A GDZIE ŁYSIAK !?!

[Gość: pinkflojd]

„NIKE” to porażka polskiej literatury! Skoro ma ona być nagrodą za literacką
twórczość, za najlepszą książkę, talent, oryginalność i zasłużoną artystyczną
popularność (ja przynajmniej tak ideę tego konkursu rozumiem) to jak wyjaśnić
ustawiczny brak wśród kandydatów do tej nagrody Waldemara Łysiaka – PISARZA,
jak mało kto naprawdę na tę nagrodę zasługującego. Łysiak to prawdziwa
literacka „perełka”, od dawna wyróżniająca się na naszym rynku wydawniczym.
Kiedy wreszcie skończy się osławiona już „antyłysiakowska zmowa
przemilczania”? Rewia kandydatów do „NIKE” jest co roku niemal ta sama
(obowiązkowo Miłosz i Szymborska). W tym roku można już zupełnie załamać
ręce. Kandyduje Dorota Masłowska – twórczyni humbuga hołubionego
przez „znawców” (ale wpadka Pilcha!). Autorka „Wojny polsko – ruskiej...”-
pseudointelektualnego bełkotu i pseudoartstycznego werbalnego dresiarstwa -
jest nominowana do nagrody literackiej, która w naszym kraju uchodzi za
prestiżową. Masłowska w przekonaniu kapituły bardziej zasługuje na
literackie laury niż najlepszy polski pisarz, od lat potwierdzający swoją
klasę, autor chociażby absolutnie mistrzowskiego „KIELICHA” (2002). Nie
wierzę! Jeżeli o nominacji i zwycięstwie w konkursie „NIKE” rzeczywiście
decyduje wartość artystyczna dzieła literackiego, a nie koniunkturalizm
i „polityczna poprawność” twórcy, to nieobecność Waldemara Łysiaka wśród
nominowanych do „NIKE” (w ciągu całej historii tej nagrody) uważam za
kompromitację polskiej krytyki literackiej i samego konkursu. Coraz bardziej
się przekonuję, iż nie mylił się Łysiak, kiedy w jednym z tekstów przeciw
cenzurze w III RP pisał: „Gangrena systemu opiniotwórczego, który (wskutek
zdominowania mediów III Rzeczypospolitej przez gangi czerwonych i różowych)
panuje już bite 10 lat - to "obieg zamknięty"(jak trafnie nazwał go Andrzej
Gelberg), gdzie "sami swoi" przydzielają "samym swoim" laury, pochwały,
stypendia, zezwolenia, recenzje, koneksje, pieniądze, okienka telewizyjne,
pseudodyskusje artystyczne, patenty i prezenty, rankingi i sponsoringi,
skolko ugodno, byleś grzecznie merdał ogonkiem i bił łapkami brawka
dyrygentom, czyli "rozprowadzającym" ("Olkom", "Lesiom", "Adasiom" et
consortes)”( 13-X-2000) .

[Gość: Grzech]

Gość portalu: pinkflojd napisał(a) m.in.:
> „NIKE” to porażka polskiej literatury! Skoro ma ona być nagrodą za
> literacką
> twórczość, za najlepszą książkę, talent, oryginalność i zasłużoną artystyczną
> popularność (ja przynajmniej tak ideę tego konkursu rozumiem) to jak wyjaśnić
> ustawiczny brak wśród kandydatów do tej nagrody Waldemara Łysiaka – PISAR
> ZA,
> jak mało kto naprawdę na tę nagrodę zasługującego. Łysiak to prawdziwa
> literacka „perełka”, od dawna wyróżniająca się na naszym rynku wyda
> wniczym.
> Kiedy wreszcie skończy się osławiona już „antyłysiakowska zmowa
> przemilczania”? Rewia kandydatów do „NIKE” jest co roku niema
> l ta sama
> (obowiązkowo Miłosz i Szymborska). W tym roku można już zupełnie załamać
> ręce. Kandyduje Dorota Masłowska – twórczyni humbuga hołubionego
> przez „znawców” (ale wpadka Pilcha!). Autorka „Wojny polsko &
> #8211; ruskiej...”-
> pseudointelektualnego bełkotu i pseudoartstycznego werbalnego dresiarstwa -
> jest nominowana do nagrody literackiej, która w naszym kraju uchodzi za
> prestiżową. Masłowska w przekonaniu kapituły bardziej zasługuje na
> literackie laury niż najlepszy polski pisarz, od lat potwierdzający swoją
> klasę, autor chociażby absolutnie mistrzowskiego „KIELICHA” (2002).
> Nie
> wierzę! Jeżeli o nominacji i zwycięstwie w konkursie „NIKE” rzeczyw
> iście
> decyduje wartość artystyczna dzieła literackiego, a nie koniunkturalizm
> i „polityczna poprawność” twórcy, to nieobecność Waldemara Łysiaka
> wśród
> nominowanych do „NIKE” (w ciągu całej historii tej nagrody) uważam
> za
> kompromitację polskiej krytyki literackiej i samego konkursu.

