kanon literatury

[Gość: misia]

czy zna ktos moze adres strony najlepiej jakies prestiżowej (moze jakiegos
zagranicznego instytutu lub wydawnictwa itp)
na której opublikowany jest rzetelny kanon literatury wszechczasow (chodziłoby
o beletrystyke)
jest cos takiego? wiem ze sa rózne propozycje kanonow, ale chcialabym dotrzec do
takich, ktore tworzą literaturoznawcy a nie ot tak, przypadkowi ludzie na
przypadkowych stronach.
moze ktos moglby mi pomoc? pozdrawiam (i prosze bez komentarzy w stylu:kazdy
ma swoj kanon, albo sama sobie stworz swoj wlasny)

[mettea]

Hmm, też by mnie coś takiego interesowało...
Ja gromadzę swój kanon na podstawie chociażby tego forum, ale to jest czysto
subiektywna lista:)
Pozdrawiam

[Gość: echtom]

Jedyny, jaki kojarzę, to kanon opublikowany pod hasłem "Literatura" w 2. tomie
starej 4(z suplementem 5)-tomowej Encyklopedii PWN wydanej w latach 70-tych.

[waldemar_batura]

Gość portalu: echtom napisał(a):

> Jedyny, jaki kojarzę, to kanon opublikowany pod hasłem "Literatura" w 2. tomie
> starej 4(z suplementem 5)-tomowej Encyklopedii PWN wydanej w latach 70-tych.

Poruszyłeś/łaś strunę wspomnień: był też taki w 1-tomowej, wydanej w większym
nakładzie. Pomyśleć, że był taki okres (podstawówka - wczesne liceum), kiedy
starałem się go przestrzegać, poznając po kolei Dzieła Wielkie Urzędowo
Zatwierdzone. ;-) Potem mi minęło, ale nie żałuję - przynajmniej miałem
motywację do skończenia dzieł, które normalnie pewnie rzuciłbym w kąt, ale które
z jakiegoś powodu były ważne dla literatury narodowej czy światowej, jak
"Matka" czy "Dziewczę z sadu" - i wyrobiłem sobie samodzielne i trwałe zdanie o
ich autorach.

[kotmaurycy]

A do czego to potrzebne?

[Gość: misia]

po prostu, chciałabym się z czyms takim zapoznać, zobaczyć, które ksiązki
uważane są przez fachowców za wybitne, skonfrontować to z moimi odczuciami,
sięgnąc po niektóre z proponowanych dzieł.
wychodzę z założenia pod hasłem "tylko wielkie przeboje" tzn. uważam, że warto
obcować jedynie z dobrą literaturą, bo na czytadła nie ma po prostu czasu.
I nie jest to żaden snobizm intelektualny, ale postulat jak najbardziej
praktyczny.

[evita2]

taki kanon znajdziesz w Małej Encyklopedii Powszechnej PWN, wyd. w 1974 roku,
str.430. " Najwybitniejsze dzieła literatury światowej", od starożytności po
czasy współczesne, początki mojej przygody z literaturą /a było to daaawno
temu/ też w głównej mierze polegały na czytaniu dzieł tam zamieszczonych, to
super metoda na wyrobieniu sobie pewnego smaku literackiego, potem już żadna
grafomania nie będzie smakować:}

[waldemar_batura]

evita2 napisała:

> taki kanon znajdziesz w Małej Encyklopedii Powszechnej PWN, wyd. w 1974 roku,
> str.430. " Najwybitniejsze dzieła literatury światowej", od starożytności po
> czasy współczesne, początki mojej przygody z literaturą /a było to daaawno
> temu/ też w głównej mierze polegały na czytaniu dzieł tam zamieszczonych, to
> super metoda na wyrobieniu sobie pewnego smaku literackiego, potem już żadna
> grafomania nie będzie smakować:}

O przepraszam, dopiero zauważyłem, że już o tym napisałaś. Ciekawie spotkać
kogoś, kto za młodu przejawiał podobnie metodyczne podejście. ;-) Z tym, że -
jak napomknąłem wyżej - nie do końca zgadzam się z wyborem niektórych
zamieszczonych w kanonie tytułów (i z pominięciem innych - ale oczywiście rolę
grały tu też względy polityczne).

