Tu będę zamieszczał swoja twórczość.

[czeburator]

Będę to robił sporadycznie.

Twórczość nr 1.

[czeburator]

No wiec poszedłem do sklepu papierniczego i poprosiłem Panią o paczkę
plasteliny. W domu gdy tylko wyciągnąłem plastelinę z paczki od razu wziąłem
się za ulepienie kogoś. Ulepiłem Bogusława Lindę. Chciałem znaną, seksowną
piosenkarkę albo przynajmniej jakiegoś zagranicznego aktora, ale wyszedł mi
Bogusław Linda. Pomyślałem: „No dobra!”. I zadałem mu pytanie: „Panie
Bogusławie, czy to dobrze być sławnym?” On mi nic nie odpowiedział najpierw,
więc postanowiłem kłuć go igłą. Od razu zaczął mówić: „Nie, to bardzo
niedobrze”. Więc się go zapytałem: „Wiec po co Pan, Panie Bogusławie jest
sławnym?” – „Dla pieniędzy!”

''No dobra !'' :-)

[ada08]

Jedna uwaga: nie igłą należy kłuć tylko szpileczką :-)
a.

Twórczość nr 2.

[czeburator]

Innego wieczora poszedłem do parku poczytać moja ulubioną książkę. Było ciemno,
ale ja mam bardzo dobry wzrok. Usiadłem sobie na ławce i czytałem moją ulubiona
książkę, aż tu nagle pojawił się kot i krzyknął na mnie: „Ty stary, to jest
moja książka! Zostaw ją w spokoju!”. Oczywiście się zdenerwowałem – nie jestem
taki stary, ale odpowiedziałem mu (kontrolując swoje nerwy): „Jak to?”. „No tak
to, że uczestniczę w akcji >podaj książkę< i właśnie przyszedłem po książkę dla
mnie!” (Oczywiście nie powiedział tego normalnie, tylko darł mordę). Naszła
mnie refleksja, że z kotem chyba nie sposób porozmawiać kulturalnie, po ludzku,
bez krzyku, jak człowiek z człowiekiem. Ale odpowiedziałem temu kotu: „Panie
Kocie, Pan się chyba pomylił. To jest moja książka przyszedłem tu z nią i z nią
odejdę (kotu wyskoczyły paznokcie i zdecydowanie przygotowywał się do ataku), a
Pana książka znajduje się chyba na tamtej ławce”. Kot odwrócił głowę (nie
odwracając karku). Prychnął („prchhh...”) i poszedł w kierunku ławki. Właśnie w
momencie gdy John ściągał sukienkę z Mary, usłyszałem nad uchem: „Przepraszam
łaskawco (tak powiedział!) Czy mógłby mi Pan pomóc? Książka jest zbyt duża i
zbyt ciężka i ślizga mi się w łapkach – nie mogę sobie z nią poradzić, proszę.”
Wstałem, podszedłem do książki, z kieszeni wyciągnąłem kostkę masła i
wysmarowałem dokładnie całą okładkę.

[Gość: noida]

Eeee, to o Lindzie było lepsze. Nad tym o kocie należałoby troszkę popracować,
bo jest zbyt w stylu "pana Wiesia" a powinno być bardziej w stylu
surrealistycznym. Przynajmniej, żeby mnie się bardziej podobało :-)

Twórczość nr 3.

[czeburator]

Myślę, że mam moce. Jednego razu gdy wchodziłem do parku w którym padało i były
chmury, to jak tam wszedłem, to od razu zaświeciło słońce, a ludzie zaczęli być
dla siebie życzliwi. Oczywiście pomyślałem że to przypadek. Najpierw tak
pomyślałem, ale jak zaraz wyszedłem z parku, to znowu w nim zaczęło padać i
chmury też. Zastanowiłem się i wszedłem znowu i wyszedłem i wszedłem i
wyszedłem i wszedłem. Ale podszedł do mnie pewien starszy Pan i
powiedział: „Bardzo Pana przepraszam, ale czy mógłby się Pan zdecydować i wejść
albo wyjść? Moja żona bardzo źle znosi nagłe zmiany ciśnienia atmosferycznego”.
Starsza Pani dokrzyknęła: ”... oraz ciągłe zmiany nastroju!”

