna mieszanka – usłyszała - bardzo stara recepta - wyjaśniająco
dodała pani Zofia - ot, wspomnienie dawnych lat.
Alicja wypiła jeszcze jeden łyk. Spojrzała na panią Zofię, która uśmiechała
się najsympatyczniejszym uśmiechem starej, znającej życie ciotki. Szybko
odstawiła filiżankę i nerwowo skubać frędzle szala, odpowiedziała.
- To proste. Prowadzi pani biuro. A ja czuję się samotna. Zresztą,
odkąd tylko pamiętam.
Tu wzięła głęboki oddech, jak ktoś kto za chwilę na długo ma wejść w wodę i
dodała:
- Owszem, mam znajomych, ale to nie jest nic szczególnego. Ja, wie pani,
szybko się nudzę. Do tej pory nie miałam wiele szczęścia.
Jeszcze raz spojrzała na gospodynię, odsunęła filiżankę i nie patrząc już na
nic, zakończyła:
- A interesują mnie zarówno mężczyźni jak i kobiety.
Pani Zofia, ciągle uśmiechnięta, dopiła kawę, odstawiła filiżankę na brzeg
stolika i wolno powiedziała:
- Tak! Mam duże doświadczenie. Biuro prowadzę od piętnastu lat. Chodź,
dziecko. Pokażę ci katalogi i wyjaśnię jak działam.
I z saloniku przeszły do przylegającego doń pokoju, z kartoteką niczym w
bibliotece.

[kaaarolinkaa]

do korekty językowej

[Gość: EWa]

Korekta rzeczywiście niezbędna. To już całe opowiadanie?

[rozyczka37]

Nie, to tylko początkowy fragment.
Dziękuję za uwagi.

[Gość: daria13]

A dużo jeszcze tego jest, bo mnie zaciekawiłaś:)
Dawaj więcej!
P:)

[rozyczka37]

OK. Wklejam dalszy ciąg.
-----------------------
III
Hotelowy hol wydał się jej dużo większy niż kiedykolwiek. Nudząc się
bezgranicznie, paliła jednego papierosa za drugim.
To było już czwarte spotkanie z klientem pani Zofii. Poprzedni także się jej
nie spodobali. Najpierw czterdziestoletni biznesmen. Owszem, przystojny,
wyciszony, ale nie tego oczekiwała. Potem smutna bibliotekarka którą nawet
polubiła i w której opowieściach znalazła fragment swego życia. Jakiś
sportowiec w nieokreślonym wieku. A teraz ten!
- Jak pani Zofia mogła aż tak się pomylić? - pytała zdumiona.
- To chyba jakiś koszmar - pomyślała patrząc na niego.
Krzysiek, bo tak się jej przedstawił, wydał się jej wprost odrażający.
- Świat pełen jest idiotów - myślała, patrząc jak tamten, zadowolony z
siebie, ciągle o czymś jej opowiadał. A gdy rozmowa, a właściwie bezładny
monolog nie pozwalał jej spokojnie oddychać, po prostu wstała i wyszła bez
słowa. Wychodząc, zdążyła zauważyć bezgraniczne zdumienie, rysujące się na
tamtej twarzy.
Zapomniała o tym spotkaniu natychmiast.
- Ciekawe w jaki sposób pani Zofia ich dobiera? - zapytała jeszcze otwierając
drzwi i wchodząc do domu.
- Chyba zrezygnuję z tych spotkań - dodała. Rozebrała się i weszła pod
prysznic.
Telefon zadzwonił około dwudziestej.
- Wiem, gołąbeczko, że ci przeszkadzam - usłyszała znajomy głos - ale trafił
mi się ktoś całkiem wyjątkowy.
Alicja odłożyła słuchawkę. Po minucie telefon zadzwonił ponownie.
- Będziemy u ciebie za godzinę - zdążyła usłyszeć.
Tym razem telefon przefrunął przez pokój i osiadł na jednej z półek.
Ale po trzydziestu minutach w wypełnionym Allegro vivace mieszkaniu, ubrana w
najlepszą sukienkę, siedziała w fotelu i czekała na dzwonek u drzwi. Nie
czekała zbyt długo. Pani Zofia była bardzo punktualna.

IV
Mężczyzna miał około czterdziestu lat. Wysoki, dobrze utrzymany, miał
nienaganne maniery i tylko dwa wymagania. Alicja, z początku niepewna i
rozdrażniona, już po kilku minutach przyglądała mu się z zainteresowaniem.
Po krótkiej rozmowie, dowiedziała się, że do Polski przyjechał po raz
pierwszy. Ot, na kilka dni. Wierząc, że pani Zofia zadba o wszystko i jak
należy przygotuje. Pani Zofia - pełniąc honory gospodyni - podekscytowana
niczym nastolatka, zaprosiła wszystkich do chińskiej restauracji w pobliżu
rynku.
Alicja przyjęła zaproszenie. Poszli tam spacerkiem.
Restauracja była prawie pusta. Po kilkunastu minutach, pani Zofia dyskretnie
wymówiła się obowiązkami i zostawiła ich samych.
Rozmowa rwała się jak wyprany sweter. Wszędzie pełno było dziur i niejasności
ale Alicja była już zdecydowana.
- To jedyna możliwość - mówiła sobie, starając się zachować spokój.
Niemiec był bardzo konkretny. Już na początku opowiedział o sobie i
przedstawił swą propozycję.
- Das ist einfach - mówił.
Oczywiście, zrozumiała wszystko. Nawet się nie zdziwiła.
Frederick, bo tak miał na imię, miał duży dom na przedmieściach Bremy i od lat
szukał wyrozumiałej żony oraz kamienia filozoficznego. To właśnie z tym
ostatnim związane były niezwykłe wymagania w stosunku do kandydatki.
Po pierwsze: każdego ranka, między siódmą trzydzieści a ósmą piętnaście,
przyszła żona ma obowiązek rozmawiać z ptakiem, kupionym na bazarze w Souse.
Ptak ów - zgodnie z zapewnieniem swego poprzedniego właściciela - posiadł
cudowną moc i któregoś dnia przekazać miał niezwykłą informację. Niezbędną do
rozwiązania alchemicznej reguły.
Po drugie: mocz oddawać będzie do specjalnej, kobaltowej butelki.
To była ta część rutułu, której - jak dotąd - nie poddała się żadna z
kandydatek. Dla ALicji było to bardziej niezwykłe niż kręmpujące ale zgodziła
sie także i na to. Zaufała przyszłemu mężowi i przyjęła warunki. Po dwóch
miesiącach odbył się ślub i kilka dni potem - jako pani Moelber - zamieszkała
razem z ptakiem i Frederickiem w domu o granitowych podłogach i niezwykle
wysokich pokojach.
---------------------
To jeszcze nie koniec :-)
No i co? Chciecie dalszą część?