tęsknota za drkriskiem

[moony7]

Dzikie wino na moim płocie z dnia na dzień coraz bardziej dojrzewa, cebule
tulipanów przykryte świeżą ziemią czekają na wiosnę i tak się jakoś smętnie
zrobiło przez chwilę...

[Gość: vin]

Witaj,
zapomnialas napisac o Kremie Sultanskim - drkrisek pojawi sie jak tylko
obiecasz mu duza porcje :))

pozdrawiam
vin

A fu!

[moony7]

Wybacz, ale tę jego cechę przez cały czas usiłuję wyprzeć z pamięci. Wolalabym
by pachniał cygarem a w dłoni trzymał kieliszek burgunda. Namawiałam go też
kiedyś na noszenie figojadek pod kapeluszem Nie wiem z jakim skutkiem. Krem zaś
Sułtański nie dość, że jest okropnie słodki, czego nie cenię u facetów, to na
dodatek ma miliony kalorii i z doktorka zrobiłby nam albo - (o zgrozo!) już
może zrobił - kogoś na kształt Obeliksa! I gdzie tu finezja i wyrafinowanie?!

[Gość: vin]

No wiesz co ! Nie wyglupiaj sie!
Albo Krem Sultanski, albo nici z drkriska !
Chyba warto, co?
Pomysl sobie tylko - jeden krem ! - i moze drkrisek da sie zwabic !
Zaryzykuj !
Cygara i burgundy zostaw na potem !
Pamietaj, ze najwazniejszy jest drkrisek !
Odwagi!

vin

daj kurze grzędę!

[moony7]

A potem będą pyzy z mięsem i skwarkami? O nie! Żeby ulegać takim smakom to
dopiero trzeba mieć odwagę. Pięknego i eterycznego chcę drKriska, a nie
jakiegoś przesłodzonego obżartucha! Ot,co!
A przy okazji - mes amities a la douce France!

Jestem, jestem!

[dr.krisk]

Tylko ostatnio mocno zajęty jestem, bo muszę poudawać, że coś wymyśliłem
naukowo. Wyprodukuję kilka wykresów wypukłych i ze dwa wklęsłe, całość
przeplotę mądrymi wzorami, nazwę niezrozumiale i wyślę do jakiegos żurnała
naukowego. Niech się recenzenci doszukują w tym wszystkim sensu!

Oprócz tego prowadziłem cięzkie prace ogrodowe (prześwietlanie wielkich dębów i
buków zasłaniająch dom). W ciepłe popołudnia jesienne słońce przez listowie
przepięknie prześwieca złotemi promieniami, oświetlając dra KrisKa, jak siedzi
przy kominku w ogrodzie, popija Tanią Whisky Queen Margot i popala małe cygarka
panatella...

Niedługo zacznie sie mój ulubiony okres Wielkiego Jesiennego Grabienia Liści!
Jakże miło jest grabić owe szeleszczące złoto w zimny, ale pogodny jesienny
dzień, pachnący wilgotna ziemią i dymem! Para zaprzyjaźnionych kosów kręci się
pod nogami... pięknie! O takim grabieniu pisał kiedyś Stefan Chwin, trafnie
zauważając jego tendencję do przechodzenia w bezruch, w leniwe opieranie się o
trzonek grabi. Co u mnie nie występuje, bo ja pracowity jestem!

Co do kulinariów: oczywiście kremu sułtańskiego nie jadam, takoż pyz z mięsem i
skwarkami (ohyda!). Krem sułtański pełni u mnie rolę Proustowskich magdalenek.
To coś, co stanowi pomost pomiędzy nami-teraz, a nami-dawniej. Co nie oznacza,
abym go miał zaraz pałaszować!
Co do figojadek - jestem nieprzekonany! Zresztą, domyślam się inteligentnie, że
taką figojadkę trzeba najpierw pozbawić życia, do czego nie jestem zdolny, z
powodu miękkie serce.

Pięknie i eterycznie was oboje pozdrawiam!
KrisK znad grabi.

