"Gra w klasy" (Rayuela)

[Gość: homo mini]

W nawiasie tytuł oryginału. Ładny. Skrupulatnie posłużyłam się wyszukiwarką -
i chyba nie ma dużego wątku na temat ww. A ja potrzebuję, by był. Tak po
prostu :) Interesuje mnie Wasze odczytanie tej książki. Zaczęłam od Posłowia,
zwanego przez Zofię Chądzyńską Międzysłowiem. I po raz kolejny zaczynam tę
książkę (bo nigdy nie wyszłam poza początek). Do przeczytania skłoniła
tłumaczka przez duże T. Przepuściła słowa Cortazara przez siebie. To się czuje.
Wszystkie moje początki sympatyzowały z Magą, odrobinę naiwną, inną niż
Oliveira, podobną? nie wiem.
Poskaczę sobie dalej. Z mate? Czemu nie, poproszę.


--
nigdy nie staje się naprawdę przeczytana, wiąże nas ze sobą na zawsze, jak
wszystko, co niespełnione

[staua]

Swego czasu bardzo mnie wciagnela i identyfikowalam sie z Maga rowniez. Twoj
post sklonil mnie do ponownego przeczytania, niestety, zauwazylam, ze moj
egzemplarz (wydanie Muzy) gdzies wsiakl...

[pomme]

dawno juz nie czytałam...
za czasów liceum, kultowa ksiązka dla mnie, potem podczytywałam fragmentami
chyba znów sie zabiorę, niech no tylko Miasto śniących książek skończę, cos
fantastycznego

[formaprzetrwalnikowa]

przeczytałam raz porządnie od początku do konca. było tak sobie.
przeczytałam drugi raz, zaraz po pierwszym- wg wskazówek. nic.
zaczęłam czytać trzeci raz - kilka lat później. nuda panie, jak w polskim
filmie.
Nie rozumiem fenomenu tej książki. Podobały mi się jedynie niektóre z opowiadan
Cortazara ( z fantastycznym Niewpory na czele)

[Gość: homo mini]

O takie wrażenia też chodzi. Że nastawiasz się, panie, bo kultowa, a tu nic.
Forma, należy Ci się medal za wytrwałość :-)
Bałam się, że niewiele zrozumiem. I nagle słowo-klucz. Podrzucony przez
Z.Chądzyńską. Że to sen. Nie muszę rozumieć. Mogę spokojnie sobie podążać za
wyobraźnią autora, za strumień jego nie - i świadomości. I mówiąc kolokwialnie:
fajnie, zabawnie jest. Nie muszę się denerwować, że nie rozumiem wszystkich, co
do jednej nazw własnych. Że nie wszystkie obcobrzmiące zwroty są przetłumaczone.
Traktuję je sobie jako szum w przekazie. Jak rozmowę zza drzwi, której nie chce
mi się podsłuchiwać :-)
A do Magi pasuje mi słowo "naturalność". Od Natura. A lecąc żargonem
psychoanalitycznym Maga jest czystym Byciem. To duże osiągnięcie. Oliveira
będzie dywagował, Maga rozetrze liść, poczuje jego zmiażdżoną tkankę, przejrzy
unerwienie. Cortazar-poeta, bo chyba tak najciekawiej czyta się "Grę...".

"...czułem się koło niej antagonitycznie, kochaliśmy się dialektycznie niby
magnes i opiłki, atak i obrona, tak jak piłka kocha ścianę" :-)
Chwilami składnia bliska jest amerykańskim poetom XX w.

Czy ktoś z Was pisał pracę magisterską, doktorską z "Gry..."?

[marcelina_prust]

W liceum myślałam, ach Maga! A kiedy teraz wracam pamięcią, to widzę, że takie
ezoteryczno-metafizyczne snucie to jednak jakieś nie w moim w typie. Może i źle
czytałam, ale zapamiętałam, że ona, co z tego że zwiewna, magiczna, i
powłóczysta, jak głupia. Bez celu i rozpędu. Sęk w tym, że na razie nie mam
ochoty do ksiązki wracać i weryfikować, i nie wiem, czy to szalka na niekorzyść
książki, czy sama sobie strzelam samobója.

