Gdy oslica ujrzala aniola

[euchrideukruk]

poszukuje osob, ktore przeczytaly ta ksiazke; ja ja przerobilem 4 razy i
generalnie bardzo mi sie spodobala; zreszta wustarczy spojrzec na moj login;
ksiazka ta to zreszta tylko fragment mojej fascynacji tworczoscia Nicka C.
zalezy mi na waszych opiniach: co wam sie najbardziej spodobalo, lub najmniej;
co myslicie o ukazanym swiecie i o samym autorze?
ja napisze moze o tym co mnie sie raczej nie spodobalo;
po pierwsze pewna maniera w ktora popadl Cave, tzn. miejscowy przerost formy
nad trescia; styl literacki miejscami przypominal mi kiczowate teksty rockowo-
metalowe o smierci, ciemnosci itd itp; jednak nie znaczy to ze mi sie jego styl
w ogole nie podoba; wrecz przeciwnie, chociazby fragment ze strony 122 "i
chociaz nie moglem uslyszec ani slowa z jego tyrady stlumionej....", po prostu
pyszny fragment, jak i wiele innych
nie przepadam tez za czescia opisujaca samotne dni Euchrida w swym krolestwie;
troche za dlugie ziewanie...; na szczescie zakonczenie niweluje ten brak z
nawiazka
tyle na razie moje spostrzezenia, czekam na wasze

[Gość: Jack]

Uwazam że Nick stworzył kawałek poważnej literatury - podobnie jak Ty
przeczytałem ją dlatego bo autor to jeden z moich ulubionych muzyków, ale nie
rozczarowałem sie wcale. A styl to największa zaleta ( styl niełatwy - pierwsze
zdanie książki musiałem przeczytać kilka razy by sobie wyobrazić kruki i
niebo ) Sposób pisania moim zdaniem nie ma w sobie nic z kiczu - jest
faktycznie bardzo "ozdobny" skomplikowany - rozbudowany. Obok samej historii
oczywiście styl to podatawa książki. I sposób opowiadania - ta przedziwna
pokręcona chronologia -kilka razy gubiłem się co jest rzeczywistościa a co
majakami. Muszę przeczytać ponownie - czytałem zaraz po premierze.
A potwierdzeniem klasy książki może być ocena krytyków - słyszałem w radiu
dyskusje w którj mówiono bardzo pozytywnie o książce tylko nie wiedzieli za
bardzo jak klasyfikować autora.
p.s zauważyłeś pewnie że w powieści jest - "The Carny"

[euchrideukruk]

masz racje jesli chodzi o The Carny, wspanialy utwor i moim skromnym zdaniem
doskonale oddaje atmosfere ksiazki w ogole;
pamietam jak kiedys puscilem ten kawalek w pubie z szafy grajacej; mowiac
delikatnie ludziom sie nie spodobalo:->
nie wiem czy zwrociles uwage na jeszcze inny utwor Cave'a nawiazujacy mocno
trescia do ksiazki; mam na mysli Vixo; nie pamietam dobrze teraz, ale to slowo
chyba tez sie przejawialo w tekscie ksiazki ale nie kojerze w jakim dokladnie
kontekscie
aha, zapomnialem o Moczarach (Swampland), chyba w ogole pierwowzor, zaczatek
powiesci (notabene to mial byc scenariusz filmowy, komu bys dzisiaj powierzyl
rezyserie; moze Lynch?, Tarantino?)
chcialbym jeszcze nawiazac do dwoch innych ksiazek, do ktorych pozycja ta byla
przyrownywana: Malowany ptak i Sto lat samotnosci
analogie do malowanego ptaka odnalazlem od razu; to przede wszystkim glowne
postaci; troche dluzej zastanawialem sie nad Stu latami samotnosci, dlaczego
akurat czyniono porownania do tej ksiazki; poczatkowo myslalem glownie o
umiejscowieniu akcji obu ksiazek - tu dolinka Ukulroe odcieta od swiata, tam
jakas wioska rowniez gdzie diabel mowi dobranoc; ale to caly czas nie bylo to;
w koncu chyba doszedlem do wniosku ktory poki co mnie zadowala; mianowicie
wydaje mi sie ze chodzi to o wytworzony, specyficzny, ale inny dla obu ksiazek
klimat; jest on niemal namacalny; wydaje mi sie, ze naprawde rzadko udaje sie
autorowi tak dobrze wplynac na szersze zmysly czlowieka;
co o tym myslisz?