Douce France - tra la la, la la la

[Gość: vin]

1. Il revient à ma mémoire
Des souvenirs familiers
Je revois ma blouse noire
Lorsque j'étais écolier
Sur le chemin de l'école
Je chantais à pleine voix
Des romances sans paroles
Vieilles chansons d'autrefois

{Refrain:}
Douce France
Cher pays de mon enfance
Bercée de tendre insouciance
Je t'ai gardée dans mon cœur!
Mon village au clocher aux maisons sages
Où les enfants de mon âge
Ont partagé mon bonheur
Oui je t'aime
Et je te donne ce poème
Oui je t'aime
Dans la joie ou la douleur
Douce France
Cher pays de mon enfance
Bercée de tendre insouciance
Je t'ai gardée dans mon cœur

2. J'ai connu des paysages
Et des soleils merveilleux
Au cours de lointains voyages
Tout là-bas sous d'autres cieux
Mais combien je leur préfère
Mon ciel bleu mon horizon
Ma grande route et ma rivière
Ma prairie et ma maison.

{au Refrain}

Paroles: Charles Trenet. Musique: Léo Chauliac 1943

pozdrawiam
vin

[moony7]

Merci bogusz, jak się mawia w mojej rodzinie. Rewanżuję się mniej może
poetyckim tekstem, ale lubię go z innych powodów. Zgadniesz - co to? Sorry, że
bez robaczków, ale trochę wyszedłam z wprawy. Lata bez praktyki.

Dansons tu dis
Et moi, je suis
Mes pas sont gauches
Mes pieds tu fauches
Je crains les sots
Je cherche en vain les mots
Pour m’expliquer ta vie, alors
Tu ments, ma soeur
Tu brises mon coeur
Je pense, tu sais
Erreurs, jamais
J’ecoute, tu parles
Je ne comprends pas bien
La Belle Dame sans regrets
pzdr, m7

[Gość: vin]

Sting
La belle dame sans regret

Dansons, tu dis

Et moi, je suis

Mes pas sont gauches

Mes pieds tu fauches

Je crains les sots

Je cherche en vain les mots

Pour m'expliquer ta vie, alors

Tu ments, ma sœur

Tu brises mon cœur

Je pense, tu sais

Erreurs, jamais

J'écoute, tu parles

Je ne comprends pas bien



La Belle Dame sans Regrets



Je pleure, tu ris

Je chante, tu cries

Tu sèmes les graines

D'un mauvais chêne

Mon blé s'envole

Tu en as ras le bol

J'attends, toujours

Mes cris sont sourds

Tu ments, ma sœur

Tu brises mon cœur

Je pense, tu sais

Erreurs, jamais

J'écoute, tu parles

Je ne comprends pas bien



La Belle Dame sans Regrets

{...}



Dansons, tu dis

Et moi, je suis

Mes pas sont gauches

Mes pieds tu fauches

Tu ments, ma sœur

Tu brises mon cœur

Je pense, tu sais

Erreurs, jamais

pozdrawiam
vin

[moony7]

Też to znasz? Jak miło! Prawda, że jest uroczy?

Zazdroszczę wam..

[dr.krisk]

.. zrozumiałem tylko "tra la la"! O ile po francusku znaczy to samo co w naszej
ojczystej mowie....
Z pozdrowieniami:
KrisK Spuchnięty z Zazdrości :)

[moony7]

Ja za to nie wiem, co to są wykresy wypukłe, ani, tym bardziej wklęsłe, choć
mam, nie powiem, jedną bardzo odważną teorię fizyczną na swym skromnym koncie.
I nie jest to teoria znikającego grosza...

[ryza_malpa1]

Ja też nie wiem nic o wykresach wpukłych i wypukłych ale moge dac drkriskowi
mądrą radę dotyczącą wywodów naukowych i nie tylko " trzeba tak własna wode
zmącic żeby sie innym głębszą wydawała" ( kto to powiedział? ktoś wie?).
Zauważyłam , ze im bardziej zawile i mętnie ktoś pisze , używając znajomych
tylko sobie skrótów myślowych , tym głosniej i bardziej cmoka się nad
wygenerowaną prozą .

" szubi dubi du, du du du du du, szubi dubi du..."

[Gość: vin]

Drogi Krisku,
zrozumiales najwazniejsze, to wlasnie "tra la la" oddaje radosc obcowania z
tekstem i muzyka tej piosenki.
Mozna tez inaczej wyrazic swoja radosc, np:
" tam, taram, tam tam"
lub tez
" szubi dubi du, du du du du du, szubi dubi du..."
serdecznie pozdrawiam
vin

[ryza_malpa1]

Jak również:
" trula trula trulalere , trulla trulla trullalere"
albo
" trulu lulu trulu lulu"
albo
" taram tam tam!"
albo
" ołłłłłłłłłł jeeeeeeeee"

Nowa lingua franca, czyli...

