najbardziej płakałam...

[Gość: gizela]

kiedy czytałam w Zbrodni i karze jak gosc tłucze konia dyszlem od wozu.
Potem czytałam wiele smutnych książek, ale ta scena jest dla mnie
najbardziej dołująca. A dla Was?

smutne było

[Gość: lody]

jak Coffey szedł przez zieloną milę w Zielonej Mili właśnie...

[staua]

A ja plakalam jako dziecko czytajac nowele Prusa "Antek", oczywiscie kiedy
Rozalke wlozono do pieca na trzy zdrowaski. Do dzis pamietam zdanie, ze gdy ja
wyjeto, to "w glebi pieca lezal trup ze skora czerwona, gdzieniegdzie oblazla".

A ostatnio (lipiec) przy Steinbecku - "Grona gniewu", ostatnia scena. Jakos,
jak czytalam to w liceum, to tak bardzo mnie nie wzruszyla ta ksiazka...

[glonik]

"Życie przed sobą" R.Gary'ego (pod ps. E. Ajar) no jak małolata jakaś.

[Gość: ryża małpa]

Jak czytałam opowiadanie Tokarczuk o tym, jk kobieta jedzie do innego mista ,
zeby spotkac swoją dawną miłość.....:-)

[pra_klamka]

Przy "Śmierci pięknych saren" - na zmianę śmiałam się i płakałam. Niezwykła
książka, przeczytajcie koniecznie!

[g.i.jane]

Ostatnio płakałam nad okrucieństwem tego świata podczas czytania "Auteczka"
Bohumila Hrabala.

[Gość: anita]

ja też... I jeszcze jak czytałam takie opowiadanie Marka Nowakowskiego o
chłoptasiach, którzy obcęgami wyrywają kotu zęby. Nawet nie tyle płakałam, ile
byłam wstrząśnięta i nie mogłam sobie miejsca znaleźć.

[Gość: Slotna]

Ja też się poryczałam przy 'Auteczku'.
Nigdy nie płaczę, gdy coś dzieje się ludziom, a na zwierzęta jestem jakoś
wyczulona. Najlepszym przykładem było 'Firestarter' Kinga. Przez całą książkę
ucieczki, pościgi, potworne wizje piekielnego ognia, te sprawy, a ja w ryk, gdy
Andy wspominał jak strzelił do wiewiórki. Czytałam te książkę z pięć razy i za
każdym łzy miałam w tym momencie w oczach!

--
Można przebić trolla mieczem, ale rzecz wymaga praktyki, a nikt nie ma okazji
praktykować więcej niż raz.

[ald-ona]

Ja płaczę też podczas wstępu do Auteczka. A później już nie- to jest taki
poziom wstrząsu, że łez brakuje. I aż zadziwia, jak można tak prostymi słowami
zmanipulować moją duszę w takie rejony ciemności.

[artur-ozimek]

Nie zdarza mi się zbyt często płakać, ale ostatnio, tzn. jakieś 5 lat temu
płakałem na "Komu bije dzwon?" Hemingway'a. Polecam, jeśli ktoś lubi ambitne
książki.

[spulka]

Do dzisiaj pamiętam, chociaż minęło ładnych kilkanaście lat temu, jak ryczałam
jak bóbr czytając "CHŁOPCÓW Z PLACU BRONI".

[Gość: rzeka_wspomnień]

Zgadzam sie co do Chlopcow z placu broni. Procz tego Walk to remember ( polska
wersja nieco prymitywniejsza tzn tytul jesienna milosc). Sparka. Genialna
ksiazka.

[alfika]

"O psie, który jeździł koleją" - oczywiście scena ratowania dziewczynki, kiedy
ginie psiak. Pierwsze łzy przy słowie czytanym.
Potem "Psie serce" Bułhakowa - scena sprzed operacji. Potem już jakoś nie :)
"Spowiedź kochanki" Asji Łamtiuginy - przebeczałam niemal całość.
"Łuk triumfalny" E.M. Remarque'a - gdy Ravik zostaje sam. Potem - gdty rozmawia
z umierającą Joanną.

