Trudna konieczność znieczulenia się na partnerkę

[m717]

To pierwszy mój wątek. Temat wydał mi się nie poruszany jeszcze na
tym forum a mnie mocno interesujący, choć dla wielu zapewne dość
kuriozalny;)
Gdy żona odsuwa się od ciebie, bezskutecznie próbujesz zbliżyć się
do niej a dostajesz "kosza"...czujesz się jak szmata...miesiące,
może lata bez seksu...nie wiesz co robić aby nie zwariować...aby nie
przeżywać dalszych upokorzeń musisz się znieczulić na własną żonę
mimo tego, że dalej cię pociąga erotycznie...
W skrócie ciąg zdarzeń. Czy ktoś takiego problemu doświadczył,
doświadcza? Jak sobie z tym radzi i jakie skutki dla własnej
psychiki, seksualności odczuwa???
Temat może dość "oryginalny", ale chyba to nie tylko mój problem???
Nie interesują mnie rady jak odbudować takie małżeństwo. Interesują
mnie podobne doświadczenia innych (szczególnie mężczyzn) i skutki
takie sytuacji...
Bardzo jestem ciekawy czy będą Wasze reakcje i jakie?

[minsi]

masz problem ze swoją (za niską samooceną)
nie wiem jak sie czujesz, bo nigdy nie miałem tak niskiej samooceny, nawet w
stanie depresji.

[m717]

Hmmm...takiej pierwszej reakcji się nie spodziewałem - przyznam:)
Szukam osób które rozumieją problem a nie oczekuję ocen, które nie
mają nic wspólnego z rzeczywistością (ja nie miałem i nie mam żadnej
depresji;))...ale mimo to dziękuję za odzew

[pigou]

Może z tym czuciem się szmatą to lekka przesada. Ale faktycznie
negatywne emocje po odrzuceniu potrafia zatruć życie. Jak powiedzmy
jedna próba na dziecięć kończy się sexem to te 9 powoduje, że
odechciewa się żyć (w danej chwili oczywiście). Człowiek szuka
powodów dlaczego zostaje odrzucony i oczywiście się zadręcza. Taki
stan może trwać do kilku lat. Potem coś w człowieku pęka - traci
nadzieję na zmianę zachowania partnera i zaczyna nowe życie.
Oczywiście wtedy partner jest szczerze zdziwiony i zaskoczony ;-).
Szczególnie po 30 zaczyna brakować czasu na czekanie na lepsze
jutro. Jak sobie pomyślę, że jestem z kobietą, która ma mnie w nosie
a mógłbym być z inną, która miałaby mnie w dupie ;-) - to mnie krew
zalewa.

[m717]

Dzięki za Twoją wypowiedź, choć ostatnie zdanie zawiera pewną dozę
ironii...i dobrze:) bo trzeba nabrać dystansu do pewnych spraw.
Mój wątek zawiera jednak wycinek problemu, który mnie interesuje a
mianowicie kwestię tego "znieczulenia na partnerkę" i to mnie
interesuje. Z całokształtem problemu to ja sobie muszę radzić i
radzę, ale ta kwestia "znieczulenia" jest dla mnie czymś co mnie w
tym wątku interesuje i czekam ciągle na osoby (mężczyzn głównie,ale
i relacje kobiet mogą być ciekawe) które były do tego niejako
zmuszone aby ratować swoją godność osobistą...

[minsi]

sorry kolego, Twoich postów nie da się czytać na trzeźwo.
ustalmy fakty:
1. NIE musisz się na nic znieczulać. W naszym kraju rozwody nie są zakazane
prawnie, ani społecznie. Jeśli jesteś z kimś kto Ci nie odpowiada- zmień tę sytuację
2. nie wyobrażam sobie takiej sytuacji, żebym na jakimkolwiek forum, czy w
zwykłej rozmowie etc. powiedział, że czuję się jak szmata. A tym bardziej, że to
z powodu partnerki którą człowiek sobie wybiera rzekomo po to, żeby było mu
lepiej w życiu.
3. nie bierz tego osobiście, ale nie znoszę ludzi których jedynym sposobem na
życie jest wycie do księżyca ew. płakanie nad wylanym mlekiem.

[misssaigon]

"znieczulenie" jest dla mnie równoznaczne z oddaleniem sie fizycznym i
emocjonalnym,, co pozostaje z takiego małżenstwa? fasad, wydmuszka,
przedsiebiorstwo , w którym obslugujemy siebie i ewentualnie dzieci...
czy warto tak zyc? to zalezy od pryncypiow zyciowych, niektorzy uwazaja, ze wart
- dla dzieci, inni trwaja bo sa malo asertywni, wygodni, strachliwi..bo lepsze
znane zlo...

ja uwazam, ze taki pusty zwiazek wyjaławia wewnetrznie i jest destrukcyjny dla
ludzi w nim tkwiacych...wart sie znieczulic ale tylko po to zeby cos zmienic a
nie trwac w takim stanie "hibernacji"

[woman-in-love]

no, ale własnie to "znieczulenie" robi z ccłowieka pusta skorupę. Dopóki
czujesz, nawet jeśli to jest cierpienie - masz wolę do jakiegoś działania: wte
albo wewte. Popatrz na starsze małżeństwa: wkoło pełno takich "znieczulonych".
Mają to prawie napisane na twarzy. Odpowiada ci to??? Dla mnie to śmierć za zycia...

[avide]

No to co odpowiem bo to przeżyłem.
W ramach leczenia walki o związek robiłem dosłownie wszystko. Zazwyczaj moje
prośby, kończyły sie stwierdzeniem że coś znowu sobie ubzdurałem, że ona taka
jest itp.
Postanowiłem zatem "oduczyć" się seksu. Zajeżdżałem się w najróżniejszy sposób.
Prawda była taka że nic nie pomagało. Ciągle miałem ochotę na sex, ochotą na nią.

No i wreszcie przyszedł przełom. Znieczuliłem sie na jej wdzięki w momencie jak
zrozumiałem jej seksualność. Nagle pojąłem, że jej tak jak jest jest dobrze, że
mnie kocha, że dobrze jej ze mną w życiu, ale nie nie pragnie. Nie ma ochoty
mnie przelecieć pod drzwiami, dobrać się do mnie w samochodzie, dać mi
soczystego klapsa mówią zerznij mnie. Zrozumiałem, że dla niej seks ma zupełnie
inny wymiar, taki .... prokreacyjny.

Jak zrozumiałem to ... cos we mnie zgasło, umarło. Zacząłem patrzeć na nią nie
oczami męża-kochanka ale bardziej przyjaciela, kumpla. Zobaczyłem w niej nagle
taka dziewczynkę, która pragnie być przytulana, której mówi się "kocham cie" ale
nie jak mąż żonie, kochanek swej kochance ale jak ojciec córce.