Twórczość nr 4 - chwilowy brak formy.

[czeburator]

Niestety, postanowiłem nie umieszczać mojej twórczości nr 4. Z wszystkich 4
rzeczy, które napisałem dotychczas, ta okazała się najgorsza. Po kilku dniach
okazała się bardzo pretensjonalna i w złym stylu. Za to ją streszczę: chodziło
o to, że Wojciech Pszoniak w przebraniu w sklepie mięsnym poprosił mnie o kupno
2 kilo kaszanki, a gdy poszedłem na umówione miejsce w jego imieniu pojawił się
Andrzej Seweryn (w przebraniu) i zabrał kaszankę. Oczywiście żaden z nich nie
zapłacił. Jak odpocznę to na pewno jeszcze coś napiszę.

[Gość: gohanka]

heheh, zajebiste :) (no, nikt nie skomentował, a trzeba było)

Twórczość nr 5.

[czeburator]

Przeniosłem się do 2074 roku i okazało się że nie jest dobrze. W związku z tym,
że wszyscy mają komórki i polikwidowali budki telefoniczne i Superman nie miał
się gdzie przebierać to świat chylił się ku upadkowi. Zdegustowany przyszłością
oraz dla równowagi, przeniosłem się do roku 966 i mówię prosto z
mostu: „Mieszko! Słuchaj! Jest sprawa – musisz przyjąć chrześcijaństwo!”. Na
początku trochę grymasił, ale jak mu powiedziałem, ze jak przyjmie to Polak
będzie kiedyś papieżem, to powiedział, że się namysli. A jak go okłamałem, że
ten papież będzie w prostej linii Piastem, to podszedł do sprawy ambicjonalnie
i powiedział: „Ok. – Zrobię to w następny wtorek, bo do poniedziałku mam małą
orgię z cesarzem Ottonem”.

[Gość: noida]

Wątek z Supermanem fajny :-) Ale Mieszko nieco oklepany.

PS. Czy masz jakieś założenia odnośnie swojej twórczości? Bo mi się wydaje, że
chciałbyś być trochę surrealistyczny, ale niechcący odjeżdżasz w różne inne
strony i robi się z tego albo s-f albo dramat obyczajowy. A szkoda, bo
surrealizm bardzo lubię i byłabym twoją największoą fanką.

Twórczość nr 6.

[czeburator]

W związku z tym że usłyszałem znowu „Last Christmas” przypomniałem sobie, ze
najbardziej ze wszystkich chciałem ulepić z plasteliny Georga Michaela.
Poszedłem do papierniczego i kupiłem znowu plastelinę. Zwykłą jasnobrązową,
ponieważ nie było w kolorze >opalizujący brąz<. Lepiłem i lepiłem. Znowu
wyszedł mi Bogusław Linda. Nawet się nie załamałem. Tym razem on zaczął: „No
kurwa pięknie! Zrobiłeś ze mnie kurwa Latynosa!” Niby miał rację, ale i tak
wziąłem igłę do ręki.

[Gość: myszney]

Twórczość nr 6 najlepsza ;)

[ada08]

W piętkę gonisz, jak to się mówi.
Coraz gorzej.
Przerwa dłuższa konieczna.
a.

[Gość: kitka]

to jest super!!!!! :)

[Gość: Lila Róż]

he, he, doskonałe:)

Poza twórczością - wtrącenie.

[czeburator]

Bardzo dziękuję za wszelkie uwagi. Przyjmuję je z pokorą. Wiem tylko jedno -
należy ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć.

[lalka_01]

cwicz, cwicz, cwicz. Moze byc z Linda, ten to mi sie nigdy nie znudzi...

