"Gomorra" Roberto Saviano

[dudeman]

Czytał ktoś? Podobno niezła książka. Czytałam tylko fragment opublikowany w
Dużym Formacie. Gość napisał reportaż o neapolitańskiej mafii i teraz wydano
na niego wyrok śmierci. Nieźle, co?

[Gość: Klaramicha]

Nie czytałam, ale słyszałam o tej historii. Wreszcie ktoś przetarł szlaki i
postawił się Cosa Nostrze. Ale to chyba nie była mafia neapolitańska, tylko
sycylijska.

[spacey1]

Chyba jednak nie Cosa Nostra tylko Kamora i to właśnie neapolitańska.

[dudeman]

Chodzi na pewno o mafię neapolitańską.

[prazanka44]

Cieszmy się, że pisanie i czytanie książek jest w Polsce, póki co,
niebezpieczne tylko dla naszych kieszeni i budżetu domowego.

[kubissimo]

ja jestem w trakcie czytania.
niezle, choc troche chaotyczne.
cdn

[weekend_w_fontainebleau]

Po Gomorrę postanowiłem sięgnąć dopiero po przeczytaniu wywiadu z
Saviano w Świątecznej parę tygodni temu (bodaj rozmawiała z nim
Miłada Jędrysik), gdzie zaprezentował się jako naprawdę nietuzinkowa
postac, wcześniej czytałem entuzjastyczną recenzję Miecznickiej w
Dzienniku, ale do jej zachwytów podchodzę zazwyczaj z rezerwą.
Jasne, że magnesem jest już sam temat (hermetyczny świat kamorry
widziany z bliska, a nawet od kulis), gatunek, który b. lubię
(reportaż momentami prawie wcieleniowy), do tego wyostrzony przez
późniejsze wypadki kontekst „literatura a rzeczywistośc”.

Generalnie wrażenia mam dosc ambiwalentne, niektóre opinie wydają mi
się trochę na wyrost, ale:

Jest w Gomorrze coś, co podczas lektury budziło moje wątpliwości,
ale co ostatecznie uznałem za jej zaletę: odnosi się wrażenie, że
Saviano jakby nie do końca rozwiązał problem własnego usytuowania
wobec tematu, wyboru perspektywy poznawczej, stąd jest wrażenie
pewnego chaosu, niekonsekwencji, częste a mało czytelne przeskoki od
skali makro, statystyk, dośc monotonnej wyliczanki z kronik
policyjnych i sądowych, diagnoz w duchu ekonomii politycznej - do
reportażowego (etnograficznego?) detalu, elementów autobiografii,
czasem bezsilnego bluzgu. Słowem, nie do końca wiadomo, czy mamy do
czynienia z chłodną analizą, osobistym świadectwem, pamfletem,
kawałkiem interwencyjnym (a przecież wiarygodność w każdym z tych
gatunków mierzy się wedle innych kryteriów). Czy on stoi wewnątrz,
czy na zewnątrz. Oczywiście może istnieje tutaj jakieś wyższe
piętro, jakiś zamysł kompozycyjny, którego nie dostrzegam, ale
myślę, że wątpię. Zresztą to nieważne, bo doszedłem do wniosku, że
ta niekonsekwencja, surowośc jest właśnie fajna, dodaje autentyzmu,
całośc jest dzięki temu bardziej przejmująca, czuje się jego wiarę w
ten ładunek prawdy, który ostatecznie jest ważniejszy i pilniejszy
niż formalna konsekwencja i elegancja.

[judytta]

Dopiero co zaczęłam czytać ale jest naprawdę interesująca otwiera
oczy na świat tekstylny itp.