[Gość: homo mini]

:)))
Nie namawiam. Zastanawiam się (nie najmądrzej ;-) czy dobre jest korzystanie
wyłącznie z własnej głowy. Można sprowadzić świat do absurdu :-) Maga czyli Czucie.

[pomme]

mnie maga czasem wkurzała, ale pamietam fragment gdzies z poczatku jak coś w
kawiarni upadło jej na ziemie a ona koniecznie musiała to znaleć, bo inaczej to
koniec swiata. Mam tak samo...
ja dałam sie poniesc klimatowi
pamietam tez ze zanim zabrałam sie za gre przeczytałam mnóstwo opowiadań
cortazara

[Gość: homo mini :)]

zgubiła kostkę cukru. i pływała między nogami innych
w poszukiwaniu :-) i szukała czerwonych szmatek...
i rozumiała (nie to słowo) zen lepiej niż Oliveira
i przyjaciele razem wzięci. podjęłam decyzję - lubię ją :-)

[Gość: homo mini :)]

jupi...Amelia :-)

[pomme]

faktycznie te szmatki tez pamietam:-)

[pomme]

wiesz co, namówiłas mnie do odświeżenia Gry:-)

[Gość: super :-)]

Dobrego dnia. Zaczytanego.
Tylko niech kurczę spadnie deszcz (W-wa)

[marcelina_prust]

Gość portalu: homo mini napisał(a):

Zastanawiam się (nie najmądrzej ;-) czy dobre jest korzystanie
> wyłącznie z własnej głowy. Można sprowadzić świat do absurdu :-)

No właśnie ... jest ryzyko.

A z tym szukaniem - ja raczej z tych, co to przewróciło się niech leży :-) Może
tu leży pies?

[Gość: homo mini]

ale Elektryczna Gitara Pan jest też neurologiem...:-)
Nie wierzę :-)

[Gość: golemno]

Zakochalam sie w tej ksiazce. Za pierwszym razem malo zrozumialam, czasami wsluchiwalam sie w
piekne brzmienie slow a tresc jakos mi unikala. Po raz drugi spodobalo mi sie jeszcze bardziej a mate
pije nawet w tej chwili:). Mozna przeczytac ta ksiazke wiele razy, za kazdym razem znajdujac inny
poziom, inny urywek, ktory zarywa sie w pamiec. I tak mam z niektorymi urywkami, czytam i czytam od
nowa i mowie sobie, jakie to wspaniale, jak ktos mogl cos takiego w ogole napisac, jak tak trudna do
ujecia mysl mogl przelac na papier. Lubie Oliwiere za poszukiwanie rzek metafizycznych a Mage za
plywanie w nich:), chociaz ksiazke pokochalam poprzez jezyk i jej klimat.
Potem zabralam sie za wszystkie opowiadania. I sa wspaniale.

[Gość: OK :-)]

Czuję ironię :-)


Tak w ogóle: i co z tego?

[sutekh1]

to znaczy, że co?
snu nie trzeba rozumieć, nie podlega władzom interpretacji, że się tak wyraże?
każdą ksiażkę można czytać tak, żeby było fajnie i zabawnie, zależy od twojej
pomysłowości w kwestii zabawiania się z tekstem.
można czytać tak, że się nie zorzumie ni kęsa ale ma się ubaw.
można czytać tak, że się udaje że się nie rozumie ale się wie o co bzyka.
i ta wiedza jest często nieprzyjemna.
o czym jest GRA W KLASY?
można by zrobić cudowne kolokwium konwersatorium seminarium.

[Gość: homo mini]

I pobrać okrągłe honorarium?
Z mojej strony, na takie dictum :-) - EOT