Pytanie

[dorota_elzbieta]

Rozwój osobisty. Nie chodzi mi o książki strefy biznes, ale takie, które Wam w
jakiś sposób pomogły? Albo też, albo PRZEDE WSZYSTKIM zmieniły
perspektywę,zdziwiły (pozytywnie), skierowały myśli ku zastanowieniu....

[pomme]

Gra w klasy Cortazara - to chyba było cos w rodzaju rewolucji u mnie
i mniej więcej w tym samym czasie Twierdza Exuperego - nigdy nie
przeczytałam jej w całości tak od deski do deski - sięgam do
fragmentów a potem nie moge przestać o nich mysleć
później Proust - szczególnie jak zaczełam nad nim szczegółowo
pracowac na zajeciach. Piękno w czystej postaci
ostatnio do myslenia dała mi Płaczaca Zuzanna - niby takie babskie
czytadełko, a ja z niego duzo wyniosłam

"Gra w klasy" Cortazara to książka, która...

[pether_23]

"Gra w klasy" Cortazara to książka, która w gruncie rzeczy jest czystym bełkotem, a którą zachwycają się w zasadzie jedynie dziewczęta i studentki, zazwyczaj pseudointelektualistki o odchyleniach lewicowych. Taka jest niestety brutalna prawda.

A co do tematu. Książką, która mnie w dużej mierze ukształtowała intelektualnie (w tym sensie, że zrozumiałem, że pewne rzeczy nie są takie proste jakimi się zdają być i że wulgaryzacja, do której mam niestety tendencje, to moja spora wada) była "Ucieczka od wolności" Fromma.

[pomme]

Grę w klasy czytałam właśnie w liceum.
następnym razem wolałabym żebyś sie powstrzymał od złośliwych
komentarzy, nikt Cie o nie nie prosił a mnie jest przykro

Przepraszam :(

[pether_23]

Przepraszam :( Nie chciałem Cię urazić, rozumowałem kategoriami abstrakcyjnymi.
Poza tym to już taka tradycja, że jak tylko widzę tytuł "Gra w klasy" to piszę
coś w tym stylu, trochę w ramach prowokacji :) Nie przyszło mi do głowy, że ktoś
mógłby to wziąć do siebie.

[pomme]

przyjęte:-)

[nienietoperz]

Droga Pomme,
nie ma się co przejmować. Zdanie kolegi Pethera na temat Cortazara już tu
przerabialiśmy, i wiemy, że bycie nazwanym lewicową licealną dziewczęcą
pseudointelektualistką przez wyżej wymienionego należy w gruncie rzeczy uznać za
komplement.
Z ukłonami,
Nienietoperz

Mam prośbę nie krytykujmy się wzajemnie

[dorota_elzbieta]

Myślałam, że nie trzeba tego pisać w tak oczytanym środowisku jak to.
A jednak...nie krytykujmy się wzajemnie,bo to nie temu ma służyć.

[kerry_weaver]

A ja nie umiem wymienić.
Każda przeczytana książka jakoś mnie zmieniła, wzbogaciła,
rozwinęła.
W liceum był czas na Carrolla, Whartona i Cortazara też, ale i na
zauroczenie Kafką i próby zmierzenia się z Dostojewskim, Proustem,
na zachłyśnięcie literaturą iberoamerykańską i fantastyką
jednocześnie. Gdybym teraz miała 18 lat to pewnie jak moja siostra
czytałabym na zmianę Coelho, Jelinek, Murakamiego i podręcznik
historii sztuki :)
Na studiach w sposób dość oczywisty królowała literatura
anglojęzyczna, dalej fantastyka (Dick!) i wszystko inne też :)
Teraz czytam wszystko, nie dyskryminując gatunków (no może na
Coelho, Cartland, Steel czy Wiśniewskiego szkoda mi czasu, kiedy już
poznałam próbki ich twórczości). Teraz, kiedy sama piszę, czytam
inaczej, czytam bardziej pod kątem "jak oni to robią" - więc
wszystko rozwija, nawet z najgorszego gniota mogę się przecież
wzbogacić o wiedzę jak NIE należy pisać :)

[hapkaj]

Koncze wlasnie Wariatki Chantal Delsol i pomimo, ze to nie jest
literatura wysokich lotow, a raczej cos dla pseudointelektualistek z
liceum czy jak to szlo, to ksiazka do mnie przemawia. Autorka jest
profesorem filozofii, wiec rzuca tu i owdzie Dreyfusem, odwoluje sie
do Sarajewa, wspomina mur berlinski, wiec taki pseudointelektualizm
czuje sie polechtany, bo wie o co chodzi. No a to moje wielkie
przemyslenie jest takie, ze tak na prawde to ja tez powinnam zostac
pisarzem publicznym. OT CO. OOO sorry, pisarka publiczna.

[pomme]

cóż mam Ci powiedzieć, witaj w gronie pseudointelektualistek o
odchyleniach lewicowych, jakikolwiek to mogłoby mieć ze sobą związek
:-P