Witaj Pinkflojd,
zgadzam się z Tobą. Niebotyczna klaka robiona miernotom jest hiperkompromitacją
tzw. krytyki literackiej.
Nie ma praktycznie roku, by nie wydał czegoś rewelacyjnego. Od kiedy istnieje
nagroda Nike, Łysiak mógł ją otrzymać za "Malarstwo Białego Człowieka" (t. 1 i
2, 1997), lub za pozostałe sześć tomów błyskotliwej historii malarstwa
światłocieniowego Zachodniej Europy, "Cena" (2000), "Stulecie kłamców" (2000) i
ostatni, cudowny "Kielich" (2002).
Zamilczanie, jakie ma miejsce od 1990 roku, nie zmienia tego faktu, że i tak
pozostaje On jednym z gigantów literatury polskiej.

Pink, wiesz doskonale, że Łysiak nie zostanie nominowany do tej nagrody, a
nawet jeśli by tak się ziściło, to nigdy jej nie otrzyma, ale i tu, gdyby
zdarzył się cud - nie odbierze jej. To Wilk. On nie przyjmuje nagród od
blagierów.

Jeśli nie byłeś na stronach Mu poświęconych, to zajrzyj na stronę
www.lysiak.chrzanik.com, lub www.wyspy.prv (tu jest chyba jakaś przerwa).
Pozdrawiam Cię serdecznie,
Grzegorz Hajduk

[Gość: ich1]

To może mały konkursik dla fanów twórczości naszego największego pisarza,
naszego "WILKA".
Z jakiej ksiązki pochodzi poniższy cytat:
"Jim skoczył do samochodu, ptrzyniósł duże pudełko prezerwatyw , wyjął jedną
dla siebie, a drugą podał bliźniakowi. Natychmist otoczył go tłum klientów.
(...)
- Zwariowałeś, skurwi#elu! - ryknął Frost - Dwadzieścia dolców za jedną gumę?
- To owiń sobie fiu#ta pięciodolarówką, będziesz miał tańszy kondonik(...)
W każdym kraju i pod każdą szerokością geograficzną kobiety walczą o wyższą
pozycję rozkraczając nogi.(...). Du#pa to ich jedyny instrument w walce
hierarchicznej i karierologicznej, czarne białe, żółte, brązowe i czerwone,
bez różnicy, różnić je może tylko regionalny folklor podawania sromu, ale to
już wchodzi w zakres gimnastyki. Sa skazane na ten oręż, innego im natura nie
dała, to biologiczny handicap"
Przy okazji zwracam uwagę, że nasz geniusz pióra nie zna znaczenia
słowa "handicap". Pozdrawiam.

[Gość: Kon wyscigowy]

Handicap to obciazenie. Lysiak uzyl tego slowa wlasciwie. Biegam na Sluzewcu,
to wiem.
Pozdrawiam wszystkie klacze!