[Gość: Jack]

Swampland - też myslałem o tym kiedy ktoś doceni wielkość Nicka i pomyśli o
nakręceniu filmu - kiedy powstawał scenariusz oceniano że film może kosztować
50 mln $ i to chyba było zbyt wiele jak na tamte czasy, ale teraz kto wie?
Tylko boje się że Lynch zrobiłby z tego scenarusza coś zupełnie innego albo na
etapie ustaleń doszłoby do jakiejś bójki. Oj chyba się zagalopowałem...
Dla mnie wiele z atmosfery książki jest w "Mutiny" ...i jeszcze "Tupelo" - tu
też można odnalęźć fragmenty powieści.
Skojarzenia z "Malowanym ptakiem" są oczywiste. "Sto lat samotności"
rzeczywiście trudniej powiązać - najprostsze skojarzenia to miejsce jak
piszesz - i tu mam jeszcze coś przyszło mi do głowy - "Zamek" Kafki miejsce
poza światem, niewiadomo gdzie. I poza czasem tak jak w Zamku potrafiłem
umiejscowić akcję w czasie dopiero gdy pojawił się rekzywit - telefon tak i
w "Oślicy ..." dopiero gdy pojawiły się rekwizyty np: cięzarówki mogłem jakoś
określić kiedy się to dzieje.

[euchrideukruk]

tak, czytalem "Zamek"
trudno mi teraz stwierdzic, ja bylo w moim przypadku jesli chodzi u
umiejscowienie akcji w czasie; czytalem ja 4 razy; wiem, ze za pierwszym razem
troche mnie tylko znudzila w okresie, kiesy Euchrid zyl juz bez rodzicow
jesli juz jednak idzie o ta historie Kafki, wydaje mi sie, ze analogie - ale na
prawde bardzo subtelna, moze troche na wyrost - mozna odnalezc w tym, ze w obu
historiach bohaterom cos zagrazala, zreszta podobnie jak w Procesie; i na tym
poszukiwanie analogii pomiedzy ksiazkami ja bym zakonczyl; w Oslicy przeciez
jasno jest opisane zagrozenie; natomiast z Zamku i Procesie dominuje nastroj
tajemniczosci, nierowziazywalnej zagadki
a tak swoja droga, jaki znalazles sen, przeslanie w przytoczonych ksiazkach
Kafki?
ja przyznam sie szczerze sam nic ciekawego nie znalazlem, ksiazki te przerosly
mnie; rowniez uwazam za smieszne interpretacje w roznego rodzaju opracowaniach,
ze to ukazanie wad biurokracji; ale cos bardzo interesujacego i logicznego
dowiedzialem sie od jednej polonistki, z ktora od czasu do czasu lubie rozmawiac
Kafka jest wlasnie autorem jej zycia jesli chodzi o proze; rozwiazania Procesu
szukala kilkanascie lat w swojej glowie i oto do czego doszla (w duzym skrocie
i uogolnieniu)
bohater K. byl przede wszystkim samotny i zagubiony we wspolczesnym swiecie;
zatracil podstawaowy sytem wartosci; do celu dazyl zawsze dzieki komus, po
kims, zawsze poslugiwal (a raczej wyslugiwal) sie druga osoba; natomiast nigdy
nie mial przyjaciela; nie ptrafil zdobyc sie na to, aby dazyc do celu z kims,
dla kogos; wg tej polonistki waznem elementem jest ostatnia scena - z okna
pojawia sie rozswietlona postac z szweroko rozwartymi ramionami; to symbol,
znak zaproszenia K. do swiata ludzi przepelnionego humanizmem, przyjaznia, zeby
w koncu spostrzegl potrzebe kontaktu z druga osoba na plaszczyznie
partnerskiej, przyjacielskiej
mniej wiecej tak to szlo
troche zboczylem z tematu ale chyba warto

[Gość: Jack]

Dla mnie analogie między "Oslicą" i "Zamkiem" to przede wszystkim samotność
bohatera i nieokreśliność w czasie - w wielu książkach autor celowo na wstępie
określa czas akcji - w "Oslicy.." mogę sie domyślać że chodzi o południe
Ameryki i czasy...