[Gość: twój idol]

Naprawde bardzo podoba mi się twoja twórczość. Każda twoja opowieść kryje w
sobie drugie dno, można ją interpretować na bardzo wiele sposobów. Dzieki
opowiadaniu numer 6 wreszcie zrozumiałem co tak naprawde liczy się w życiu.
Najbardziej podobają mi się opowiadania z Lindą w roli głównej. Pogadaj z
telewizją, moża uda się z tego zrobić jakąś fajną telenowele, albo sitcom. Była
kiedyś taka piosenka o malarzu nieszczęśliwym który chciał coś namalować, lecz
zawsze z pod pędzla wychodził mu słoń. Zastanawiam się czy oczywiste nawiązanie
do tego wiersza było zamierzone, czy przypadkowe. Z niecierpliwością czekam na
następne próbki twojej twórczości. Nie przejmuj się gdy czasem wyjdzie ci coś
gorzej i broń boże nie rób przerwy twórczej, bo najważniejsza jest praktyka. I
jeszcze taka rada od twórcy dla twórcy: najlepsza wena przychodzi po wypiciu
butelki wina(polecam Sofie, białą, wytrawną, bo dobra i tania) - przynajmniej
tak jest w moim przypadku. Hejka

[Gość: ewka]

To, że zrozumialeś co sie liczy w życiu napisałeś na prawde, czy dla żartu? I
to drugie dno. Chyba jestem ograniczona, ale nie potrafię go odnaleźć. Oprócz
tego podoba mi się.

Twórczość nr 7.

[czeburator]

W inne święta Bożego Narodzenia jak to od czasu do czasu usiadłem sobie na
wzgórzu, na drzewie, na gałęzi. Patrzyłem na miasto. Miasto było rozświetlone i
śnieg prószył. Ładnie było. Przyleciał gawron i usiadł obok na gałęzi. „No
cześć” powiedział. „No cześć”. Zapadło krępujące milczenie. „Ładne
święta”. „No” potwierdziłem. Znowu milczenie. „Słuchaj... tak pięknie
wyglądasz”. Rzucił się na mnie. Objął skrzydłami i próbował wcisnąć język w
moje usta. Odrzuciłem go raz-dwa. „Co ty wyprawiasz”. Gawron się speszył. „No
wiesz. Ja... no nie wiedziałem... Ale ty tak pięknie wyglądasz, siedzisz na tej
gałęzi, pod jemiołą. Taka smutna, taka piękna”. „Co to znaczy >smutna<?
Przecież jestem facetem!”. Zapadło jeszcze bardziej krępujące milczenie. „O
kurwa! Wy ludzie wszyscy wyglądacie tak samo... Nie powiesz nikomu?”. „Nie
rozmawiam z ludźmi”

[ryza_malpa1]

Re- we - la - cja!!! :DDDDDDDDD

[ziedrzec]

cuuuuuuudne buehuehuehue :-)))))))
-
___________________________________
Żałuj, Rudy, żeś z nami nie poszedł.
Karuzel żeśmy kręcili...

ziedrzec.prv.pl
nasz.lublin.prv.pl

[lalka_01]

bez lindy kupy sie nie trzyma...wroc do poezji dnia codziennego. Gawron...kto
to w ogole jest???????

[santri]

wielki buziak za twórczość,chociaż szkoda, że nie jesteś poetą... buziak byłby
większy;)

[Gość: Mistrz]

fajna literaturka, tylko szkoda że tam malo sexu i przemocy. jesli bedzie tak
dalej to mimo swojego talentu daleko nie zajdziesz.
pozdrófka i buziaki w pośladki yo

[Gość: kitka]

miodzio!!!!!!!!

[Gość: Lila Róż]

o nie nie; pretensjonalne! trzymaj sie klimatu 6

Twórczość nr 8.

[czeburator]

„Pssssst... psssst... halo, kolego...” zaszeptało znad głowy, ale przecież
nikogo nie zobaczyłem. „Tutaj, tutaj...”. Spojrzałem do góry. Mówił do mnie
człowiek ze znaku >Przejście dla pieszych<. „No wreszcie. Słuchaj. Mam do
Ciebie pytanie: Czy nie wiesz przypadkiem dokąd ja idę?”. Spojrzałem na drugą
stronę ulicy. Potem na znak. „Nooo... chyba tam!”. „Gdzie tam! Jakie tam! Tego
palca to sobie możesz wsadzić! Nie widzisz, że jestem kurwa
dwuwymiarowy!”. „Nooo... tam, to na drugą stronę ulicy”. ”Co za debil! Tylko mi
nie mów, że...”. Przerwał w półzdania. Robotnicy, którzy podeszli wyrwali znak,
wrzucili go do Żuka i odjechali.

[Gość: pampelune]

kiedy ciąg dalszy? kiedy kiedy??

cZEBURATOR,JA POWIEM PO LUDZKU!