Dalej jest dla mnie cholernie atrakcyjna ale odkąd zrozumiałem jej światopogląd
seksualny stała się dla mnie jak dziewczynka, a pedofilem nie jestem.

Najzabawniejsze jest, że teraz gdy powiedziałem jej że chcę odejść przemieniła
sie w kocicę. Ja całkowicie przestałem się starać, w ogóle nie zabiegam o
jakiekolwiek zbliżenia a ona zaczęła stawać na głowie bym ja przeleciał. A mnie
teraz notorycznie "głowa boli".

No to przeleciałem ją parę razy... tak na zimno, bez jakiegokolwiek
zaangażowania, emocjonalnie sie zablokowałem. Poczuła jak to jest bzykać się z
lodowcem. Zero finezji, zero pieszczot, zero radości.

Mam kurewski problem.... wiem.

Tak to wygląda.
Avide

[pigou]

Smutna jest twoja opowieść avide ... jakbym czytał swoją historię
małżeństwa. Stwierdzenia "taka jestem" albo "znów szukasz dziury w
całym" kończą zazwyczaj nasze rozmowy o nas zanim się praktycznie
zaczną. Bolesne jest to, że poza sexem wszystko jest OK. Ale bez
sexu nic nie jesj OK. Czuję, że jestem blisko tego
stanu "zrozumienia". Prawdziwa empatia, nie ma co !

[aandzia43]

Witaj Avide :-)

Miło mi cię czytać, ale smutne, że wieści nienajlepsze masz dla nas.

Bardzo jestem ciekawa, jak twoja żona odebrała ten pozbawiony
finzezji i radości seks? Była przestraszona, obrażona, a może
podobało sie jej? A może nie zauważyła zmiany?

Nie od dziś zastanawiam się, czy twoja żona JEST tą małą dziewczynką
w ciele kobiety, czy jest kobietą w ciele kobiety chwilowo tylko
przebraną za dziewczynkę. Drugi wariant oczywiście byłby rokujący.
Wystarczyłoby tylko skruszyć skorupę i kochanka wyłoniła by się z
gruzów, jak Wenus z morskiej piany. Ale to oczywiście musiałaby
zrobić sama. Stymulowana twoją twardą grą. Jak by nie potoczyły się
twoje losy - powodzenia :-))))))

[avide]

aandzia43 napisała:

> Witaj Avide :-)
>
> Miło mi cię czytać, ale smutne, że wieści nienajlepsze masz dla nas.
>

Na początek dziękuje za ciepłe słowo, miło się robi na twarzy po takim zdaniu,
naprawdę


> Bardzo jestem ciekawa, jak twoja żona odebrała ten pozbawiony
> finzezji i radości seks? Była przestraszona, obrażona, a może
> podobało sie jej? A może nie zauważyła zmiany?
...

a teraz sedno.
Przestraszyła sie. Wcześniej jak "udawałem" oziębłość, chyba nie byłem bardzo
przekonywający bo nie robiło to na niej najmniejszego wrażenia. Dla mnie po
prostu podejść i złapać za tyłek kobietę mijając ją w kuchni, przedpokoju czy
łazience było tak samo naturalne jak picie herbaty czy kawy.
Taki zwyczajnie byłem.

Jak przestałem to robić, a do tego doszedł ten chłód i zrobiło to na niej wrażenia.
Wie że nie jest jak było. Ja nie potrafię długo udawać emocji. Wyszło wszystko
również poza łóżkiem. Dłużej siedzę w pracy, nie pędzę do domu, nie opowiadam z
zaangażowaniem jak kiedyś, w łóżku takie "puk, puk" i po sprawie. Musiała by być
głucha i ślepa.
Zareagowała bo jej ciągle zależy. Teraz mogła by napisać o mnie, że jestem
najgorszym kochankiem na ziemi i miał by do tego pełne prawo. Nie staram się w
łożu domowym ani ciu ciut. Prawdziwy małżeński obowiązek.
Czasami mam zrywy, chcę, próbuje ale cały czas czuje jakbym robił coś wbrew
sobie, takie .... "piłowanie".

W każdym związku są słowa których nie powinno sie nigdy wypowiedzieć i momenty
do których nie powinno sie dopuścić. Takie punkty krytyczne po przekroczeniu
których zwyczajnie nie ma odwrotu. Porównuje to do sytuacji chwilowego
niedotlenienie mózgu. Człowiek będzie żył, tylko coś w nim obumiera i wszyscy
wiem do czego to prowadzi.
Tak samo ze związkiem. Po czyms takim albo związek umiera, albo reanimuje się go
po czym nastepuje długa i cięzka rechabilitacja bez gwarancji sukceu. Na pewno
coś sie bezpowrotnie traci. Ja to straciłem. To wiem. Straciłem ten mój
entuzjazm, radośc z każdej chwili spedzonej z kobietą która ma na mnie chcęc.

Świadomiość bycia obok osoby, która wiesz że kręcisz ją, że lubi się z tobą
kochać, właśnie ta świadomość powoduje, że chcesz sę do takiej osoby przytulać.
Mając w głowie świadomość, że osoba do której się przytulasz po przekroczeniu
sfery szeroko pojętej intymności będzie czuła dyskomfort a nie radość powoduje
właśnie obumieranie entuzjazmu i radości bycia w związku.

Całość prowadzi do znieczulicy, cynizmu, hipokryzji, opcjonalnie zdrady
ewentualnie rozpadu związku.
Tak naprawdę sytuacja o która pytał autor wątku to taka "chwila tuz przed śmiercią"
Nie życzę nikomu by chciał jej zaznać, by jej zaznał. Niektórych uda sie
reanimować z powodzeniem (zdecydowana mniejszość), inni na zawsze pozostaną
"kalekami" ale dla większości oznacza to koniec.

Pzdr.
Avide

[fortunefaded]

>W każdym związku są słowa których nie powinno sie nigdy
wypowiedzieć i momenty
do których nie powinno sie dopuścić. Takie punkty krytyczne po
przekroczeniu
których zwyczajnie nie ma odwrotu. Porównuje to do sytuacji
chwilowego
niedotlenienie mózgu. Człowiek będzie żył, tylko coś w nim obumiera
i wszyscy
wiem do czego to prowadzi.
Tak samo ze związkiem. Po czyms takim albo związek umiera, albo
reanimuje się go
po czym nastepuje długa i cięzka rechabilitacja bez gwarancji
sukceu. Na pewno
coś sie bezpowrotnie traci. Ja to straciłem. To wiem. Straciłem ten
mój
entuzjazm, radośc z każdej chwili spedzonej z kobietą która ma na
mnie chcęc.

