Brama do Hadesu - Miłosz o swym poemacie "Orfeu...

[Gość: Emily]

W objęciach Ananke
zimnych lecz jakże przytulnych.
Kroki odchodzenia
ucichłe, lecz jakże dudniące.
Łzy pożegnania
wyschnięte, lecz jakże palące.
Ból pamiętania
jątrzący, lecz jakże kojący.
Pomosty do Lakhesis
Scieżynki do Antropos
Łączniczki niezapomnienia
Molekuły cierpienia
Ślady nieśmiertelności
Pulsujące synapsy nadziei…:))

Eurydyka i poeta

[Gość: Zbigniew M.]

EURYDYKA I POETA

„ ...Liryczni poeci
Mają zwykle, (...), zimne serca.
To niemal warunek. Doskonałość sztuki
Otrzymuje się w zamian za takie kalectwo.”

Czesław Miłosz "Orfeusz i Eurydyka"





Kiedy odeszła
wiedział już, że się mylił
Jego „zimne serce” płonęło w piersi
spalało każdy oddech

Tak bardzo chciał jej o tym powiedzieć
chciał ją z powrotem, by ów żar
przenieść na nieskończone ciepło wspólnie spędzanych dni

Uzbrojony w oręż słów – bo przecież był poetą –
stanął u drzwi świata umarłych
Otwarły się pod zaklęciem wymownego milczenia
później już tylko muzyka jego liry i cud
prowadziły do miejsca nieistnienia

Odnalazł ją pośród dusz
pijaną nie-życiem
we władaniu cienia

Nie mógł jej dotknąć
ani do niej mówić
mógł tylko wierzyć, że pójdzie za nim
że ją przewodnik – żywy duch – za umarłą rękę do życia poprowadzi

Wiedział, że może ją ocalić tylko niezachwiana wiara
ale tak bardzo był niecierpliwy
tak bardzo chciał ją przy sobie mieć, iż w chwili słabości
zwątpienie rozkazało spojrzeć mu za siebie

Nie dostrzegł jej
tylko niknące jej cienia cienie

Zapadł się tunel do boskiego świata
w głowie dźwięczał brzęk pszczół
„Jesteś dobrym człowiekiem”
będę na ciebie tu czekała.

Zbigniew Matyjaszczyk
wiersze-erotyki-poezja.blog.pl