[Gość: ZdaNKA]

Czeburator,napisz znów coś takiego ,jak kawałek z Lindą.Dobry był.

[Gość: kitka]

A mi się znowu podobało:)

Chyba zostanę Twoją fanką:)

[Gość: dankeananke]

pomysły..dobre i tak na rzut pierwszy dobrze zaczęło się czytać..a potem
prawie zawsze takie coś się pojawie, takie coś "przeintelektualizowane"..,ze
niby..mądre to ma byc

twórczość nr 9.

[czeburator]

Dziadek opowiadał wnuczkowi jak to w dzieciństwie odwiedzał go Piotruś Pan.
Często mówił mu to na dobranoc, życząc mu, żeby i jego odwiedził. Wnuk udawał,
że wierzy mu bezgranicznie. Nie chciał robić dziadkowi przykrości. Myślał
tylko: „Ech dziadku, dziadku...”. Gdy dziadek wieczorem opuszczał jego pokój,
pewny w poczuciu i spełniony, ten otwierał szeroko okno i czekał na Luke’a
Skywalkera. Luke wpadał co wieczór na lufkę.

[szalbierz]

Od razu widać, że strasznie byś chciał, ale po prostu nie masz o czym pisać.
Strasznie to wszystko wymuszone. Z wyobraźnią u Ciebie strasznie krucho.
Popracuj nad interpunkcją - jest fatalna.

Generalnie - słabo.

[agrafek]

A mnie się podoba i ucieszyłem się widząc "numer 9".
pozdrowienia.

[Gość: czapski]

Słaby komentarz- generalnie za dużo myślników- generalnie popracuj nad
komentarzami

[szalbierz]

Bardzo nieudany komentarz do komentarza. Stanowczo za mało myślników.

[ryza_malpa1]

Eeee, tam..mi sie podoba i już :)


" Kotu wyskoczyły pazury" ...hihi
A najbardziej to o gawronie..." Z ludxmi nie gadam" . Świetne.

[mietowe_loczki]

dodałam do ulubionych wątków :-)

Twórczość nr 10.

[czeburator]

Bardzo łatwo być dzisiaj nonkonformistą. Wystarczy nie jeść popcornu w kinie.
Wstałem żeby wyjść, ale osoba siedząca obok nie ruszała się. „Przepraszam”
szepnąłem. „Nie szkodzi. Usiądź. Musimy porozmawiać”. „W kinie?”. „Nie zwracaj
uwagi na tamtych. Nikt nas nie słyszy. Jestem szatanem i znam różne takie
sztuczki”. Usiadłem i przyjrzałem mu się dokładnie. „Chyba żartujesz. Nie może
być szatanem ktoś kto wygląda jak Aleksander Żabczyński”. „Wyjaśnijmy to sobie
raz na zawsze. To nie ja wyglądam jak Aleksander Żabczyński. To on wyglądał jak
ja!!!”. Zdenerwował się wyraźnie. Żel na włosach zabłyszczał złowrogo. „No
dobra. Słucham. Chcesz kupić moją duszę?”. Przekrzywił głowę i przyjrzał mi się
z grymasem uśmiechu – jak po wypiciu zbyt mocnej wódki. „Pośrednio tak.
Chciałbym, żebyś się najpierw ochrzcił. W przeciwnym razie twoja dusza jest dla
mnie bez wartości”.

[Gość: gohanka]

żeby sie wykazać oportunizmem (że niby ja, wiecie, opór stawiam), to ja nie
wkleję sobię Twych tekstów na bloga, i nawet o zdanie Cię nie będę pytać.

Twórczość nr 11.

[czeburator]