[evita2]

tylko że wtedy nie myśleliśmy o jakiejkolwiek" poprawności politycznej" czy też
o tendencyjnym doborze tytułów, byliśmy na to za młodzi:}ale na dobre nam
wyszło! bo kto dziś czyta Gorkiego, Szołochowa,Zolę czy Mauriaca?

[waldemar_batura]

evita2 napisała:

> tylko że wtedy nie myśleliśmy o jakiejkolwiek" poprawności politycznej" czy też
>
> o tendencyjnym doborze tytułów, byliśmy na to za młodzi:}ale na dobre nam
> wyszło! bo kto dziś czyta Gorkiego, Szołochowa,Zolę czy Mauriaca?

Dokładnie: byliśmy za młodzi na politykę i dlatego np. dziwiłem się, czemu
rodzina nie chciała mi pozwolić czytać "Wakacji" Putramenta ;-) (świetnej
powieści dla młodzieży, ale silnie zideologizowanej). Natomiast z Mauriacem czy
Szołochowem to mniej sprawa polityki, a bardziej ogólnych przyzwyczajeń i
trendów czytelniczych.

[Gość: zaba_pelagia]

wychodzę z założenia pod hasłem "tylko wielkie przeboje" tzn. uważam, że warto
obcować jedynie z dobrą literaturą, bo na czytadła nie ma po prostu czasu.


taaaa, smutne jest zycie człowieka, który obcuje jedynie ze Zbrodnią i karą,
Cichym Donem oraz Cierpieniami młodego Wertera
znikąd beztroskiego oddechu, znikąd powiewu lekkiego romansu, znikąd odpoczunku
od problemów życia tego
a jak kanon nie obejmuje Muminków?????????????

[fraaszka]

Muminki pewnie obejmuje, ale ile czasu na taką Wieczerską czy Golicyna
niepotrzebnie straciłyśmy...
i zamiast zachwycać się czytadłem o elfiej kiecce Helenki trzeba było zgłębiać
Dzieła Pana X
taki wstyd

[Gość: zaba_pelagia]

a Siesicka? a Snopkiewicz? a Niziurski? a Bahdaj? a Nienacki?
stracone zachody miłości...
a Reverte? a Akunin? a Caroline Graham?
a? a? a?
czy ktoś o nich słyszał, spośród tych fachowców od kanonów?
boszszszszszszz, tyle lat straconych

[fraaszka]

stracone lata to jedno
ale co ja mam teraz zrobić z poddaszem wypełnionym tym chłamem??

[Gość: pomysłodawca]

na Allegro "chłam" dać :)
będzie dużo piniążków

[waldemar_batura]

Gość portalu: zaba_pelagia napisał(a):

> wychodzę z założenia pod hasłem "tylko wielkie przeboje" tzn. uważam, że warto
> obcować jedynie z dobrą literaturą, bo na czytadła nie ma po prostu czasu.
>
>
> taaaa, smutne jest zycie człowieka, który obcuje jedynie ze Zbrodnią i karą,
> Cichym Donem oraz Cierpieniami młodego Wertera
> znikąd beztroskiego oddechu, znikąd powiewu lekkiego romansu, znikąd odpoczunku
>
> od problemów życia tego
> a jak kanon nie obejmuje Muminków?????????????

Zgadzam się z Tobą w stu procentach. Można w pewien sposób podziwiać ludzi,
którzy czytają tylko Dzieła Wielkie - podobnie jak tych, którzy zdobyli się na
wyrzucenie telewizora albo pracujących po 16 godzin na dobę - ale z drugiej
strony może być ich trochę żal, że traktują książkę wyłącznie jak wyzwanie
artystyczne/intelektualne, wyrzekając się relaksu, jaki może przynieść.
Osobiście nie wyobrażam sobie życia również bez literatury "eskapistycznej" - i
wcale się tego nie wstydzę. ;-)

[Gość: echtom]