Ech, czasem jedno zdanie wystarczy...
:)))

A ze śmiechu - przy "Autobiografii" Chmielewskiej :)

[Gość: gizela]

oj, tak, przy "Psie, ktory jezdzil koleja" tez sie zabeczalam
i jeszcze w "Ani z Zielonego Wzgorza", przy smierci Mateusza

[orvokki]

Dwa rozbieżne wątki się tu tworzą, co nami wstrząsa i co nas wzrusza.
Z tych pierwszych:
1. Motyw z kotką w "Murach Hebronu" Stasiuka. Przez ten kawałek nie przestaję
żałować, że przeczytałam tą książkę, bo mi się od czasu do czasu przypomina.
2. Fragment Anielki Prusa, wydrukowany w podręczniku (co za debil i sadysta za
to był odpowiedzialny), opowiadający o Karusku...gdyby nie to, że byłam już
wtedy na etapie czytania wszystkiego, co mi w ręce wpadło, to chyba bym się
zraziła do czytania na resztę życia
3. W Paragrafie 22 kawałek ze Snowdenem i spadochronem.
Z tych drugich:
1. "Moje drzewko pomarańczowe"
2. "Trzej towarzysze" Remarque'a
3. cokolwiek Makuszyńskiego

[Gość: anka]

Ostatnio czytajac 'Samotnosc w sieci'-genialna ksiazka...

[Gość: suzi]

.....badz mi siostra za to drzewko pomaranczowe!!!!!!!!!

[Gość: mika_69]

"Spotkamy się kiedys w Twoim raju"- książka o smierci,bardzo przygnębiająca.
"Zielona Mila";

[marius17]

[Gość: baba]

Zawsze placze przy "Swiadku" (niezly kawal prozy na podstawie scenariusza).
Oczywiscie przy scenie pozegnania obojga bohaterow.

[Gość: marchewka]

Ja zawsze szlocham prz Ewie Ostrowskiej.Szczegolnie wzruszyly mnie 'Zabic
Ptaka','Bo wina jest cudza...','miedzy nami niebotyczne gory',ale tez 'Co
slychac za tymi drzwiami',Dluga lekcja'.
Czy ktos jeszcze czyta Ostrowska?
naprawde swietne ksiazki! Goraco polecam

[denay]

Hmmm... A ja jak zabijali Longinusa Podbipiete i potem jak przywiazali jego
cialo do machiny. Mialam co prawda 14lat, ale do tej pory jak zdarza mi sie
czytac "Ogniem i mieczem" mam jakas gule w gardle. Podobnie na filmie...

[Gość: jot6]

"GDZIE winą jest cudzą", "Nim jabłoń zdziczeje" - lata pięćdziesiąte,
konflikty wewnątrzrodzinne (nikt ci tak nie dokopie, jak własna rodzina, ale i
nikt lepiej nie rozumie), "Śniła się sowa" - brak tolerancji na polskiej wsi i
wynikające stąd okrucieństwo wobec niepełnosprawnego dziecka, "Ptaki na
niebie"- próby porozumienia między matką a nastoletnią córką."Bociany zawsze
wracają do gniazd" -moralność nowobogackich.

[Gość: m]

w podstawowce, gdy czytalm "O psie, który jezdzil koleja" a ostatnio przy "Bog
rzeczy malych" Arundhati Roy.

[mowawe]

Książka nosi tytuł - Spotkamy się kiedyś w moim raju. Drobna pomyłka.
Szukam tej książki bezskutecznie od kilku miesięcy ..........

[Gość: Iza]

Mogę Ci ja odsprzedać. Pisz na adres : [e-mail]

przy "Moim drzewku pomarańczowym"

[magda_s4]

[miss_paradox]

"Samotnosc w sieci"

Pierwszy raz płakałam...

[luiza-w-ogrodzie]

Pierwszy raz plakalam, gdy umieral Winnetou. Odtad zdarzalo mi sie to tyle
razy, ze nie pamietam, kiedy plakalam najbardziej. Oplakalam sztandarowe
postaci z lektur (Karusek, Rozalka w piecu, Nemeczek, Longinus Podbipieta),
oczy mi sie pocily nad Remarkiem, felietonami Boya (tymi powaznymi), Paula z
powiesci Allende i wieloma innymi. W dobrej ksiazce mozna sie tak zanurzyc w
jej klimacie ze bohaterowie ksiazkowi wydaja sie realni.

Pozdrawiam
Luiza-w-Ogrodzie

><((((º>`·.¸¸.·´¯`·...¸><((((º>¸.
.·´¯`·.. ><((((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸.·´¯`·...¸><((((º>

[Gość: ola j.]

Trochę w innej tonacji - płakałam ze smiechu przy "Całym zdaniu nieboszczyka"
Chmielewskiej, na dodatek siedząc przy chromatografie robiąc magisterke - az
promotor wyszedl z gabinetu i tak dziwnie popatrzyl, ale to byl ludzki czlowiek.

Przy ..........

[mowawe]

Pierwszy raz przy śmierci Mateusza w " Ani z Zielonego Wzgórza".
Całkiem niedawno przy zakończeniu książki " Czasami wołam w niebo "
Tamary Zwierzyńskiej - Matzke.

[Gość: d0minika]

a ja ...ekhm przy Tolkienie i Wiedźminie;) Zna ktoś dobrych psychoanalityków?