Celem Roberta Sz. było zaistnieć. Najbardziej obawiał się pozostania tylko i
wyłącznie w świadomości swojej i bliskich. Cały plan był kunsztownie
przemyślany (być może pomogła mu w tym ¼ krwi niemieckiej - po dziadku Hubercie
z Bambergów). Powieść, która miała uczynić go nieśmiertelnym, zaczął pisać
dokładnie pierwszego dnia wiosny po śniadaniu. Dokładnie po trzech latach,
ostatniego dnia zimy była gotowa. Szczerze powiedziawszy powieść była gotowa
kilka tygodni wcześniej aber ein Plan ist ein Plan, jak mawiał dziadek Hubert.
Ostatnia kropka została postawiona ostatniego dnia zimy. Zapakował starannie
rękopis. Zaadresował i wysłał do wydawnictwa w towarzystwie listu, który
precyzyjnie tłumaczył dlaczego postanowił odebrać sobie życie w sposób tak
wyrafinowany. Oczywiście treść listu nie pozostawiała potencjalnemu wydawcy
żadnych wątpliwości, że autorem kierowały tylko i wyłącznie pobudki osobistego
nieszczęścia, niezrozumienia i nieakceptacji. Jednym słowem tego wszystkiego co
stanowiło treść powieści, która miała stać się manifestem pokolenia.
Następnego dnia na biurku redaktora naczelnego niewiadomego nam wydawnictwa,
zamiast przesyłki nadanej pocztą jak najbardziej poleconą, znalazły się gazety
krzyczące czerwonokolorowymi zdjęciami o masakrze urządzonej wcześniejszego
wieczoru w ścisłym centrum miasta. Masakry całkowicie - powiedzmy sobie to
wprost - niepotrzebnej i przypadkowej, stanowiącej efekt uboczny jakże
spektakularnego skądinąd samobójstwa Roberta Sz., którego ciało dosłownie
wyparowało i dlatego też nie stanowiło zainteresowania śledczych, którym jak
wiadomo za nadgodziny nie płacono.

***

Jednym z pierwszych zadań jakie otrzymał nasz nowy bohater było uporządkowanie
starego archiwum. Zadanie tyleż proste co nieabsorbujące. Natrafienie na
zagubioną przed laty przesyłkę było kwestią czasu. Ostatnie kilka dni spędził
na przeglądaniu i czytaniu pożółkłych już stron. On, człowiek bez jakichkolwiek
szczególnych zainteresowań (poza systematycznym upijaniem się z chłopakami i
prężeniem przed dziewczynami) i aspiracji nagle stanął przed prawdą tak
oczywistą i tak porywającą, że po raz pierwszy w życiu poczuł że ma ono jakiś
cel. Co więcej, cel jego życia zmaterializował się dosłownie w ułamku chwili.
Dla zachowania pozorów przepisał własną kopię.
Wydawnictwo uległo tylko dlatego, że nasz młody autor reprezentował wielokrotną
mniejszość (seksualną, rasową oraz religijną) i jako taki mógł liczyć na granty
rządowe. Powieść sprzedawała się bardzo, ale to bardzo słabo. Właściwie nie
sprzedawała się wcale. Decyzja o samobójstwie przyszła całkowicie łatwo.
Popełnił je w świetle jupiterów w uroczystym dniu jednego z jakże licznych
Świąt Narodowych. Do udokumentowanej i potwierdzonej urzędowymi formularzami
dyskryminacji seksualnej, rasowej i religijnej dodano w kolejnych dniach
jeszcze: „zamanifestowanie odrębności politycznej i protest przeciwko łamaniu
praw”. Powieść okazała się sukcesem. To chyba oczywiste.

[ada08]

Obawiam się, że rozwijasz się w złym kierunku :-)
No właśnie: rozwijasz się, a nie zwijasz. Coraz dłuższe teksty...

Ta ostatnia twórczość... no, taka sobie. I to okropne w niej zdanie:

''Wydawnictwo uległo tylko dlatego, że nasz młody autor reprezentował
wielokrotną mniejszość (seksualną, rasową oraz religijną) i jako
taki mógł liczyć na granty rządowe''.

Gdybyś sam to wymyślił byłoby świetne, ale to już takie oklepane.

No, ale fajnie, że się znów odezwałes :-)

Pozdrawiam :-)
a.

PS A Twórczość nr 1 i tak pozostaje najlepsza :-)
a.

[Gość: lilka]

mam propozycje, moze bloga pisz, co? chetnie bym poczytala, tu troche
niewygodnie...

[Gość: sylwek]

Zdaje się, że jest na tym portalu forum dla literatów amatorów. A bloga warto
sobie założyć. Tutaj takie rzeczy wyglądają na spam.

[ryza_malpa1]

Marudzisz, sylwku...

Czeburator..nie rób tego....
Mimo, ze stanowisz wielokrotna mniejszość...hihihi.....