[dr.krisk]

.. można napisać tekst piosenki zrozumiały dla wszystkich nacji! Dodałbym
jeszcze erotyczne pojękiwania "oł bejby", hiphopowe poryki, oraz te niesamowite
kadencje bezsensownych dźwięków wydawane przez rozmaite gwiazdki estrady. Czy w
ogóle istnieje jeszcze coś takiego jak tekst piosenki?
Eh, znowu nostalgicznie: "Pamiętasz, była jesień.....". To jest tekst!
Chyba zaczynam znowu o kremie sułtańskim, a tu trzeba z nadzieją w przyszłośc
patrzeć, nowych horyzontów wypatrywać, z młodością pod rękę maszerować w jasne
jutro! A nie mazgaić i marudzić o niegdysiejszych śniegach.
Chyba jutro zabiorę się z tego rozpędu do piłowania ściętych gałęzi dębowych -
będzie na zimę do kominka! Jeszcze tylko trzeba zrobić zapas wiśniówki i
becherovki na rozgrzewkę po jesiennymn łażeniu po mokrym lesie - i jesteśmy
gotowi!
Przypomniały mi się (przy okazji pisania o tekstach piosenek) niezapomniane
piosenki Kabaretu Starszych Panów... Dziecięciem będąc wyczekiwałem na kolejne
wieczory przed wielkim telewizorem Tesla Lotos, którego dumnymi właścicielami
byli moi rodzice. Chociaż nie łapałem wszystkich smaczków und niuansów
tekstowych, niecodzienność i niepowtarzalność tych arcydzieł krótkiej formy
literacko/muzycznej wprawiała mnie w stan zadziwienia...
Do dziś jak słyszę Gołasa śpiewającego "Kapturka 62", to zaraz kładę się na
podłodze, bo jakbym tego nie zrobił, tobym sam ze śmiechu się obalił, co grozi
zrobieniem sobie krzywdy, a ja robić sobie krzywdy nie lubię, oj nie.
"Nie była to dziewczynka, lecz chłopczyk jak malinka...". Świetne!
Wracam do wykresów. Myślę, że zrobię trochę więcej wklęsłych - wyglądają
groźniej i zniechęcają do zadawania pytań. Wypukłe są za frywolne!
KrisK

[Gość: ryża malpa]

Katuj!
Tratuj!
Ja przebaczę wszystko ci jak bratu.
Męcz mnie!
Dręcz mnie
Ręcznie!
Smagaj, poniewieraj, steraj, truj!
Ech, butem,
Knutem,
Znęcaj się nad ciałem mem zepsutem!
Za cię,
Dla cię
W szmacie
Ja
pójdę na kraj świata,
Kacie mój!


ech.....to były teksty :)

WSPOMNIENIE czyli lingua franca - piosenka do

[Gość: vin]

Witajcie nostalgicznie - Krisku i Ryza Malpo.


WSPOMNIENIE ( oby pan J.T. z grobu nie wstal )
czyli lingua franca - do tanca, i do rozanca.


Oł bejby, bejby bejby

Wykresami jesień się zaczyna,
Wypukła, frywolna i miła.
To ty, to ty jesteś ta dziewczyna,
Która do mnie na ulicę wychodziła.
Od twoich postów pachniało w sieni,
Gdym wracał zdyszany, bez-mowy,
A po ulicach w lekkiej jesieni
Fruwały za mną Gołasa słowy.

Oł bejby, bejby bejby

To ty, to ty moja jedyna,
Przychodziłaś wieczorem do kawiarni( Krem Sultanski)
Z przemodlenia, z przeomdlenia senny,
W parku płakałem szeptanymi słowy :
Katuj!
Tratuj!
Ja przebaczę wszystko ci jak bratu.
Męcz mnie!
Dręcz mnie
Ręcznie!
Smagaj, poniewieraj, steraj, truj!
Ech, butem,
Knutem,
Znęcaj się nad ciałem mem zepsutem!
Za cię,
Dla cię
W szmacie
Ja
pójdę na kraj świata,
Kacie mój!