Pewnie masz rację, ale ja już dawno pogodziłam się z tym, że nie przeczytam
wszystkich wybitnych książek i nie obejrzę wszystkich wybitnych filmów, jakie
powstały w dziejach naszej kultury, więc właściwie wszystko jedno, na co
trafię. Od lat w ogóle nie mam czasu na czytanie książek (1 książka na miesiąc
to nie czytanie), zdarza się, że coś czytam dopiero po kilku czy nawet
kilkunastu latach od wydania (np. "Imię róży" przeczytane w zeszłym roku).
Przeważnie czytam kolejne tomy rozpoczętych wcześniej serii
("Jeżycjada", "Harry Potter"), ale tydzień temu przeczytałam "Cień wiatru"
zainspirowana jakimś wątkiem na forum. Stwierdziłam, że w tym wieku nie muszę
już niczego sobie udowadniać ani być ze wszystkim na bieżąco i bardziej od
przygody intelektualnej czy "zaliczenia" kolejnej pozycji kanonu cenię książki,
które po prostu wzruszają i wciągają. Filmów też oglądam niewiele i wolę
zweryfikować coś, co oglądałam 20 lat temu niż premierę, którą wypada obejrzeć,
bo ma bardzo dobre recenzje. No ale pomysł czytania wg kanonu nie jest zły,
choćby po to, by obalić stereotyp, że wszystkie uznane arcydzieła literatury to
tylko nudne cegły, którymi odstrasza się dzieci szkolne od czytania.

[Gość: gość]

encyklopedia.pwn.pl/haslo.php?id=446945

Mam propozycję - może zacznij od nauki korzystania z wyszukiwarek. Kanon
obejmuje dzieła wymagające samodzielnego myślenia.

[waldemar_batura]

Gość portalu: misia napisał(a):

> czy zna ktos moze adres strony najlepiej jakies prestiżowej (moze jakiegos
> zagranicznego instytutu lub wydawnictwa itp)
> na której opublikowany jest rzetelny kanon literatury wszechczasow (chodziłoby
> o beletrystyke)
> jest cos takiego? wiem ze sa rózne propozycje kanonow, ale chcialabym dotrzec d
> o
> takich, ktore tworzą literaturoznawcy a nie ot tak, przypadkowi ludzie na
> przypadkowych stronach.
> moze ktos moglby mi pomoc? pozdrawiam (i prosze bez komentarzy w stylu:kazdy
> ma swoj kanon, albo sama sobie stworz swoj wlasny)

en.wikipedia.org/wiki/Western_canon
Tu masz propozycje ładnych paru kanonów (choć - jak niektóre nie ukrywają - z
pewnym skrzywieniem zachodnim, a przede wszystkim anglosaskim).

[Gość: bbbzyta]

A czytanie ulubionych dziełek po parę(naście) razy? Horrendum!
Strata czasu zupełnie niewybaczalna ;)

[Gość: misia]

dziękuje szczególnie dwóm osobom (panu waldemarowi za kanon z wikipedii i
"gościowi" za kanon ze strony PWN) a całej reszcie za odniesienie się do mej prośby.
A propos komentarzy forumowych tuzów- czy czytanie arcydziel literatury musi byc
wysilkiem intelektualnym? albo inaczej- jeśli nawet takim jest- to czyż wysiłek
ów nie może byc zarazem przyjemnoscia? Obcowanie z wysokim stylem moze dawac i
daje ogromną radosc, rozkosz natury estetycznej.Pewna uwaga i koncentracja,
konieczne do studiowania ważnych utworów, idą z przyjemnością w parze.
A Muminki itp. Owszem-czytałam jako dziecko i swoim dzieciom równiez poczytam.
Mowimy jednak o wieku dojrzałym. Kojarzenie wielkiej literatury z jakimś
zadęciem, powagą,ciężarem,patosem etc. jest moim zdaniem infantylne.
Czytajac Czarodziejską Góre smialam sie do rozpuku z genialnej kreacji Mynhera
Pepeerkorna, nie tylko parałam się z filozoficznymi wywodami Settembriniego i
Naphty. Choc i takie zmagania intelektualne daja rowniez duzą przyjemnosc
(szczegolnie w chwilach iluminacji:).
Pozdrawiam czytaczy czytadeł i dziękuje wszystkim raz jeszcze.