[Gość: Grzech]

Handicap to inaczej fory – Waldemar Łysiak, wbrew sugestiom, zna ten termin i
użył go poprawnie w "Konkwiście" (zachęcam do pilnej lektury „Słownika wyrazów
obcych”).
Wychodzi na to, że Pan, geniusz krytyki, w ogóle nie zrozumiał, o czym jest
tekst „Casablanki” w krótkiej dyspucie o kobietach prowadzonej przez komandosów-
najemników (krótkiej, bo te prawdziwe były pod ręką, w dodatku „gotowe”). Nota
bene, jakim językiem mówią do siebie zwykli żołnierze? Literackim? Zdania
złożone, tryb przypuszczający, „proszę”, „dziękuję uprzejmie”, „och, jaki ładny
pistolet, mój przyjacielu!”, „chciałbym dziś spotkać się z miłością mego
życia”? A jak do najemników miał się zwracać prof. „Casablanca”? 11-zgłoskowcem
czy może limerykiem? Wolne żarty! „Casablance” zresztą używanie języka prostych
żołnierzy łatwo przyszło, gdyż był z natury skłonny do takich odzywek. Nie
zmienia to tego, że wypowiedziane przez niego zdanie jest trafione, i oddaje
istotę rywalizacji męsko-damskiej.
Poza tym ten Pański wybiórczy cytat nie oddał sensu wypowiedzi. W
powieści „Casablanka” mówi o "biologicznym handicapie", czyli o wyrównaniu
szans kobiet przytłoczonych wyższością intelektualną mężczyzn. Uwielbiam takie
wybiórcze cytowanie, które z cytowanego robi wulgarnego twórcę – w domyśle –
który tak robi po to tylko, bo nie nic innego do przekazania - to sztuczka
jarmarczna, która ma krótkie nóżki. Otóż to nieprawda: Łysiak nawet, jeśli
używa takich zwrotów, to jest to tylko forma; gdyby to ktoś inny pisał powieść
w stylu „Konkwisty”, to bez trzech k... i innych kawałków „mięsa” na jednej
stronie, książka by nie powstała. Łysiak we wcześniejszych książkach udowodnił,
że w swych dziełach, by stały się one przebojem księgarskim, nie musi używać
tej formy. Jego czytelnicy doskonale o tym wiedzą.
Podanie kilku przekleństw wyciągniętych z treści ma stanowić o wartości języka
tego wybitnego polskiego pisarza? Wolnego! A co w takim razie zrobimy z Hłaską,
Fredrą, Piaseckim i innymi, którzy „grając” swe frazy, stosowali taką, a nie
inną stylistykę, pasującą do ich zamierzeń.
Cała scena z murzyńskimi dziewczynami ma swą wagę – celne zdanie „Casablanki”
(kto potrafi w kilku wersach tak opisać ludzki ring?), pokazanie wyższości
odwiecznych prawd hormonalnych nad prawami ludzkimi. I to wszystko napisane na
dwóch stronach językiem, którego Mu zazdrości całe stado literatów.
Dla tych, którzy sądzą po komentowanej wypowiedzi, że język Łysiaka zastosowany
przez niego w „Konkwiście” jest jakimś przekazem nieciekawym i
nafaszerowanym „łaciną”, proponuję cytat całej sceny z „Konkwisty”, kultowej
powieści, która miała w trzech edycjach ponad 150.000 nakładu (!), (wyd. I,
Warszawa 1988, s. 136-137). Oto on:

