Iris Murdoch

[monikate]

Przy okazji czytania jednego wątku pomyślałam sobie, że można o niej
pogadać. Kiedys czytałam wszystkie jej książki, potem przysłonili ją
inni autorzy. Niedawno przeczytałam ponownie "Przypadkowego
człowieka" i b. mi się podobał. POwieści Iris się nie zestarzały.
Celne obserwacje, dyskretny humor, dialogi-miodzio, filozofia życia
rozpisana na osoby. Czytacie?

[Gość: korzenna]

Ksiazki sa niezwykle wciagajace, ale w postaciach jest cos odpychajacego. Ja
przeczytalam dwie ksiazki, ale jakos nie mialam serca do kolejnych pozycji,
poniewaz no wlasnie, hmmm moze nie ogarniala mnie irytacja, ale takie jakies
dziwne uczucie obrzydzenia skierowane w strone bohaterow.
Czytalam najpierw ksiazke o takim kolesiu, ktory wysysal energie z kobiet, byl
jednym z bohaterow, byl tam tez Amerykanin, ktory nie chcial isc na wojne w
Wietnamie. Ksiazka mnie zachwycila jezykiem, stylem, fabula, po czym znuzyla, bo
pod koniec robila sie dosyc ciezka, ale ja skonczylam.

Po jakims czasie przeczytalam "Miły i dobry". Takze dobra ksiazka, acz te same
wrazenie.

Na pewno siegne po inne ksiazki Iris Murdoch, bo to jak pisze i kreuje postacie
i fabule to prawdziwy majstersztyk, ale jednak rozciagne to w czasie. :))

[zoey7]

To jedna z moich ulubionych autorek. Tak, jej postacie są/bywają
wręcz odrażające - moralnie. Podoba mi się, że w jej powieściach
ludzie ze sobą ROZMAWIAJĄ. Uwielbiam jej elegancki styl oraz język
(czytałam ją zarówno po polsku, jak i w oryginale). IM to jak dla
mnie klasa sama w sobie.

[easz]

Nie zauważyłam, żeby bohaterowie Murdoch byli odrażający. Postaci,
wokół których skupia się fabuła jej powieści są raczej
ekscentryczne, neurotyczne, napiętnowane tajemnicą, która zaczyna
determinować całe otoczenie, wpływać w przemożny sposób nawet na
tych "zwykłych", pospolitych - obserwatorów.

To tajemnica jest tutaj głównym budulcem klimatu, konstrukcji. I
może dlatego to, jak kończą się te historie - poznaniem sekretu -
pozostawia niedosyt? zawód?

[jarka63]

Przeczytałam wszystko jako bardzo młoda osoba i na podstawie jej
książek stworzyłam sobie obraz Brytyjczyków, hehe. Dużo później
dotarło do mnie, że wykreowany przez Murdoch świat jest sztuczny, że
nie ma odbicia w rzeczywistości.Ale stworzony jest tak doskonale, że
chce się w nim mieszkać.Najbardziej lubię "Morze, morze", "Czarnego
księcia" i "Mędrców i kochanków".

[jarka63]

monikate napisała:
Celne obserwacje, dyskretny humor, dialogi-miodzio, filozofia życia
> rozpisana na osoby. Czytacie?

No chyba jednak nie czytają;-(

[ewa9717]

Kiedyś się zaczytywałam, chyba czas wrócić ;-)))

[zoey7]

Też założyłam kiedyś wątek o IM ;-)
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=53552815&v=2&s=0

[jolapatrzalek]

Nie zestarzały się? Ta o miłości czystej i wszetecznej, upstrzona drewnianymi
dialogami i papierowymi postaciami też? Mam odmienne zdanie w tej kwestii.

[sanciasancia]

"Dzwon" się nie starzeje.

[nobullshit]

Zaczytywałam się w liceum, po latach próbowałam wrócić i... Nie.
Monikate napisała: "Filozofia życia rozpisana na osoby". To w ogóle jest
filozofia, kropka, rozpisana na osoby. I teraz myślę - z całym szacunkiem dla
autorki - że może nie powinna była jej rozpisywać, tylko tworzyć, zgodnie ze
swoim wykształceniem, traktaty filozoficzne. Bo literaturze potrzeba ŻYCIA.

[monikate]

Tak, ja też się w licealnych i studenckich czasach zaczytywałam w
książkach IM. Uważam, że "Przypadkowy człowiek" ma akurat dużo
życia, lecz pozostałe... trochę boję się do nich wrócić w obawie
przed podobnym rozczarowaniem.
Hm, kto czyta traktaty filozoficzne? A tak, rozpisane na osoby
bardziej takie przyswajalniejsze są :)