Oł bejby, bejby bejby bejby
szubi dubi du, du du
je…jeeeeeeeeeeeeeeee

pozdrawiam
vin

[Gość: szpilka]

J.T by się nie powstydził...

z uszanowaniem i zazdroscią..nie tylko o talent ;)

szpilka

[Gość: vin]

Oł bejby, bejby bejby bejby
szubi dubi du, du du
Tak mi mow jeszcze, Szpilko;)

pozdrawiam
vin

[moony7]

przyczepię się w wrodzonej złośliwości; na koću wiersza zabrakło jeszcze
jednego "tak mi mów".
zawsze wasza m7

[Gość: bejby]

bejby bejby
szumi szumi
trala trala
kocie łakocie
i bum cyk cyk..

i kto tu zrozumie jezyk zakochanych? ;)

pozdr.

[Gość: szpilka]

zknociłam zart...zamiast do tematu..wpisałam "bejby" do "autora"..
Dlatego zapewniam,ze autorką wczesniejszego grymasu literackiego bylam ja..i
tylko ja ;)

zakłopotana


ps.co milosc robi z ludzmi!! ;)

[Gość: vin]

Tos mna teraz zaklopotala;)

pozdrawiam
vin

Piękna piosęka!

[dr.krisk]

Że użyję tutaj ulubionej ostatnio w TV wersji wymowy tego słowa.
Piosęka ładna swoją drogą, ale ja dziś w ogóle jestem Przychylny i Empatyczny.
Z powodu:
a) przepięknej pogody jesiennej: chmury pędzały po niebie, słońce to
wychodziło, to się znowu chowało. Tak jak lubię!
b) przyjemnej i pouczającej wycieczki rowerowej poprzez lasy i pola. Miałem
okazję poznawać życie codzienne włościaństwa polskiego, ze szczególnym
uwzględnieniem konsumpcji win tanich oraz czytelnictwa etykietek. Tutaj
stosowny cytat ze sklepu "U Zbyszka" w miejscowości W.: "Pani mnie da dwie
wiśnie na zeszyt, bez kaucji. Te z trzema wisienkami pani mnie da!". Podobno
bowiem napój okołoalkoholowy "Wiśnia" występuje w dwóch odmianach, rózniących
się ilością wisienek na etykietce. Czego to człowiek sie nie dowie!
c) no i w ogóle zadowolony jestem z siebie. Czego i Wam serdecznie życzę!
Wasz Niezwykle Przyjazny KrisK

[Gość: vin]

Witaj,
przyjaznie dziekuje i jeszcze bardziej przyjaznie zadroszcze wycieczki.

pozdrawiam
vin

[dr.krisk]

Witam! Było przepięknie, i tak sobie myślę, czy czasem nie należy ciepnąć
Wysokiej Literatury w kąt i przejechac się po takim pięknym lesie, jak
widziałem dzisiaj... Bo cóż to takiego, owa Literatura: słowa, słowa i utracone
nadzieje autorów! Literatura istnieje tylko dzięki nam, jej czytelnikom, a las
sobie istnieje bez specjalnego powodu, i nie przeżywa w związku z tym żadnych
kryzysów tożsamości.
Dlatego las jest lepszy.
CND
KrisK

ATLANTYDA

[Gość: vin]

Witaj,
na niepogode polecam :
"Na wysokiej połoninie" Stanisława Vincenza.

"We wstępie do Barwinkowego wianka Stanisław Vincenz oznajmia, że: pieśń moja,
podobna Czeremoszowi –zbiera wszystkie rzeczki, strumienie, potoki i strugi z
całej Wierchowiny – łączy wszystkie strugi pieśni i nuty płynące z Wierchowiny.
A choć płyniemy tu we własnym łożysku Czeremoszowym, choć rzeka przeważa nad
każdym dopływem, żadnego się nie wypiera, bo wyschłaby prawie. Nadaje falom
swoją barwę, glebę swoją im daje, wspólną głębię, wspólną moc. Pieśń ta wyrosła
z ziarna, posiewu Wierchowiny, która jest – jak powiedziałem – „ostatnią wyspą
Atlantydy słowiańskiej”. Ale rozrosła się teraz. Oby stała się słowem dla
świata. Nie tylko naszej Wierchowiny, nie tylko Polski i Ukrainy, lecz słowem
całej wynurzającej się z fal Atlantydy, jej darem. "

Krisku dzisiejszy pogodny dzien zaprowadzil Cie to "Twojej Atlantydy".
W niepogode jeszcze raz zachecam do lektury Vincenza( chyba, ze juz ja masz za
soba - jezeli tak - to zycze czestych powrotow)

www.podn.przemysl.pl/jp/vincenz.htm
pozdrawiam
vin