Świadomiość bycia obok osoby, która wiesz że kręcisz ją, że lubi się
z tobą
kochać, właśnie ta świadomość powoduje, że chcesz sę do takiej osoby
przytulać.
Mając w głowie świadomość, że osoba do której się przytulasz po
przekroczeniu
sfery szeroko pojętej intymności będzie czuła dyskomfort a nie
radość powoduje
właśnie obumieranie entuzjazmu i radości bycia w związku.

Całość prowadzi do znieczulicy, cynizmu, hipokryzji, opcjonalnie
zdrady
ewentualnie rozpadu związku.

Przeraziles mnie nie na zarty :-(
Bardzo trafny post i jak znalazl na moje problemy.

[m717]

...i wreszcie przeczytałem wypowiedź Twoją avide, która coś wnosi do
tematu, który mnie interesuje.
Jesteś na razie jedyną osobą, która rozumie o co w tym chodzi, choć
nasze doświadczenia nie są identyczne.
Inne osoby które się tu wypowiadają raczej nie rozumieją w czym
rzecz. Ja się tym postem nie rozczulam nad sobą i nie potrzebuję
współczucia -absolutnie. Sam sobie już od dłuższego czasu radzę z
tym problemem całkiem dobrze.
Moje małżeństwo ciągnąłem tak długo jak uważałem za stosowne "dla
dobra dzieci", ale kiedy osiągnęły wiek dojrzały związek się
formalnie również kończy.Te parę słów skreśliłem dla wyjaśnienia
kontekstu a interesuje mnie sam dość wycinkowy problem "znieczulenia
na drugą osobę" z którą nawet śpi się w jednym łóżku i należy się
wyzbyć "ochoty" na Nią, bo ma się honor i godność osobistą...
Jedno wiem po latach doświadczeń: takie toksyczne , nieudane związki
należy kończyć szybko, na odrzucenie w sprawach nie tylko seksu
należy reagować błyskawicznie, bo inaczej wpada się w pewien marazm
z którego trudno wyjść bez strat...ale niestety człowiek myśli jak
to dotknie osób zainteresowanych.
Twoja sytuacja avide jest jednak różna od mojej. Moja małżonka nigdy
nawet czułości nie potrafiła okazywać i teraz aż się dziwię jak ja
sam potrafiłem tak długo sam Jej dawać tę czułość?
Cóż, człowiek chyba czasem próbuje sobie tworzyć pewną rzeczywistość
na zasadzie pewnego "chciejstwa"...

[krucha.piana]

Witam wszystkich. Poruszył mnie ten wątek bardzo, choć ja żyję w
związku, w ktorym z czułością i jej okazywaniem nie ma problemu, a
raczej tylko z ochotą na seks..
m717 piszesz, że masz dzieci, że juz dorosły. Jak one widziały Wasze
malzenstwo? Czy im zona tez nie okazywała czułosci? Czy Twoje dzieci
maja w głowach zakodowany taki własnie oschły związek jako normę? Ja
sobe wyobrazam poniekąd - zadne z Was nie krzyczało, nie kłóciliscie
sie, nikt nie trzaskał drzwiami, nie rzucał talerzami, nie
odchodził... Tylko nikt nikogo nie przytulał, nie cmokał, nie
głaskał, nie całował... Tak to było? Przepraszam, ze tak sie
dopytuję. Tobie współczuję (choc nie o to Ci chodzi, wiem), ale
pomyslałam o Waszych dzieciach, bo sama je mam...

[m717]

Tak, masz rację było tak, że małżonka nie okazywała czułości wobec
mnie żadnej prawie a ja to robiłem tak długo jak mogłem...i
baaaardzo mi tego brakowało, abstrahując już od braku samego seksu.
Żona dzieciom jak najbardziej okazywała czułość i jako matka była
ogólnie ok. Masz rację ,że nie było kłótni (ja ich nie
akceptowałem,wygaszałem w zarodku). Żona prawdopodobnie wyniosła z
domu taki obraz "zimnego związku" w którym facet odgrywa tę rolę
ZŁEGO, tylko ja jakoś się nie nadawałem do tej roli;)
Po latach wiem prawie na pewno, że w tej sytuacji Ona podświadomie
chciała odtwarzać w naszym związku to co zakodowała sobie we własnym
domu rodzinnym. Ja jednak "ni w ząb" nie pasuję do roli tego złego
faceta...
Co do dzieci to boję się faktycznie, że ten obraz związku mógł nie
najlepiej wpłynąć na Ich widzenie związku między kobietą a
mężczyzną...niestety

[krucha.piana]

Powiedz mi, przeciez na pewno kiedys na poczatku rozmawiales z nia o
tym. Przeciez skoro (upraszczając znacznie) kiedys pewnie spytałes:
Słuchaj,zrobilem cos nie tak?
Nie.
cos w ogole jest nie tak?
Nie.
Cos sie dzieje?
Nie.
Kochasz mnie?
Tak.
To czemu mnie nie pocałujesz i nie przytulisz?

Moze naiwna jestem zadajac takie pytania. Wiem, ze zbiegiem czasu
zaczynamy dla swietego spokoju akceptowac wiele spraw, ktore jeszcze
pewien czas temu zdawały sie nie do zaakceptowania...

[m717]

wiesz, jestem ciekawy czemu Cię ta historia tak zainteresowała?
Znajdujesz w niej coś podobnego do Twych doświadczeń?
Co do rozmów to niestety z moją małżonką nie dało się rozmawiać
szczerze niestety. Uciekała od tematów ważnych jakby obawiając się
obnażenia psychicznego.Inna sprawa, że ja sam jakoś sprawy nie
stawiałem jasno, na ostrzu noża i tu był mój błąd. Takie problemy
należy rozwiązywać zaraz wtedy kiedy się pojawiają. Czuję się też
trochę "ofiarą" własnej ideowości z tamtych lat przed i po ślubie.
Nasuwa się powiedzenie: "gdy masz miękkie serce to musisz mieć
twardą d..ę";)

[krucha.piana]

Pewnie masz rację. Niestety, ja tez najczesciej chowam głowe w
piasek zamiast stawiac sprawy na ostrzu noża. Dlaczego tak mnie
zajeła własnie Twoja historia? Chyba dlatego, ze jakis czas temu,
po kilkunastu latach malzenstwa moj maz przestał chciec seksu. Po
ilus odmowach, tlumaczonych stresem, zmeczeniem, dalam sobie spokoj.
Czulosc tez byla jakos nie na miejscu. Zaciełam sie, nie to nie.
Prosic nie bede. Zwiazek trwał, przeciez nie przestalismy sie
kochac. Dwa lata mineły, przeszło. Bez specjalnych staran z mojej
strony. Nie dowiem sie pewnie nigdy o co chodziło, czy moze o kogo.
Nie chce drązyc. Teraz - znow jest w zasadzie OK. Tylko ze przez ten
czas ja musiałam sie 'znieczulic'. Uciekłam w swiat znajomosci z
netu. Zaczełam zauwazac facetow wokoło, zwełaszcza tych, ktorzy
widzieli we mnie kobiete. Ta historia nie przeszła bez echa. Nie
chce wchodzic w szczegoły, nie w tym rzecz. Ale, choc wiem ze kocham
meza, choc z zewnatrz tworzymy naprawde fajna rodzine, choc mamy
udane dzieci, choc okazujemy sobie czulosc, choc lubie seks z nim,
czuje wyraznie, ze cos znikneło, cos umarło. Nie potrafie chyba go
juz tak pragnac jak kiedys. Byc moze stałoby sie tak nawet bez tej
dwuletniej przerwy? Nie wiem.
I dlatego chyba tak zaciekawiła mnie Twoja opowiesc. Pozdrawiam:)