Uuu

[ludzik_ten_sam]

Muminki w warstwie fabularnej są i owszem dla dzieci, cała filozofia będzie
zrozumiana już przez "starsze dzieci". Proszę nie nie doceniać Muminków :-)

[waldemar_batura]

ość portalu: misia napisał(a):

> dziękuje szczególnie dwóm osobom (panu waldemarowi za kanon z wikipedii i
> "gościowi" za kanon ze strony PWN) a całej reszcie za odniesienie się do mej pr
> ośby.
> A propos komentarzy forumowych tuzów- czy czytanie arcydziel literatury musi by
> c
> wysilkiem intelektualnym? albo inaczej- jeśli nawet takim jest- to czyż wysiłek
> ów nie może byc zarazem przyjemnoscia? Obcowanie z wysokim stylem moze dawac i
> daje ogromną radosc, rozkosz natury estetycznej.Pewna uwaga i koncentracja,
> konieczne do studiowania ważnych utworów, idą z przyjemnością w parze.
> A Muminki itp. Owszem-czytałam jako dziecko i swoim dzieciom równiez poczytam.
> Mowimy jednak o wieku dojrzałym. Kojarzenie wielkiej literatury z jakimś
> zadęciem, powagą,ciężarem,patosem etc. jest moim zdaniem infantylne.
> Czytajac Czarodziejską Góre smialam sie do rozpuku z genialnej kreacji Mynhera
> Pepeerkorna, nie tylko parałam się z filozoficznymi wywodami Settembriniego i
> Naphty. Choc i takie zmagania intelektualne daja rowniez duzą przyjemnosc
> (szczegolnie w chwilach iluminacji:).
> Pozdrawiam czytaczy czytadeł i dziękuje wszystkim raz jeszcze.

1) Czytanie arcydzieł JEST pewnym wysiłkiem, jeśli ma być pełne.
2) Jest zarazem generalnie przyjemnością i daje rozkosz, ale co z tego, jeśli to
coś zupełnie innego niż rzecz, o której mówiłem - o książkach, które dają tylko
przyjemność, bez większego wysiłku (choć pewnie możesz powiedzieć, że to
przyjemność niższego rzędu)?
3) Owszem, wielka literatura musi kojarzyć się z pewnym ciężarem gatunkowym -
inaczej nie jest wielka. Oczywiście nie znaczy to, że musi być śmiertelnie
poważna: a mylenie tych rozróżnień jest zdecydowanie infantylne. ;-)

[bazylea1]

kilka lat temu w Rzeczpospolitej był taki kanon, moze w jakims archiwum
prasowym znajdziesz

[Gość: daria13]

Pojmuję o co Ci chodzi Misiu i popieram, rozumuję podobnie jak Ty (za co też
wiele razy dostawało mi się na tym forum), z jednym wszak zastrzeżeniem;
podobne wnioski nalezy wyciągać na pewnych etapach życia. Są dwa przedziały
wiekowe, w ktorych czyta się z takim podejściem jak Twoje. Pierwszy to wiek
licealny, nie będę tego rozwijać, bo każdy tutaj przez to przechodził, drugi to
wiek zaawansowany, różny w różnych przypadkach;) Między tymi okresami powinien
przypadać czas na czytanie wszystkiego, co kto lubi; jedni kryminały, inni
fantasy jeszcze inni romanse. Bo czytanie literatury tzw. wysokiej w rzeczy
samej dostarczać może bardzo dużo przyjemności, jednak stosowane bez żadnych
przerw, może naprawdę zmęczyć, choćby z konieczności stałej koncentracji, o
której pisałaś. Ponadto po przeczytaniu pewnej ilości pozycji literatury
niższch lotów, nabiera się odpowiedniego dystansu i na zasadzie porównań,
jeszcze bardziej docenia literaturę ambitną.
Ja będąc teraz na etapie czytelniczym, w którym na nowo odkrywa się potrzebę
obcowania z literaturą bardziej wymagającą, z racji świadomości coraz bardziej
skracającego się czasu, jaki mi pozostał na czytanie w ogóle, czasami też
sięgam po coś lżejszego, dla zrównoważenia diety intelektualnej:)) To chyba
zdrowe podejście.
Pozdrawiam:)

[ludzik_ten_sam]

A to nie jest tak, że ten kanon człowiek czytelnik buduje sobie sam
właściwie "od zawsze"? Powoli odróżniasz, co dobre, co całkiem nie. Jeśli
czytasz byle co, ot tak, też masz tego świadomość. Układający te listy są
przecież tylko ludźmi. Czy Noblista Dario Fo do czytania jest czy nie? Ot
zagadka.