Niecałą milę dalej zatrzymała ich rzeka. Musieli ją przekroczyć, a nie
wiedzieli gdzie, choć bliskość wsi mówiła, że bród jest niedaleko. Nadchodził
zmierzch, „Mina” zdecydował się rozbić obóz. Nim strawa w kotłach uległa
zagrzaniu, a namioty uzyskały sztywność pod wpływem lin, złożono im wizytę.
Dwadzieścia kilka kobiet, a właściwie dziewcząt, usiadło na ziemi, kilkanaście
jardów od skraju obozowiska, zgrabne jak kariatydy i prawie nagie, z płócienną
ni to spódniczką, ni z mosiężnymi bransoletkami na nogach i przegubach rąk. Już
we wsi Lerocque [„Mina” – G.H.] miał złe przeczucia, widząc ich urodę. Jeszcze
się łudził, że przyszły tylko coś wyżebrać. Spojrzał na porucznika Takebo.
− Czego one tu chcą? Po co przyszły?
− Po luluputu. Chcą się z wami pieprzyć, dowódco − uśmiechnął się porucznik.
− Ich mężowie wysłali je tutaj?
− Nie, w tym plemieniu mężatka stanowi prywatną własność swego męża i nie może
chodzić goło, ma spódnicę od pasa do kostek , po tym można ja odróżnić od
dziewcząt, które są własnością wszystkich i mogą się rżnąć z kim mają ochotę.
Teraz mają apetyt na was.
Lerocque odwrócił się. Za jego plecami stało kilkudziesięciu mężczyzn, wszyscy,
z ekipą geologów włącznie! Kilkadziesiąt par oczu pożerało, rozbierało,
gwałciło czarne piękności. Dziewczęta zaczęły wstawać. Miały leniwe, ociężałe
ruchy, a ich przydymione oczy znały dobrze umiejętność wymownego spojrzenia.
Zakaz nic by tu nie dał; spróbował powstrzymać amok inaczej:
− Proszę bardzo! – krzyknął. − Kto chce zdechnąć na AIDS, niech się bawi!
To ich zmroziło, wiedzieli, że Afryka jest wylęgarnią AIDS. Nie przewidział
sprytu braci Clayton, którzy byli w Afryce, cierpieli na męską odmianę
nimfomanii i wiedzieli z gazet, gdzie zrodziła się AIDS. Jim skoczył do
samochodu, przyniósł duże pudełko prezerwatyw, wyjął jedną dla siebie, a drugą
podał bliźniakowi. Natychmiast otoczył go tłum klientów.
− Jim, daj jedną! Stary, i dla mnie, i dla mnie!
− Dwadzieścia dolców sztuka! – oznajmił Clayton.
− Zwariowałeś, skurwielu! – ryknął Frost. – Dwadzieścia dolców za jedną gumę?!
− To owiń sobie fiuta dwudolarówką, będziesz mieć tańszy kondonik – poradził mu
niewzruszony Clayton.
Znalazł nabywców, lecz raptownie jedna z dziewcząt podbiegła ku nim i zaczęła
gestykulować, wykrzykując coś, czego nie rozumieli. Lerocque spojrzał na Takebo.
− One nie chcą kondonów – wyjaśnił porucznik. – Możecie to schować, nie godzą
się na to. One tu przyszły po prezent lub napiwek. One chcą urodzić jaśniejsze
dzieci, wodzu, to zwiększy ich ważność i godność, to tutaj chluba, duma i
honor. To jest walka o pozycję we wsi...
− Nie tylko tutaj – wtrącił „Casablanca” – w każdym kraju i pod każdą
szerokością geograficzną kobiety walczą o wyższą pozycję rozkraczając nogi. Nie
musicie mieć kompleksów, poruczniku. Dupa to ich jedyny instrument w walce
hierarchicznej i karierologicznej, czarne, białe, żółte, brązowe i czerwone,
bez różnicy, różnić je może tylko regionalny folklor podawania sromu, ale to
już wchodzi w zakres gimnastyki. Są skazane na ten oręż, innego natura im nie
dała, to biologiczny handicap. Odkąd istnieje cywilizacja, nie narodził się ani
żaden jeden Leonardo lub Napoleon czy Einstein w spódnicy...
− Ken, stul dziób! – warknął Lerocque, przerywając tokowanie Lorninga
[„Casablanki” – G.H.].
Nie wiedział, co zrobić. Takebo wzruszył ramionami:
− Tu nie ma AIDS, wodzu. AIDS jest dalej na północ, zaczyna się jakieś tysiąc
mil stąd. Ci tutaj żyją długo i zdrowo.
Lerocque uświadomił sobie, że może rozkazać prawie wszystko. Może gnoić za
wzajemną antypatię tych dwóch, Polaka i Amerykanina. Może postawić szlaban
przed Nortoltem. Może tłumić burdy, karać, nawet wieszać i rozstrzeliwać. Ale
nie może powstrzymać stada głodnych samców. I siebie samego. To nie było w jego
mocy.
Chwycił za przegub rozgestykulowaną Murzynkę i zaprowadził do swojego namiotu.
Koniec cytatu.