[avide]

krucha.piana napisała:
..... Ale, choc wiem ze kocham
> meza, choc z zewnatrz tworzymy naprawde fajna rodzine, choc mamy
> udane dzieci, choc okazujemy sobie czulosc, choc lubie seks z nim,
> czuje wyraznie, ze cos znikneło, cos umarło. Nie potrafie chyba go
> juz tak pragnac jak kiedys. Byc moze stałoby sie tak nawet bez tej
> dwuletniej przerwy? Nie wiem.
> I dlatego chyba tak zaciekawiła mnie Twoja opowiesc. Pozdrawiam:)

Powiem Ci że nie do końca masz racje. Wg mnie gdyby jednak nie był dla ciebie
zimnym głazem nie doszło by do tego. Dalej byś o kochała.
Nie wiem czemu tak jest jak raz cos "umrze" reanimacja nie pozwala powrócić do
stanu "z przed", udaje się to tylko nielicznym piekielnie silnym psychicznie
ludziom.
Jak na mój gust już nigdy nie będzie jak kiedyś. Żebyś znowu się na niego
obwarzyła tak jak wtedy gdy sie zakochałaś pierwszy raz musiał bym zacząć cie
zdobywać jak wtedy a i tak potrzebowałaś bys wieeelu dni, mienięcy, lat by
pokochać go znowu jak kiedyś.

[avide]

Tam m717 nasze sytuacje sa diametralnie róże choć podobne.
W moim związku czułości nigdy nie brakowało. tego jest w bród.
Co z tego, brak było pożądania, od bardzo wczesnego początku.
Gdyby moja żona nie dość, że nie dawała "dupy" (sory za określenie) i do tego
jeszcze nie okazywała czułości ... dla mnie taka sytuacja była by prosta i
jednoznaczna.

Ja jestem w sytuacji, w której zdaję sobie sprawę, że mam czuła kochającą mnie
ale tak troszkę inaczej kobietę. Nawet nogi przede mna rozłoży z tej wielkiej
miłości, i będzie mówiła, że jest ok. zwłaszcza teraz po ostatnich rozmowach,
kiedy realnie poczuła, że mnie traci.

Powstaje pytanie: Czy lubisz się kochać z kimś kto robi to w obawie przed
rozstaniem, bo tak naprawdę to "nie ma pojęcia czym ci wszyscy ludzie sie w tym
seksie zachwycają" ??? Taki małżeński obowiązek dla uratowania małżeństwa. Wiem,
że wielu by coś takiego w zupełności starczyło, wielu by powiedziało, że szukam
dziury w całym... przeciez seks jest ??? tak ???

Jednak jest ogromna różnica między niewolniczym robieniem czegoś dla kogoś a ta
sama czynnością wykonywana dla własnej przyjemności.
ten kto nie czuje tej różnicy nigdy nie zrozumie mojego problemu.
Problemu mojej głowy.

[b-b1]

Ciekawi mnie bardzo po co Ci teraz "dokończenie tej historii " dopisane przez
innych forumowiczów? Robisz statystyki kto ile wytrzymał, ilu znalazło nową
kobiete, która nie odwracała sie w łóżku i nie urażała meskiego ego,a ilu
zostało w takim związku?
Szukasz rozgrzeszenia?

[b-b1]

Pytanie skierowane jest do M717

[m717]

Rozgrzeszenia??? zupełnie nie rozumiem Twojej logiki w tym
przypadku...nie czuje sie winny więc dlaczego miałbym oczekiwać
rozgrzeszenia???
A wątek pwostał trochę z ciekawości jakie inni mają doświadczenia w
tej materii i przyznam, że nie rozczarowały mnie wypowiedzi, choć
rozumiem, że część forumowiczów nie jest w stanie zrozumieć sytuacji
do końca jeśli czegoś podobnego nie przeżyła.
Co do doświadczeń "avide" to muszę Ci powiedzieć, że Twoja żona
zasługuje jednak na duży szacunek, bo zależy jej jakoś, stara się i
to powinieneś docenić. Nie wszystko musi być idealne w życiu, ale
dobrze mieć choć poczucie, że tej drugiej stronie zależy na Tobie...

[b-b1]

"""Inna sprawa, że ja sam jakoś sprawy nie
stawiałem jasno, na ostrzu noża i tu był mój błąd."""
Z jednej strony sam przyznajesz się do błedów, z drugiej nie oczekujesz
współczucia i porad(chociaz na pewno byłyby cenne), robisz z siebie ofiare
zimnej , lodowatej kobiety- po co?
Z Twoich postów wynika, ze jesteś dalej w tym związku-nie chcesz tej sytuacji
rozwiazać, nie chcesz się zbliżyć już do żony, wiec "przypadki" innych z forum
moga tylko rozwiac Twoje wątpliwosci co do dalszych decyzji-rzucić ja? zdradzić?
Rozwieść się?kiedy się zacząc pakować? jak to inni załatwili?
Stąd moja logika...

[m717]

Tylko gdybyś czytała uważnie to co napisałem to wiedziałabyś, że
podjąłem decyzję o rozwodzie...

[aandzia43]

Tak, m717, żonie Avide zależy jakoś na mężu, stara sie i on to
pewnie docenia. Ale, jka wiemy, nie na takim rodzaju miłości akurat
mu zależy. Twoja żona, chociaż chłodna, też dba o ciebie i darzy cię
jakimś uczuciem. Buduje z tobą rodzinę, towrzyszy ci od tylu lat. Ja
też wiem, co znaczy być obdarowywaną uczuciem takiego rodzaju, ze do
niczego nie jest mi ono potrzebne, a usychać z braku innych uczuć.

Wszystkim naszym partnerom należy się szacunek za to, co nam już
dają (nawet jeśli tym rzygamy). Szpila w dupę, żeby dokonali wysiłku
przekroczenia siebie i spróbowali stworzyć nową jakość w swoim życiu
i obdarować nas tym, czego nam tak boleśnie brakuje. I "dziękuję" za
rzeczywiste wysiłki, które poczynią, niezależnie od efektów.
A potem już można się w zgodzie rozstać. Albo żyć długo i
szczęśliwie.