Bierzesz książkę w bibliotece w dłonie i za chwilę - często to kwestia zdania,
akapitu - czy zakochasz się w książce, czy Cię odrzuci. Jeśli będzie w kanonie -
czytasz dalej? Godna podziwu a może pożałowania siła woli. Pozdr.

[daria13]

Jeszcze jedno. Złotym środkiem i ideałem jest literatura łącząca lekkość z
ambicjami, frapującą akcję z głębszymi przemyśleniami, wartościami uniwersalnym
i dostarczająca podniet intelektualnych. Dla mnie przykładami takich pisarzy
są: Bułhakow, Boris Vian, Orwell, niektóre pozycje Huxleya, braci Strugackich
czy Bradburego. Niestety tego typu lektur nie jest zbyt wiele.
P:)

[golemno]

Moze pomoze ci cos takiego...ale uwazam, ze to troche bzdura. Na liscie znajduja sie prawie sami anglo-
jezyczni pisarze, rosyjska literature reprezentuja tylko 2 ksiazki a gdzie pisarze z Ameryki Lacinskiej?

observer.guardian.co.uk/review/story/0,6903,1061037,00.html

[Gość: misia]

dobre i to, chocby dla porownania, dzieki za fatyge:)

a propos:takie połaczenie lekkosci z niewatpliwa wartoscia literacka jest czasem u
Kundery np w "Zarcie" ktory dla mnie jest chyba lepsza powiescia niz oslawiona
"Nieznosna lekkos bytu"

podobnie w "Portrecie damy" James'a czy u Jane Austeen...są to lekkostrawne
przypadki klasycznej beletrystyki

dziekuje za mila dyskusje i pomoc, pierwszy raz odezwalam sie na tym forum:)

[Gość: misia]

jeszcze do Darii: tak, zgadzam sie z Toba,masz racje ze jest to pewien typ ideału-
Bulhakow na pewno łączyl lekkosc z refeksja i głebokim sensem, co do Huxleya czy
Orwella - czytalam tylko ich sztandarowe dziela tzn Nowy Wspanialy i Rok 1984.
Ale moim zdaniem byly to ponure acz fascynujace wizje przyszlosci.
Niemniej lekko sie po nich nie czulam:)

o, jeszcze Iwaszkiewicz mi sie przypomnial...Slawa i Chwala oraz caly szereg
opowiadan, czyta sie to bez najmniejszego wysilku, naprawde łatwo i przyjemnie,
a jednoczesnie towarzyszy tej lekturze swiadomosc obcowania z czyms waznym.

pozdrawiam Cie, Dario serdecznie i wszystkich forumowiczow

[padma]

Mój ulubiony kanon, który warto przejrzeć, zwłaszcza, że jest bardzo obszerny:
www.literarycritic.com/bloom.htm
To kanon stworzony przez wybitnego krytyka, na pewno bardzo subiektywny, i na
pewno może dostarczyć lektur do końca życia;)

[Gość: misia]

wielkie dzieki,Padmo:) widze, ze warto bylo zamiescic tu moja prosbe.

Polecony przez Ciebie kanon to jest wlasnie to o co mi chodzilo.

jakby ktos jeszcze znalazl cos pdobnego, byłoby swietnie

pozdrawiam cieplo

[Gość: daria13]

Dzięki za pozdrowienia:) O Orwellu i Huxleyu pisałam nie w kontekście lekkości
samopoczucia, ale frapującej, wciągającej akcji, lekkości w czytaniu. Ciężar
gatunkowy refleksji po lekturze z pewnością do małych nie należał.
Przypomniała mi się jeszcze jedna lista. Ale trudno ją znaleźć, bo pochodzi
sprzed ponad dwóch lat właśnie z FK. Jeden z moich ulubionych forumowiczów
zrobiła taką listę dla swoje dorastającej podówczas córki i podzielił się nią z
nami. Lista była subiektywna, a forumowicz nie jest krytykiem literackim, ale ma
naprawdę dobry gust i rozeznanie i mi ta lista bardzo się podobała, jak na spis
lektur dla młodej, początkującej czytelniczki.
Lista, o której piszę to lista Brocha, jeśli znajdę czas, to poszukam, a zanim
to nastąpi może spróbujesz sama. Jestem ciekawa, czy spodoba Ci się ta lista:)
Pozdrawiam:)

[bdx65]

padma napisała:

> Mój ulubiony kanon, który warto przejrzeć, zwłaszcza, że jest bardzo
obszerny:
> www.literarycritic.com/bloom.htm
> To kanon stworzony przez wybitnego krytyka, na pewno bardzo subiektywny, i na
> pewno może dostarczyć lektur do końca życia;)

............................