Ponadto sam Autor w „Posłowiu na temat formy i treści” (s. 257 i nast.)
wyjaśniał:
„Pani Czytelniczko i panie Czytelniku. Jeżeli jesteś wielbicielką
(wielbicielem) Joyce’a czy Prousta, to nie jesteś wielbicielką (wielbicielem)
tego typu literatury, do którego należy „Konkwista”. Zgódź się jednak ze mną,
iż nie ma w literaturze właściwszej formy sprzedawania prawd politycznych niż
ta, którą zastosowałem dla „Konkwisty”. Proustem można rozbebeszyć człowieka aż
do zakamarków, które ktoś kiedyś nazwał duszą; do krojenia politycznej anatomii
i wyciągania na światło dzienne duszy politycznej, trzeba używać innych
skalpelów. Intymność jaźni oraz intymność gier politycznych domagają się
różnych opakowań na literackim straganie. Miłość można wmówić serenad

[Gość: Grzech]

cd.
różnych opakowań na literackim straganie. Miłość można wmówić serenadą, ale
spróbujcie skaptować wyborców serenadą. <<Prawda jest kwestią formy>> (Wilde).
Gatunki literackie są również kwestią czasów, w których żyją. Raymond Chandler
stwierdził w 1949 roku (i nikt mu nie zaprzeczył), że nawet Szekspir, gdyby żył
w XX wieku, przystosowałby się do niego pisząc scenariusze dla Hollywoodu i
<<kryminały>> (...)”.

W razie niejasności proszę o kontakt: [e-mail]
Grzegorz Hajduk

[Gość: ich1]

Dobrze, podyskutujmy. Zarzut plagiatu podtrzymuję. Co do szczegółów - podam za
tydzień. Książka o którą mi chodzi jest dość trudno dostępna i nie jestem
teraz pewien pisowni nazwiska autora. W ciągu siedmiu dni obiecuję sprawę
przybliżyć. Co do handicapu: "Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych"
Władysłwa Kopalińskiego: " Handicap: sztuczne wyrównanie szans silniejszego i
słabszego przeciwnika w zawodach sportowych igrach(przez zróżnicowanie
dystansu, obciążenia, punktów do zdobycia etc.), niekorzystne obciążenie,
sytuacja utrudniająca dokonanie czegoś; por. for.""For: przywilej, przewaga
początkowa(...)" Nawiasem mówiąc,słowo handicap pochodzi z języka
angielskiego, gdzie oznacza właśnie dodatkowe obciążenie. Dla mnie jest
oczywiste, że Łysiak źle posłużył się tym terminem. Co do wybiórczego
cytowania: wydaje mi się, że - pomimo skrótów - oddałem sens fragmentu
książki. Wydaje mi się, że poglądy "Casablanki" są Łysiakowi dość bliskie.
Wolno mu, ale dla mnie nie jest to dodatkowy argument by uważać go za
wybitnego pisarza(oględnie rzecz ujmując). Jeżeli chodzi o język najemników:
najwybitniejszą książką na ten temat są m.zd. "Psy wojny" Forsytha, a tam
próżno szukać takich fraz jak w cytacie. Czyli jednak można się bez nich obyć
i napisać coś ciekawego. Jeżeli chodzi o nakłady: książki pani Grocholi też
sprzedają się świetnie, tylko co z tego wynika? Na pewno nie to, że to wybitna
literatura. I rzecz najważniejsza: każdy ma swój gust. Moim ukochanym
pisarzem jest Flaubert. Wolno mi? Dlatego mogę nie mieć zbyt wysokiego
mniemania o twórczości WŁ. Nie jest to chyba powód, by wyzywać mnie
od "pustostanów". Nie oceniam człowieka po tym, jakie książki czyta i nikogo
nie obrażam za to co mu się podoba. Ale zachęcam do dyskusji: [e-mail].
A "Dobrego" nadal uważam za bełkot, bo nikt mi nie może wytłumaczyć, po co są
te skoki w czasie.