Sposób na znieczulenie? Wykreślić z mapy swojego emocjonalnego
życia, wyrzucić poza nawias, pozbawić mocy opiniotwórczej w
kwestiach męskość-kobiecość, przestać się komunikować poza naprawdę
niezbędnym minimum, unikać jakiegokolwiek kontaktu fizycznego.
Chcesz tego, czy może jeszcze raz spróbujesz?
:-))))
Pozdrawiam

[m717]

Wykreślić z mapy swojego emocjonalnego
> życia, wyrzucić poza nawias, pozbawić mocy opiniotwórczej w
> kwestiach męskość-kobiecość, przestać się komunikować poza
naprawdę
> niezbędnym minimum, unikać jakiegokolwiek kontaktu fizycznego.
> Chcesz tego, czy może jeszcze raz spróbujesz?
> :-))))
> Pozdrawiam

Droga Andziu:)...dokładnie tak jak napisałaś już jest. Niczego już
nie spróbuję, za dużo czasu już straciłem w życiu,poniosłem
konkretne straty i podniosłem się z tego. Nie dam się już więcej
wodzić za nos...
Dzięki za Twój głos...

[olimpiaxx]

Nie doradzę Ci tutaj jako męzczyzna ale jako taka własnie kobieta.
Mój mąż ma ten problem co Ty. Ja też ciagle mu odmawiam. Powód? mi
sie po prostu nie chce, a wcale nie znaczy, ze go nie kocham. Wrecz
przeciwnie-jest cudownym facetem, dobrym męzem i tatusiem. Ale ja po
prostu nie moge!!!sex mi sie juz troche znudził. Zamierzam wprawdzie
wybarc sie do sexuologa, ale sie krępuje. Z drugiej strony widzę co
przezywa mój mąż-odrzucenie, moją niechęć, smutek, rozczarowanie.
zauwazyłam , że rekomensuje sobie to piwem.. Ja chciałbym kochac sie
tak często jak on tego potrzebuje, niejednokrotnie zmuszając sie.
Nierzadko ciekły mi łzy podczas stosunku, ale skrzętnie je
ukrywałam. Nie gniewaj sie wiec na swoją zonę, moze to takie czasowe
zniechęcenie???

[nie_wiem]

Olympio, czy będziesz się, tak jak seksuologa, krępować sali rozwodowej i
sędziego dającego Ci rozwód z hukiem?

[m717]

Oj Olimpio:) jeśli naprawdę kochasz swojego męża to idź do tego
seksuologa póki czas, póki jeszcze istnieje między wami jakaś więź a
nie krępuj się, bo czym właściwie???
Twoja postawa jest godna docenienie jednak, bo dajesz mężowi
poczucie, że Ci zależy.
A co ma powiedzieć ktoś taki jak ja, kiedy małżonka nie widzi
(widziała) problemu w takiej sytuacji i nie starając się nawet tego
zrekompensować jakąś czułością???
Taka małżonka dostrzegając widmo rozwodu idzie po 7 latach (tak
naprawdę to więcej) braku kontaktu seksualnego i uczuciowego do
psychologa i jej się wydaje prawdopodobnie, że coś odbuduje...a tu
za wiele się stało w międzyczasie i ten mąż już nie jest
zainteresowny...ona już naprawdę nie jest realną częścią jego
życia...

[aaaster]

niestety, moje dośwadczenia sa podobne - nawet identyczne - jak
twoje czy Avide. Co prawda nie czuje się jak szmata, ale moje ego
poważnie ucierpiało. Mojej żonie o prostu sex nie jest potrzebny do
życia, związek dwojga ludzi opiera na... no właśnie nie na seksie to
i nie na miłości, więc pozostaje mi wygoda lub/i kasa. Nie wiem jak
to jest, że my faceci jesteśmy tak zaślepieni przed ślubem, a może
jesteśmy zręcznie zmanipulowani... Przebolałem już swoje i wychodze
na prostą. Sam sobie zafundowałem terapię i największą jej częścią
jest właśnie znieczulenie. Ma to swoje wady i zalety, o zaletach nie
będę pisał, natomiast wady to fakt, że znieczulenie dotyczy nie
tylko sfery intymnej ale i stosunków międzyludzkich. Niestety musze
być oschły do żony również w życiu codziennym i to powoduje że
jestem postrzegany jako ten zły. I to mnie boli chyba najbardziej...
Cała sprawa prowadzi pewnie do rozstania, poniewaz żona oświadczyła,
że się nie zmieni "bo taka juz jest".

[m717]

Twój tekst jest jednym z tych których oczekiwałem...relacji o
podobnych doświadczeniach...

Nie wiem jak
> to jest, że my faceci jesteśmy tak zaślepieni przed ślubem, a może
> jesteśmy zręcznie zmanipulowani...

Celna uwaga i raczej prawdziwa...

Ma to swoje wady i zalety, o zaletach nie
> będę pisał, natomiast wady to fakt, że znieczulenie dotyczy nie
> tylko sfery intymnej ale i stosunków międzyludzkich.

I tu są skutki mimowolne tego znieczulenia...takie troche bardziej
przykre...coś podobnego obserwuję u siebie

Niestety musze
> być oschły do żony również w życiu codziennym i to powoduje że
> jestem postrzegany jako ten zły. I to mnie boli chyba
najbardziej...

I znów podobne doświadczenie, choć mnie juz to tak naprawdę nie
boli...staram się mocno oddzielić swój stosunek do Niej od relacji
do innych, do których staram się byc bardzo serdeczny, co jak sądzę
jest w mojej naturze...

Cała sprawa prowadzi pewnie do rozstania, poniewaz żona oświadczyła,
> że się nie zmieni "bo taka juz jest".

Oj prowadzi, prowadzi...i trzeba to zrobić jak najprędzej

Dzięki za podzielenie się swoimi doświadczeniami...czytałem
wcześniej Twoje wypowiedzi na forum również

[twins_aaaster]

aaaster, odezwij sie prosze. Zalezy mi na kontakcie z Toba. Zbyt duzo jest
podobienstw, za duzo. Musze z Toba porozmawiac, no chyba, ze Ci juz nie zalezy
na tym zwiazku.

Pozdrawiam

[lilyrush]

nie wchodząc w szczegóły i nie szukając konkretnego wątku do
wypowiedzi...chciałam tylko coś dodać w temacie dzieci w takim związku.
Moje dziecko ma troche ponad rok. Wydawało mi sie, ze niewiele jeszcze rozumie i
widzi. Odeszłam od męża jakiś czas temu, ale od bardzo dawna nie było miedzy
nami żadnej dobrowolnej, niewymuszonej czułości i bliskości. W ostatnią
niedziele byłam na spacerze z synkiem i znajomym. Długo nie zapomnę totalnego
zaskoczenia i zdziwienie mojego dziecka, kiedy sie z tymże znajomym
pocałowaliśmy. Wtedy zdałam sobie sprawę, że moje dziecko pierwszy raz w życiu
widzi mnie okazująca czułość komuś innemu niż ono samo...
Ja odeszłam w porę. Mam szanse na to, żeby mój syn wiedział jak wygląda
prawdziwy dom i rodzina. I wiem, że właśnie dla JEGO dobra ja muszę być z kimś
kogo kocham. Paradoks, prawda?