Ale kanon!
Lit. polska zaczyna się od Schulza i kończy na Zagajewskim, a po drodze, drodzy
moi, Miłosz, Gombrowicz, Lem, Herbert.
Dlaczego nie ma wielkiej prozy XIXw.?
Ano dlatego, że takiego kraju jak Polska nie było na mapie, więc układacz
kanonu nie sprawdził nawet, że w "Priwislanskim Kraju" ktoś śmiał pisać w
ojczystym języku Mickiewicza.
A co tam, że w 1905 i 1924 Nobla przyznali.
Górą anglosasi!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: mimbla.londyn]

Padma!
Wielkie dzieki!

Kolejny kankan, dużo ich :)

[ludzik_ten_sam]

Proszę:

www.bibliotekaelblaska.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=68&Itemid=103

i jeszcze

[ludzik_ten_sam]

ta sama strona, patrz w prawo

[Gość: mimbla.londyn]

Dziekuje! Podoba mi sie nazwa dzialu: Wspolczesnosc z odzysku ;)

[Gość: ktosia]

Kiedyś też się nad tym zastanawiałam. Aż znalazłam książkę Jana Tomkowskiego
'Literatura powszechna'. I choć na pierwszy rzut oka może wyglądać niepoważnie,
zawiera mnóstwo ciekawych informacji i jakby przy okazji pokazuje kanon,
wskazując najciekawszych autorów, książki warte przeczytania i te które trzeba
znać koniecznie.

Persona ze mnie żadna, ale swój kanon też mam.

[Gość: włóczęgawsmokingu]

Mniej więcej tak to leci:
A - Achmatowa, Ajschylos, Andersen (wiadomo kto zacz), Arystofanes, Augustyn
(Święty i jego "Wyznania"), Jane Austen (wcale nie żartuję, bo to jest właśnie
kanon)
B - Babel, Baczyński, Balzac, Biblia, Błok, Boccaccio ("Dekameron"), Brecht,
Broniewski, siostry Bronte: Charlotte ("Dziwne losy Jane Eyre"), Emily
("Wichrowe wzgórza"), Bunin
C - Camus, Cellini (a dokładnie: "Benvenuta Celliniego żywot własny spisany
przez niego samego"), Cendrars ("Wielkanoc w Nowym Jorku"), Cervantes (wiadomo
co), Cioran, Conrad, Czechow
D - Dante, Dąbrowska ("Noce i dnie"), Dickens, Diderot (rzecz jasna "Kubuś
Fatalista"), Dostojewski
E - Eco ("Imię róży"), Eliot (George Eliot czyli Mary Ann Evans - "Miasteczko
Middlemarch", "Młyn nad Flossą"), T.S.Eliot, Erazm z Rotterdamu ("Pochwała
głupoty"), Eurypides
F - Fielding (Henry Fielding, żebyśmy się dobrze zrozumieli), Flaubert ("Pani
Bovary"), France, Fredro
G - Galsworthy (wiadomo), Garcia Lorca, Goethe, Gogol
H - Hamsun, Hardy, Hasek (wiadomo), Heine, Herbert, Herodot, Hesse, Holderlin,
Homer, Horacy, Hrabal, Hugo (Wiktor Hugo ma się rozumieć)
I - Ibn Hazm ("Naszyjnik gołębicy"), Ibsen (wszystko), Iwaszkiewicz (ale tylko
niektóre rzeczy)
J - Jacobsen ("Niels Lyhne"), James (Henry James, co jest zupełnie jasne jak
sądzę), Mieczysław Jastrun, Jesienin
K - Kacenelson ("Pieśń o zamordowanym żydowskim narodzie"), Kafka, Kapuściński
(to już jest kanon i to bez cienia wątpliwości, a jego ranga będzie jeszcze
rosła), Kleist, Kochanowski, Krasicki
L - Laclos ("Niebezpieczne związki"), La Fontaine, La Rochefoucauld, Stanisław
Jerzy Lec ("Myśli nieuczesane"), Jerzy Liebert
M - Machiavelli ("Książę"), Mandelsztam, Tomasz Mann, Marai, Maupassant,
Melville ("Moby Dick"), Mickiewicz, Miłosz, Molier, Montaigne ("Próby"),
Montesquieu, Musset, Myśliwski
N - Nałkowska, Nietzsche, Norwid
O - Orwell
P - Pascal, Pavel ("Śmierć pięknych saren"), Charles Peguy, Petrarca, Platon,
Poe, Proust, Prus, Puszkin
R - Rabelais, Reymont, Rilke (wszystko), Ronsard, Rousseau, Różewicz
S - Safona, Schiller, Seneka, Shakespeare (albo jak wolicie Szekspir),
G.B.Shaw, Sienkiewicz, Słowacki, Sofokles, Staff, Steinbeck, Stendhal, Sterne,
Strindberg
T - Tacyt, Tasso ("Jerozolima wyzwolona"), Lew Tołstoj, Tukidydes, Turgieniew,
Tuwim
U - Unamuno
V - Villon, Voltaire (albo jak chcecie Wolter)
W - Whitman, Wierzyński, Wilde ("Portret Doriana Greya")
Z - Zola
Ż - Żeromski (ale na Boga Ojca nie wszystko!)
Do tego jeszcze trochę bym z różnych autorów dorzucił, w tym ze starożytności i
też z poezji (w tym trochę antologii, na przykład ANTOLOGIA PALATYŃSKA), ale
jak bym chciał być aż tak szczegółowy, to wtedy do rana bym nie skończył, więc
na tych kilkunastu minutach poprzestanę. A jak coś ważnego (dla siebie rzecz
jasna) pominąłem, to trudno się mówi.