[noida]

Dominika, ja nie znam, ale jak jakichś znajdziesz to powiedz, bo ja ostatnio
płakałam strasznie czytając trzeci tom Smoków, sagi Dragon Lance... Literatura
smuci mnie nieraz straszliwie, ale płaczę już przy niej rzadko, kiedyś
płakałam więcej. Ale w swoim czasie wszyskich Chłopców z Placu Broni, Psy,
które jezdziły koleją i Maciusia Pierwszego opłakałam rzewnie!

[Gość: alla]

Ja tak samo!! Ale mam nadzieję, że to się nie kwalifikuje do wizyty
u "specjalisty". Pozdrawiam

[yeto]

...scena śmierci Regisa u Sapcia - płakałam straszliwie, ale koniec sagi i ta
scena w karczmie...zanosiłam się wręcz od płaczu (póżniej śmiałam się sama z
siebie "stara baba i taka durna"). Ale natępnego dnia w pracy ludzie pytali
mnie czy coś się stało, taka byłam zapuchnięta :O)

[Gość: agga]

Zalalam sie lzami czytajac ksiazke "Czasami wolam w niebo" ..., powodem sa
rowniez bardzo osobiste wzgledy.
Plakalam tez przy "S@motniosci w sieci" ....

Pozdrawiam

[Gość: Natalka]

a ja wczoraj przeryczałam kilkadziesiąt ostatnich stron książki "Tamten
poranek" K. Korpolewskiej... poprostu życie... polecam!

[Gość: estragonne]

Jako dziecko nie ryczałam wcale nad książkami, które teraz wzruszają mnie do
łez. Jako dziecko, mogłabym przeczytać nawet "Opowiadania" Borowskiego i zaraz
potem pójść spokojnie na dobranockę. Ostatnio płakałam, gdy Amelia płakała
robiąc ciasto i czekając na Nina.

[karodzaj]

jestem nastolatką. płaczę często. przy ksiązkachi nie tylko.

książki na popłakanie:

1."Jezdziec miedziany" Paullina Simons
2. "Czekolada" Joanne Harris
3. "Czasami wołam w niebo'
4. "Jakbyś kamień jadła"
5 w ogrodzie pamięci
bracia lwie serce
czerwony namiot
poczwarka

[Gość: zakochana]

nie moze sie wypowiedziec na ten temat bo nie czytalam tej ksaizki ale bardzije
wzruszaja mnie cierpienia ludzi niz zwierzat dlatego najpier plakalam przy
powiesci "Kamienie na szaniec"kaminskiego a pozniej jak bobr za kazdym razem
przy ksiazce o Fridzie Kalho ktora osobiscie kocham.

[cati]

oj - wiele było takich książek... ale przy jednej tak się spłakałam, że czytać
nie mogłam i musiałam robić przerwy na łez osuszenie - to książka Alberto
Manzi "Księżyc nad San Andre"
przy drugiej książce tego autora "Pomyleniec" też ryczałam, ale w przerwach na
duszenie się ze śmiechu :-)

[Gość: Miria]

"Mały książe". Miałam 8 lat i to była prawie histeria.
A potem "Samotność bogów" Terakowskiej i "Pani jeziora" Sapkowskiego.

[poleczka2]

Nie wiem czy najbardziej ale najbardziej pamietam: scene z "Zaklinacza Koni"
gdy Grace i Pielgrzym mieli wypadek i Guliwer stracil zycie, zwlaszcza ze ja
zakochana w koniach...

[venasque4]

Ostatnio przy tytułowym opowiadaniu "Do Amsterdamu" M.Olszewskiego.

[atropos]

"Szerszeń" Edith Voynitch
"Król trędowaty" - Zofia Kossak-Szczucka
"Życie przed sobą" - Romain Gary
"Korzenie nieba" - Romain Gary
w dzieciństwie : Makuszyński i Dickens

[Gość: Anahita]

w moim przypadku nic nie przebije smierci Lennie'go w "Myszach i Ludziach"
Steinbecka, nawet na samo wspomnienie mam gesia skorke...

Bracia Lwie Serce

[ald-ona]

Od zawsze.
A teraz nie przeczytam moim dzieciom, bo nie dam rady. Nadal ryczę.

I -ktoś już wspominał- Arundati Roy "Bóg rzeczy małych". I śmierć Mateusza
w "Ani..."A nawet końcówka Madame Libery!
I w ogóle- hormony chyba jakoś na to wpływają? Bo od urodzenia dziecka płaczę
nawet śpiewając rzewne piosenki.;-)

[Gość: ania]

Poczwarka Doroty Terakowskiej.

[dajanaf1]

Zabić drozda
Moje drzewko pomarańczowe
Pan Wołodyjowski , msza