[kawitator]

Przeczytałem z uwagą cały wątek Dużo tu psychologicznej prawdy

I sobie pomyślałem Ty to stary miałeś szczęście w życiu
Kawi nawalony jak .....

[nie_wiem]

No to szczęściarz prawdziwy z Ciebie, Kawi. I nawalony do tego.

Mnie ten wątek przygnębił ale urżnąć nijak się nie mogę.

Zastanawia mnie jedno i nie pojmę tego chyba nigdy: jak partner w
związku, który deklaruje miłość, oddanie, dba o partnera na
wszelkich płaszczyznach - z pełną świadomością konsekwencji i
spustoszeń u partnera - niszczy go poprzez szlaban na seks?
Gdzie tu miłość i dbanie o związek? Z jednej strony oprany, z
obiadkiem i zadbanymi dziećmi a z drugiej zima w łóżku? I tylko
skwitowanie problemu "jakim mnie Panie Boże stworzyłeś takim mnie
masz"? Czy można byc aż tak głupim, żeby nie widzieć problemu przez
miesiace i lata, dołować radośnie kochaną osobę i spać spokojnie?
Czy ktoś mi to wyjaśni?

[krucha.piana]

W wielu wątkach tutaj poruszano kwestie tego że partner kogoś 'nie
kreci' bądz 'przestał krecic'. Rzeczywiscie, trudno zmusic sie do
czegos co przestało nam sprawiac przyjemnosc, choc kiedys sprawiało.
Przyczyn jest zapewne sporo... ja wyczuwałam momentalnie kiedy mąż
zmuszał sie do seksu. Z resztą powiedział ze własciwie zmusic sie
nie jest w stanie. Wiec ja przestałam go namawiac. I ze przyczyna
(ktorej poszukiwałam) nie lezy we mnie. Po dwoch latach mineło mu.
Do tej pory nie jestem pewna czemu. Ale w mojej głowie zmieniło sie
bardzo wiele. Nie narzekam. Jest seks, jest malzenstwo, jest ok.
Jesltrem na etapie zapominania o tamtym czasie. Nie sadze by
ktorykolwiek z opisywanych tu na forum'odmawiajacych' malzonkow
czynil to ot tak dla dokopania drugiemu. To pewnie bardziej
skomplikowane.

[nie_wiem]

Chodziło mi o świadomość drugiego partnera, który na seks ochotę
stracił, że poprzez tę zmianę może zniszczyć drugą osobę a w
konsekwencji związek. Że nie podejmuje prób naprawy zaciętego zamka:
u seksuologa, lekarza, psychologa, kogokolwiek, kto by pomógł mu się
przełamać ponieważ chce dla swego partnera jak najlepiej.
Tego nie pojmuję.

[kawitator]

Bo do tanga trzeba dwojga Jak komuś jest dobrze tak jak jest to uważa ze jest
wszystko w jak najlepszym porządku a nad zboczonymi absolutnie nieuzasadnionymi
wymysłami drugiej strony nie będzie się zastanawiał tym bardziej ze chłopcy jak
piszą się starają

Niestety żeby wyrwać z błogiego zadowolenia i pozycji taki jestem jak mnie Panie
Boże stworzyłeś to trzeba na ziemie i z fleka. Nie żebym od razu bezpośrednia
przemoc propagował bom kulturalny wielce ale działania muszą być zdecydowane i
dotkliwe dla osoby przeciw której sa stosowane. Tutaj widać, że facet który
cierpi na ostry niedosyt bzykanka mówi Nie będę się bzykał. To komu niby ma
zrobić na złość sobie czy osobie która i tak bzykać sie nie chce A może odciąć
od finansowania mówiąc 500 zł na miesiąc wystarczy na przykład. na protesty
można łatwo argumenty dotyczące seksu adaptować

[nie_wiem]

Czyli to kwestia empatii i wrażliwości na potrzeby drugiego.
Jak jest, to ok, jak nie to z fleka i może kij i marchewka zadziała.
Jednym słowem zaczyna się prostytucja małżeńska ale to już zupełnie
inna hiostoria.
Mało ciekawe, szczególnie w tak intymnej sferze.

[avide]

Wiesz co Kawi... ja doszedłem do takiej metody a propos restrykcji za niedosyt
seksualny...

Jak jestem niedopieprzony, zwyczajnie robię się ściekły, poddenerwowany, łatwo
się rozdrażniam, potrafię być upierdliwy.
Na początku sam siebie za głowę łapałem i mówiłem Kur...a mać co ty chłopie
wyprawiasz. Dusiłem to w sobie, no bo przecież normalni, kochający się ludzie
tak sie nie zachowują.
Po porządnym seksie jestem jak do rany przyłóż przez co najmniej dwie doby, no
kiciuś i przykładny mąż.
Przerwy łóżkowe potrafiliśmy mieć nawet 1,5 miesieczne, zajeżdżając w miedzy
czasie się na ręcznym. Jak się połapałem jaka jest przyczyna mej frustracji w
akcie desperacji przestałem w sobie dusić to wszystko.

Żona wielkimi zdziwionymi oczami pyta się czemu taki jestem co się ze mną stało
o co chodzi ????
A ja wtedy zacząłem najzupełniej szczerze mówić czemu tak jest. Szczerość w
związku tak ??? hehehehhehe, no więc powiedziałem jej mniej więcej tak "Kawał
huja ze mnie bo dawno tegoż huja nigdzie nie wkładałem ot dlaczego. Tak jak Ty
potrzebujesz czułości i przytulania i ja ci o daje bo wiem że tego potrzebujesz,
bo to lubie nie wydzielam ci tego, tak ja potrzebuję bzykania. Nie ma bzykania
jest frustracja, jest frustracja, jest nieprzyjemnie dla nas obojga bo ty byś
najchętniej mnie za drzwi wyrzuciła a ja bym się sam wychłostał za takie
buraczane zachowanie"

No i dostałem to com chciał ale jednocześnie wpadłem pułapkę nr dwa. Nie miałem
pojęcia że seks wymuszony jest równie beznadziejny jak jego brak. Teraz to wiem.
Pisała o tym Sylwia poniżej w tym wątku.