[Gość: misia]

dziękuję Ktosi (chętnie sięgnę po tę ksiazke) , a zwłaszcza Włóczędze, który
poswiecil mi dobrą chwilę :) dzieląc sie swoim kanonem.Przy okazji ciekawe
kryterium podzialu tzn alfabetyczne:)
wiele utworów ktore wymieniles dopiero przede mna, tym bardziej sie ciesze.
Jesli przeczytales te wszystkie pozycje albo choc polowe z nich, to naprawdę Cie
podziwiam.
I milo mi, ze taki mądry człowiek poswiecil mi tyle uwagi.
Dziekuje i pozdrawiam:) Aha, pytanie: czy kiedy przy autorze nie wymieniasz
tytułów - oznacza to w domysle, ze do swego kanonu zaliczasz cala jego tworczosc?

[Gość: włóczęgawsmokingu]

Wygląda to tak: Aby chociaż trochę spróbować objąć i w jakiś tam sposób
uporządkować moje czytelnicze starania, sporządziłem kiedyś listę, nazwijmy to
priorytetów czytelniczych, czyli autorów lub w pewnych przypadkach książek,
które chciałbym poznać. Przyznać muszę, że niemały był to wysiłek, a przecież
to miało być tylko ot tak z grubsza. Uprzytomniło mi to oczywiście od razu, jak
niewiele jeszcze udało mi się przeczytać rzeczy ważnych. Jednocześnie była to
próba opanowania, porządkowania pewnego chaosu.
Początkowo czyta się raczej na zasadzie przypadkowości, ale z wiekiem, gdy
zyskuje się lepsze rozeznanie, dokonuje się też staranniejszych wyborów (a w
każdym razie - moim zdaniem - tak być powinno, jeżeli czytanie ma stać się
czymś naprawdę ważnym w życiu). A i zapewniam, że satysfakcja czytelnicza wtedy
znacząco rośnie (ale to nic wspólnego z nadęciem się w rodzaju: "jestem guru,
czytam tylko wielkie rzeczy"). Wydaje mi się po prostu, że z wiekiem poprzeczka
czytelniczych ambicji i oczekiwań powinna iść wyżej, że następować powinien
rozwój wewnętrzny, pozwalający czytać lepiej, głębiej, mądrzej. Nie powinno się
zostawać na poziomie: "czytam tylko to co w danej chwili jest popularne, ma
najlepszą reklamę, najlepiej się sprzedaje", bo po chwili nikt już tego
najczęściej nie pamięta.
Przedstawione przeze mnie wyżej nazwiska to zaledwie część tego co chciałbym
przeczytać. Wybrałem najważniejszych dla mnie autorów z mojej listy, spośród
tych, z którymi w większym lub mniejszym (pewnie jednak mniejszym w niektórych
przypadkach) stopniu udało już mi się zapoznać.
Oczywiście nie zamierzam nikomu opowiadać bajek, że przeczytałem dzieła
wszystkie wszystkich tych autorów.
Tam gdzie pada konkretny tytuł, oznacza, że to właśnie jest dla mnie pozycja
kanoniczna danego autora. W niektórych przypadkach - przyznaję się do tego -
nie czytałem niczego innego danego autora. Niektórych "dużych" nazwisk
literatury nie ma wcale na powyższej liście kanonicznej (niedostateczna lub
nawet żadna znajomość ich twórczości z mojej strony), ale znajdują się na