[Gość: Grzech]

Poczekam na szczegóły "plagiatu", naturalnie.

Nie chcę tak klarować ad infinitum, ale użycie zwrotu "biologiczny handicap"
rozumiem jako danie przez naturę możliwości korzystania z takiego oręża
kobietom, przez co właśnie nastąpiło wyrównanie szans słabszego wobec
silniejszego.

Wcale nie chcę, byś uważał Łysiaka za wybitnego pisarza, nie dbam o to. Ja
oceniam ludzi m.in. po tym, jakie książki czytają, a nawet po tym, czy w ogóle
czytają książki (mam do tego prawo), ale na ogół nie werbalizuję tego. To, że
Twój ulubiony pisarz to Flaubert mnie w niczym nie wadzi, jak również zupełnie
w niczym nie uwiera mnie to, jakie masz mniemanie o twórczości Łysiaka.
Przeszkodziła mi tylko jedno: pisanie o czymś, czego się nie rozumie, że to
bełkot oraz późniejsza próba tworzenia fałszywego obrazu języka literackiego
Łysiaka.

Jeśli ja nie zrozumiem drobnego fragmentu "Pani Bovary" Flauberta, to nie rzucę
gołosłownie, że jego dzieło to bełkot.

Nie chciałem Cię obrazić - przepraszam. Na pewno nie cjciałem i nie obraziłem
Cię za to, co Tobie się podoba - tu naprawdę nie rozumiem Twej wypowiedzi.
Tak jak Ty napisałeś o kimś, że jego książka to bełkot, tak i ja miałem prawo
napisać, cytuję: Wiem, że nie każdy musi upijać się boską prozą Łysiaka, ale
puste hasło, że to "bełkot" obraża inteligencję dziesiątek tysięcy jego
wiernych miłośników (nie mówiąc o tysiącach innych czytających tylko niektóre
Jego hity) i obnaża "pustostan" miotacza kalumnii. Koniec cytatu. Tobie wolno
kogoś obrażać, a mnie nie wolno tego nazwać po imieniu?!

Na pewno nie zgodzę się na insynuacje co do języka przekazu Łysiaka -
mianowicie takie, że jest naszpikowany wulgaryzmami - to właśnie chciałeś
udowodnić chlastając dwie stronice Jego książki i wyrzucając z nich te zdania,
w których takich słów nie było, nie mówiąc o tym, że taką wygodną selekcją
pozbawiłeś ten fragment książki sensu. Już też to wyjaśniałem: język,
jakim "operują" na co dzień "chirurdzy" z szybkostrzelnymi spluwami to forma,
najemnicy nie mówią jęykiem arystokratów grających w golfa lub polo, lecz
potocznym, rynsztokowym. To, że inni autorzy tego gatunku nie używają
przekleństw, nie znaczy, że nie padają one w takim środowisku.

Poza tym Łysiak wcale nie pretendował do podium, na którym stoi Forsyth, bo On
i tak już stoi, i to na kilku naraz. Wilk dał tylko próbkę swych możliwości w
tym gatunku, ot co. Jeśli dałeś "próbkę" języka Łysiaka, to była to próbka,
która miała potwierdzić tylko Twoją obraną z góry tezę (dlaczego nie dałeś
przykładów języka Łysiaka z "Francuskiej ścieżki", "Wysp
zaczarowanych", "MW", "Wysp bezludnych", "Milczących psów", "Fletu z
mandragory", "Szuańskiej ballady"?).

Nie odważyłbym się nawet porównać twórczości Mistrza Łysiaka z Grocholą. Jedną
z podstawowych różnic to ta, że nakład "Konkwisty" był taki duży bez udziału
mediów; nikt nie wciskał publice, że coś jest m o d n e, że mają to k u p i ć
(nieważne czy przeczytają, ale mają nabyć, bo "niemanie" czegoś takiego jest
be).