Dlatego teraz nie mogę narzekać, że nie mam seksu, bo mam, nawet ja czasami
odmawiam .. hehehe o ironio i nie dlatego że mi się nie chce tylko ze
wściekłości. Wszystko stało się w takich a nie innych okolicznościach i teraz
nawet najszczersze zapewnienia że ma na mnie chęć nawet codziennie nie skutkują.
Wbiłem sobie coś do łba i za cholerę tego nie moge z niej wyrzucić. Jeśli nie
wyrzucę prawdopodobnie będzie po małżeństwie, bo to ze kochać potrafię wiem, nie
wiem tylko czy potrafią ją i z nią.

O podobnym problemie pisała kilka miesięcy temu nasza forumowa Glamour, w wątku
"ku przestrodze" lub jakoś tak. Polecam jako lekturę uzupełniającą

Zasada kija i marchewaki czy jakichkolwiek reglamentacji za brak czegokolwiek w
ziązku to ostatni środek po jaki powinniśmy chwytać ale niestety czasami jedyny.

U mnie to była desperacja, zona w końcu chyba połapała się w czym rzecz, szkoda
że tak późno.
Przykład.
Zawsze lubiłem wyuzdaną bieliznę, wielokrotnie ja nawaniałem by się tak dla
mnie choc na moment ubrała. nawet kupiłem jej. Nigdy nie chciała tego zrobi bo
"ona taka nie jest". W końcu przestałem o niej nawet wspominać. Nie pomagały
tłumaczenia że robi to dla mnie dla kogoś kogo kocha itp. Ostatni w końcu to
zrobiła, niestety stało się po po osiągnięciu przeze mnie wspomnianego już stanu
umysłu i normalnie zamiast rzucić się na nią jak zwierz i rżnąć ile tchu
(zwyczajowa standardowa moja reakcja na kobietę w takim wdzianku :)) ) wywołało
u mnie to uśmiech irytacji ... a przyznam zupełnie obiektywie że wyglądała ....
obłędnie, nawet jej to powiedziałem.
Po mnie to jednak spłynęło ... na jej własne życzenie.

To powinno mniej więcej oddać jasność sytuacji do czego może doprowadzić różnica
w potrzebach seksualnych zarówno ilościowych jak i jakościowych. U mnie nałożyły
sie obie. Pech ....

[sylwiamich]

No właśnie Avide...ja też tak się zamknęłam na mojego męża że gdyby
był ostatnim facetem na ziemi...nawet wtedy nic z tego....brrr...dla
mnie to byłaby czstat perwercha:))W najgorszym wydaniu niemieckiego
porno:))


www.wrzuta.pl/audio/ohs3NA2y0F/

avide - ku zastanowieniu

[misssaigon]

dochodze do wniosku, ze jednak ciut przesadzasz i zaczynasz widziec swoja
sytuacje czarno-biala(wiem, ze naraze sie tu zenskiej czesci forum bezwstydnie
cie emablujacej - trudno)

czy kazdy wie jaki jest? jaki bedzie? - durne pytanie oczywiscie - ale czy na
poczatku naszej erotycznej drogi jestesmy w stanie stwierdzic jakim
temepramentem i potrzebami bedzie dysponowali za lat 5 lub 10?

pierwsza faza zwiazku- napedzana zauroczeniem, kiedy jeszcze chodzimy
"zaczadzeni soba" - napedza nasza "chuć" - potem dym opada i okazuje sie, ze
temparamenty ciut niedobrane - bo albo taka natura naszego partnera, albo nie
zostal wystarczajaco rozbudzony seksualnie.

zastanawiam sie mocno, na ile mozemy go winic za taki stan rzeczy - za to, ze
jest jaki jest? trudno caly czas wspomagac sie jakimis afrodyzjakami mniej lub
bardziej skutecznymi - zreszta - to leczenie tylko objawów.

avide - czy twoja zona robi awantury, ze masz wybujały temparement? czy uwaza,
ze to znaczaca przeszkoda w kontynuowaniu waszego zwiazku?
zapewne tak nie robi - w kazdym razie nic nie piszesz na ten temat.

mozna sie skupiac na braku seksu, można sie skupiac na innych rzeczach - sedno
tkiw jednak nie w stosunku naszego partnera do nas ale w tymn, ze zaczynamy
tworzyc sobie "liste krzywd" i wpisujemy wszelkie przewinienia naszego partnera
"przeciw małzenstwu" i mozna te litse krzywd pielegnowac i podsycac jak Żydzi
pamiec o Holocauscie - mozna ale efekt jest znany i wiadomy - odrzucenie
partnera, który tez chciałby sie czuc dobrze i komfortowo w zwiazku bez ciagłego
cisnienia i zarzutów.

twoje zachowanie widze w jeden sposó - ponieważ cierpisz z powodu
niezrealizowanych włąsnych potrzeb - to za kare skazujesz na cierpienie swoja
partnerke - pachnie mi tu sadyzmem i checia odegrania sie - czujac sie
upokorzony proszeniem o seks - teraz sam upokarzasz...

piszac ten seks - wystepuje jako advocatus diaboli - ale coz - czasami staram
sie tez w ejsc w czyjes buty

[misssaigon]

sorry za literowki - kwestia pospiechu - dzieciatko brzeczy

[woman-in-love]

miss - podziwiam Cie, nic nie zniżasz poziomu, mimo, że Dzieciątka asystują.
Pisz, kochana, bo Twoj nick to znak probierczy dobrego postu!

Daj poemablować...

[sylwiamich]

>misssaigon napisała:


dochodze do wniosku, ze jednak ciut przesadzasz i zaczynasz widziec
swoja
> sytuacje czarno-biala(wiem, ze naraze sie tu zenskiej czesci forum
bezwstydnie
> cie emablujacej - trudno)

Bo tu siedzą takie straszliwie niewyżyte, rozpasane seksualnie,
bezwstydne kobiety.Dla "takich" każdy facet który gotowy jest do
seksu częstszego niż rodzony mąż to Bóg. Co sie dziwisz kobieto?
Nawet poemablowac nie wolno?:))))

[rzymelka]

Przeczytałam to co napisałeś. Zastanowiłam się nad postępowaniem
Twoje żony. Nie chcę nikogo oceniać ani krytykować, ale może Twoja
żona jest "panienką z dobrego domu" jej się nie p***rzy tylko się z
nią kocha, jej się nie klepie w tyłek tylko całuje w rękę, ona nie
zakłada wyuzdanej bielizny, bo myśli że traktujesz ją jak przedmiot
do zaspokajania swoich chuci a nie jak człowieka. Może została
wychowana w ten sposób, wpojono jej taki a nie inny obraz małżeństwa
i pojęcie szacunku mężczyzny dla kobiety. A Ty swoim postępowaniem "
niedopieprzony jestem upierdliwy, nie mam gdzie wsadzić" dajesz w
jej mniemaniu dowód tego, że musi ciałem zapracować na dobrego męża.
No cóż - efekt niedobrania.