Twój post zmusił mnie do ponownego zajrzenia do książki ( po kilku latach ) i
problem się rozwiązał - pada data 1932r.
Ale nastrój pozostaje - miejsce jest tajemnicze...
W "Zamku" miejsce podobnie tajemnicze, ludzie "nie z tego świata " tworzący
podobnie zamkniętą społeczność.
Jaśli chodzi o "Zamek" to nie szukam w nim ( podobnie jak w innych Kafki -
przeczytałem wszystko co wyszło po polsku ) jakiegoś przesłania. Dla mnie liczy
się nastrój - a "Zamek" to dla mnie historia kogoś tak bardzo samotnego i
nierozumianego, nieprzystosowanego, nie mogącego sobie znaleźć miejsca. Widze
bohatera Kafki trochę inaczej niż opisana przez Ciebie polonistka - dla mnie
to człowiek który nie może być sobą - nie ktoś kto zatracił system wartości ale
ktoś kto nie akceptuje tego systemu wartości - nie chce ( zachowując cechy
własne ) dostosować się do ram jakie wyznacza mu rodzina , religia czy
społeczeństwo , nie godzi się na kompromisy by nie utracić własnej torsamości i
dlatego pozostaje odrzucony i niezrozumiany. Bez nadzieji na to że kiedykolwiek
zostanie zaakceptowany.

[euchrideukruk]

chwilowo jestem offline,net mi siadl... wkazdym razie odezwe sie

[euchrideukruk]

pociagne dalej temat odnoszac sie do porównan pomiedzy Zamkiem/Procesem a
Oslica...
zwrociles uwage na to ze bohaterowie sa nieakceptowani, wybiaraja wlasna droge,
ida pod prad
dla mnie jednak postaci te tworza zupelnie odmienne potrety psychologiczne
bez bicia powiem, ze Zamku zbyt dobrze nie pamietam, pomimo to zwroce uwage na
kilka aspektow
najpierw Kafka; postacie ksztaltuja swoje poglady w swiecie o raczej duzym
przyzwoleniu na dokonywanie wyborow; otaczaja sie roznorodnymi wzorcami, maja
rozne punkty odniesienia; w ukazanym swiecie niewiele jest drastycznych
przejawow rozwinietaj patologii spolecznej - oczywiscie przy pewnym uogolnieniu
tematu;
teraz Cave; Euchrid rodzi sie i dorasta w srodowisku zdecydowanie
patologicznym; to swiat brutalnosci, bezwglednosci, zwyrodnienia, amoku
paranoinalnego; swiat, gdzie dziwka jest jakby aniolem, gdzie to co normalnie
jest cierpieniem czy grzechem, tam jest swoistym sakramentem
do czego jednak zmierzam: napisales ze bohaterowie sa samotni, nieakceptowani,
i z tym sie zgadzam, ale tylko z tym; dla mnie bardzo waznym jest aspekt
prdedystynacji, podloza psychologicznego, uwarunkowan przyczynowo skutkowych
spogladajac pod tym katem na bohaterow obu autorow, wylaniaja sie zupelnie dwa
rozne obrazy

[Gość: ewa]

książka ta podobała mi się średnio, ale skłoniła do przeczytania "Sto lat
samotności" i to dopiero było to jestem zafascynowana polecam

[Gość: Jack]

Kafka i Cave chyba faktycznie niełatwo znaleźć tu więcej podobieństw, zwłaszcza
że moim zdaniem Cave mówi bardziej wprost a Kafkę można interpretować na wiele
sposobów. Bohater u Kafki faktycznie rozwija sie w normalniejszym srodowisku
ale właściwie co jest normą - wszystko co opisane jest zniekształcone przez
jego - bohatera widzenie - jak ze snu - kiedy widzisz że facet niesie na
plecach kobietę jak pakunek i nie dziwisz się temu - bo to sen. No i innego
rodzaju emocje - u Cave to musi być gorące południe Ameryki - strony do teraz
trochę dzikie i pymitywne . W Zamku Kafki wioska zasypana śniegiem i ludzie
których mysli raczej odczytujesz z gestów i grymasów twarzy niż z czynów jak u
Cave.
Tak myślę że o ile wymieniane przez nas kawałki mogłyby być idealnym podkładem
muzycznym pod tekst Oslicy tak w żadnym wypadku nie pasują do Kafki - tu raczej
coś zimnego i dość monotonego - wczesne The Cure które nagrało w 80 roku utwór
z tekstem Kafki.