150.000 nakładu "Konkwisty" podałem, by pokazać, że Łysiak nawet w takim
gatunku bił rekordy popularności w Polsce. Nie napisałem, że wysokość nakładu
równa się wybitna literatura, nie jestem głupcem. Wtedy musielibyśmy uznać
wielkość największych myślicieli XX w.: Dżugaszwilego, Chruszczowa, Breżniewa.

"Konkwista" z pewnością nie pretenduje do miana literatury wybitnej, to
znakomita rozrywka okraszona świetnymi dialogami, z nieodłącznym poczuciem
humoru i erudycją, wieloma błyskotliwymi spostrzeżeniami o ludzkiej naturze i
rzeczywistości geopolitycznej (theatrum mundi od kulis). Do
kategorii "wybitność" i znacznie wyższych wystartowały inne Jego książki i na
razie utrzymują bardzo wysokie lokaty w wyścigu, w którym nie ma mety.

Jeśli naprawdę chcesz spróbować pojąć kilka fragmentów "Dobrego" dot. "wstawek"
z innym czasem akcji, to na stronie www.lysiak.chrzanik.com. w forum pod
tematem "Temat!" jest kilka wypowiedzi Jego fanów w tejże materii. Jest to
również temat, który mnie frapuje.

Grzegorz Hajduk

[Gość: ich1]

Możemy sobie o tym "handicapem" dykutować do woli, ale zwracam uwagę na jedno:
napisałeś, że handicap to to samo co for i odesłałeś mnie do słownika wyrazów
obcych. Pytam więc: te wyrazy to synonimy, czy wręcz przeciwnie?
Napisałem, że Dobry to bełkot i nadal to podtrzymuję, nie dlatego, że tego nie
rozumiem, tylko dlatego, że ta książka to groch z kapustą, w dodatku
niechlujnie napisany. Na marginesie: zupełnie mnie rozśmieszyła opowieść o
warszawskich gangsterach, którzy byli pod wrażeniem "kminy". Trzeba być bardzo
naiwnym, żeby wierzyć w takie bajki.
Co do fragmentu Konkwisty, to chodziło mi nie tylko o język ( w którym - mam
wrażenie - Łysiak ostanio się lubuje), tylko o jego stosunek do kobiet. Wydaje
mi się, że w pełni podziela poglądy Casablanki na temat owego "biologicznego
handicapu". Jeżeli tak jest - to mogę mu ( i jego żonie) tylko współczuć.
Komentować tego i tak nie ma sensu.
Sama Konkwista jest zresztą powieścią bardzo słabiutką. Pomijam już to,że z
Forsytha zrzyna bez najmniejszych oporów. Całość jest przykładem na to jak
Waldek sobie politykę międzynarodową wyobraża. Najśmeszniejszy jest wątek
irlandzkiego terrorysty, który idzie na układy z Brytyjczykami - jest to
pomysł obrażający inteligencję każdego, kto przeczytał więcej niż jeden
sensowny kryminał. Zabawny jest też jeden malutki błąd, który świadczy o
poziomie wiedzy Łysiaka na tematy, o których pisze. Lord Benton wspomina na
początku, że listopad to w Wlk. Brytanii "miesiąc wyborczy". To oczywista
bzdura, bo w tym kraju nie ma stałej daty wyborów - odbywają się wtedy, gdy
jest to najwygodniejsze dla akurat rządzącej partii (ale nie rzadziej niż 5
lat). To drobiazg, ale jeżeli ktoś chce napisać książkę o "rzeczywistości
geopolitycznej", to powinien mieć o takich kwestiach pojęcie (chociaż blade).
I jeszcze jedna kwestia: dialogi w książkach Łysiaka są dla mnie tak
drewniane, że można nimi w piecu palić. Ale to oczywiście kwestia gustu,
Poozdrawiam.
PS. do plagiatu wrócę za kilka dni

[Gość: Grzech]

Ten drugi adres jest już nieaktualny. Obecnie jedna z najlepszych stron
poświęcona Mistrzowi Łysiakowi jest pod: www.wyspywirtualne.webpark.pl
Grzech Hajduk