Nicolas Bouvier "Ryba-skorpion"

[a.adas]

Tegoż pisarza miałem odhaczonego od dawna, ale do jego ksiązki zajrzałem
dopiero pod wpływem wpisu Naszego Kochanego Moderatora (Niech żyje i 100
lat!). I nie żałuję.

Bouvier jest uznawany za pisarza specjalizującego się w relacjach z podróży.
W połowie lat 50. (albo trochę wcześniej) wybrał się w samochodową wyprawę do
Azji. Przez Jugosławię, Turcję, Afganistan dotarł do Indii, a następnie
przeprawił się na Cejlon. Na tej wyspie spędził bodaj dwa lata, wspomnienia z
tego okresu (książka została napisana 30 lat później) stanowią rdzeń
omawianego tomu. Może się mylę, ale pierwszej części wyprawy jest chyba
poświęcone "Oswajanie świata".

Słyszymy słowo "podróżnik" i kogo widzimy? Zawodowca-reportera goniącego za
sensacją? Turystę "zwiedzajacego" świat zza szyb autobusu? A może człowieka
tak zafascynowanego obcą odkrywaną kulturą, że aż idealizujacego ją i
przemilczającego wszystko co nie pasuje do slicznego obrazka? Bouvier nie
pasuje do żadnej z tych kategorii. Najbardziej (przynajmniej w tej ksiażce)
przypomina podupadłego byłego urzędnika kolonialnego. Przejawia się to choćby
w tym, ze od pewnego momentu używa sformułowania "nasza wyspa" lub "nasza
ulica".

Jego trwanie na wyspie to ciągłe zmagania z upałem, obserwacja przeróżnych
owadów, wysłuchiwanie monologów (w wykwintnej angielszczyźnie) miejscowych
czarnoskórych urzędników i sprzedawców oraz nocne spotkania ze zjawą jezuity.
Hmm, czyli nic się nie dzieje? No, w sumie nic. Ale jak to jest napisane! I
jak genialnie oddaje atmosferę końca świata (białego człowieka).

[braineater]

Ja mam dziwne skojarzenia z Bouvierem, bo on dla mnie zachowuje sie jak kamień:
znaczy powolutku turla się z miejsca na miejsce, nie angazuje sie, stapia się z
tłem i obserwuje. Nie komentuje, opisuje, nie próbuje dopisywać siebie do tego
co usłyszał bądź zobaczył. Nawet jesli się angażuje, to robi to bardzo
dyskretnie, bez wciagania czytelnika w swój emocjonalny stosunek do danego
miejsca. No i oczywiscie ten jezyk, maksymalnie prosty, ale potrafiący
genialnie naświetlać takie szczególiki, które w 'tradycyjnej' relacji z
podrózy, byłyby pewnie przypisem u dołu strony 376.
Sięgnąłem po niego generalnie w kontekscie japońskim, a skończyło się na tym,
że poczytałem z przyjemnościa też o miejscach, które w sumie nigdy mnie nie
interesowały za bardzo, typu Cejlon. Mam w sumie tez nieczym nie potwierdzone
wrażenie, że Imperium znaków Barthesa wyglądałoby cąłkiem inaczej, gdyby nie
ksiązki japońskie Bouviera.
No i na dodatek bardzo niezłe zdjęcia robił:

www.mdf.ru/english/exhibitions/moscow/windofroads/
<troche wiecej przez wyszukiwarke grafiki na guglach się znajduje.>

P:)

[Gość: lu]

Bouvier jest rzeczywiście świetny. A jak 'Imperium znaków'? Polecasz? Właśnie
się zastanawiałam czy się do tej książki zabrać.

[braineater]

Polecać, to ten tekst jest cięzko:) Bo z jednej strony jest to rewelacyjny opis
Japonii i Japończyków, ale z drugiej, to dość hardkorowa rozprawka
semiologiczna i mozna się zniechęcić barthesowska obsesją definiowania
wszystkiego przy pomocy słów mądrych, rzadkich, sredniozrozumiałych a długich,
bo on tam generalnie właśnie chyba tę Japonie raczej obrał jako pretekst do
pokazania możliwości semiotyki. Tak więc bardziej na własne ryzyko:)

P:)

[Gość: lu]

Spokojnie, twarda jestem i ryzyka się nie boję więc po książkę sięgnę na pewno.
A może tym bardziej:-) Dzięki

[itek1]

Bouvier mnie troche irytuje, bo ma ciagoty do gledzenia o sobie.
Ma pewno do genialnosci mu troche brakuje, te spotkalem tylko u Chatwina i
fragmentarycznie u wczesnego Kapuscinskiego (Jeszcze dzien zycia, Cesarz).