liście rzeczy do przeczytania w bliższej (a raczej dalszej) nieokreślonej
przyszłości.
Niektóre rzeczy z mojego kanonu pewnie nie są aż tak kanoniczne dla innych, ale
dla mnie są bardzo ważne.
Przy niektórych nazwiskach nie wymieniałem dzieł, z róznych powodów.
Na przykład jeśli chodzi o autorów starożytnych często zachowane jest jedno
tylko dzieło, albo zebrane są one w jednym tomie w polskim wydaniu (np.
Herodot, Tacyt). Jeśli idzie o poezję przeważnie mam na myśli dzieła zebrane
(np. Liebert - dwa tomy pism zebranych, czy Staff - dwa grube tomiszcza,
łącznie ponad 2000 stron, cała ponad półwieczna twórczość, nie wszystkie jego
wiersze oczywiście są dla mnie aż tak ważne, ale wystarczająco dużo, bym cenił
go bardzo wysoko) lub reprezentatywne wybory z twórczości, dzięki którym te
akurat nazwiska umieściłem na liście. Niektórzy jak Charles Peguy nie są zbyt
dobrze reprezentowani po polsku, ale to co znam i mam z jego twórczości, jest
dla mnie tak zachwycające, że bez cienia wątpliwości umieściłem go w moim
kanonie. Przy niektórych nazwiskach (głównie proza) nie dawałem żadnych
tytułów, bo musiałbym dać kilka i zaprezentowana tutaj lista, już i tak nie-
mała rozrosła by się ponad wszelkie miary. Żeby być dobrze zrozumianym,
przeważnie czytałem ich rzeczy z kilkutomowych (czasem kilkunastotomowych: Lew
Tołstoj się kłania) polskich wyborów, albo po kilka rzeczy danych autorów
wydawanych oddzielnie i na tej podstawie wyrobiłem sobie pogląd pod
tytułem: "cenię ich bardzo wysoko" (nie musi to oczywiście oznaczać, że
wszystko z ich twórczości, z tego co przeczytałem mnie zachwyca). Przy
niektórych nazwiskach, jak zaznaczyłem nie wszystko uznałbym za "pozycje
obowiązkowe", choć czytałem więcej. Z wyżej przedstawionych powodów moja lista
zawiera czasem tylko nazwisko, a czasem także konkretny tytuł. Gdybym bowiem
zaczął tutaj bardzo szczegółowo wszystko rozkładać na części pierwsze, to kilka
dni by zeszło na tym. Jest też bardzo prawdopodobne, że co najmniej paręnaście
nazwisk czy tytułów jeszcze bym dorzucił, ale wtedy powstała by lista bardziej
wyrachowana niż spontaniczna.
Więc - ("Chłopcze, nigdy nie zaczynaj zdania od więc" - mówiła kiedyś pani
nauczycielka) - żeby już dłużej nie przynudzać, poprzestanę na tym co
napisałem. Pozdrawiam.

[Gość: misia]

no i ogromnie dziekuje Darii oraz Ludzikowi. Tego pana Brocha szukalam, ale
wsrod kilkunastu zalozonych przez niego watkow nie znalazlam nic o kanonie.
Natomiast kanon newseeka zapowiada sie interesujaco.
Tedy dziekuje raz jeszcze.
Pozdrowienia

[Gość: daria13]

Znalazłam listę Brocha. Może i jest miejscami dyskusyjna, może trochę niepełna,
ale mi się podoba:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=11118540&a=11142426
Pozdrawiam:)