[m717]

Dzięki, że wypowiedziałaś się w moim wątku, jednak to co napisałaś
świadczy o tym, że prawdopodobnie sądzisz mnie według swoich
doświadczeń. Mogę przypuszczać, że masz taki obraz mężczyzny albo
taki facet Cię zranił...
Otóż wiedz, że ja zawsze byłem i jestem mężczyzną czułym, lubiącym
pieszczoty, dla którego kontakt emocjonalny jest bardzo ważny...i
nie klepię Kobiety w tyłek:) (chyba że jest to miły element gry
erotycznej;)) A co do szacunku dla Żony jak i dla innych ludzi to
zawsze go miałem...
Dlatego nie powinnaś oceniać pochopnie mężczyznę...niejeden
mężczyzna może Cię zaskoczyć:)

[rzymelka]

Po pierwsze odnosiłam się do wypowiedzi awide - chyba taki był
nick.Przepraszam, że tego wyraźnie nie zaznaczyłam.
Po drugie napisałam, że nikogo nie chcę oceniać ani krytykować,
tylko zastanawiam się nad motywami postępowania jego żony.
Po trzecie - zupełnie nie odnoszę tego do swojej sytuacji. Właśnie
staram się wyjść poza swoją sytuację i poszukać motywów zupełnie
obcej mi osoby. Znam kobiety, które właśnie w taki
sposób "odbierają" świat i może w tym tkwi przyczyna oziębłości żony
owego pana. Ton jego wypowiedzi zwrócił moją uwagę.
Po czwarte - staram się nikogo pochopnie nie oceniać ani mężczyzn
ani kobiet i wciąż jestem zaskakiwana zarówno pozytywnie jak i
negatywnie.
A na problem postawiony przez Ciebie w temacie niestety nie znam
rozwiązania. Kilka lat temu byłam w związku z mężczyzną, który
całkowicie odmówił mi swojej "cielesności". Mogę opowiedzieć o
odczuciach kobiety w takiej sytuacji. Jedynym rozwiązaniem w moim
przypadku okazało się zakończenie tego. Długo uczyłam się od nowa
swojej wartości. Ale to już inna bajka;)

[m717]

...sam szukałem długo wyjaśnienia i do dziś tego nie rozumiem:(

[m717]

to było skierowane do postu "nie_wiem"...dla jasności:)

[sylwiamich]

Moje małżeństwo niemalże bez seksu. Oczywiście mąż tłumaczył się
pracą, stresem.Ja powoli skupiałam się na innych rzeczach...dzieci,
praca.Nie było seksu?To po co mam z nim spać?Przecież to drażniło
tylko niepotrzebnie.Nie było wspólnego spania..nie było
przytulania.Oddalaliśmy się jeszcze bardziej.Mój były stwierdził że
czuje się tak jakbym była koleżanką...ja jakby on był gościem
hotelowym.Nie było seksu...umarła miłość.Byłam z nim nadal, ale już
nie kochałam.Nie byłam dla niego kobietą.A on przestał być dla mnie
mężczyzną.Zaczęliśmy się kłócić, złościć na siebie.Nie potrafiłam
zaakceptować tego że nie lubi tyle co ja.Po prostu nie potrafiłam.A
o to przecież chodzi.Bo ja wiem co znaczy wymuszony
seks...obrzydliwość.Tylko raz chciałam, tupałam nogą i
dostałam...wbrew jego chęciom.Nigdy już nie chciałam tak.Nie
rozumiecie że to zakrawa na gwałt?Jesli się wymusza na kimś coś
czego robić nie chce? Lirusch....ja też odeszłam dla dzieci.Żeby
widziały matkę szczęsliwą.Przytuloną i zaspokojoną.Bo chcę zeby w
swoim dorosłym życiu potrafiły walczyć o siebie.Nie chciałabyum żeby
tkwiły w takim związku wbrew sobie.A kto ma im to pokazać jak nie
ja??

[lilyrush]

Sylwia- no my sie dokładnie rozumiemy :-)
I tez nie rozumiemy, jak można długo w takim zwiazku tkwić. Moż ew
wypadku mężczyzny i dziecie, bo u nas rozwód oznacza najczęsciej dla
faceta także rozwód z własnymi dizećmi. Ale kobieta i facetów bez
dieci nie rozumiem.
Może nie muszę? Jeżli ktos chce sie umartiwac na siłe to po co mu
przeszkadzać?
Z drugij storny patrze sobie na mojego przyjaciela, który ożeniłs ie
z wielkiej miłości wbrew wszytkiemu i to na celową wpadkę. Potem sie
okazało, ze ludzie nie są tacy głupi i mieli racje. Wilkie
zauroczenia ie skończyło i niewiele zostało. Dwoje obcyhc ludzi, ale
on miał kasę a żona wygodna była. Jak poczuła, ze mógłby odjsc to
zrobiła mu drugie dziecko. W końcu po ponad 10 latach rozwiodła go
któraś z kochanek bo chciała tylko dla siebie...

[pietruszka98]

"Co do rozmów to niestety z moim małżonkiem nie da się rozmawiać
szczerze niestety. Ucieka od tematów ważnych - na nasz temat -jakby
obawiając się
obnażenia psychicznego."
To się ciesz, że masz to za sobą m717.
Ja jestem taką żoną która się "znieczuliła".
Mąz wie dlaczego, jaka jest przyczyna. Dopiero o 14 latach od
powstania problemu zaczął naprawdę coś robić na poważnie, zeby
sytuację rozwiązać. Jak już zrozumiał, że mnie straci.
Ale teraz ja nie mogę sie przełamać hehe - on tak chciał kiedyś -
mówił przełam się. Czyli mam się przełamać na siłe.
Małżeństwo trwa. I nieraz się zastanawiam po co. Nie ma sexu,
czułosci, przytulania, nic. Czuję do niego fizyczną niechęć.
Acha, i nie potrzebuję rozczulania sie nade mną.
Tak jest jak jest. Życie to nie je.bajka, życie to je.bitwa.

[sylwiamich]

Wiecie co? Tak się zastanawiam czy mogłabym zaakceptować odmienność
w temperamencie?
...gdyby w każdej innej dziedzinie życia było super?
...gdybym mogła z partnerem szczerze porozmawiać o tym?
...gdyby dał mi masę czułości, uwielbienia i zachwytu?
Teraz tak...ale jeszcze niedawno nie...

[pepegi]

Podaj rękę, bracie. Mam ten sam problem. Tylko ja jestem kobietą. No i
absolutnie nie mogę powiedzieć, że odmawia mi się latami... Ale tygodnie tak
samo bolą.

[m717]

Z przyjemnością podam Ci rękę siostro:-) Współczuję Ci nawet i
tych "tygodni";) Niewiele napisałaś o swojej sytuacji...może
napiszesz coś więcej albo tu albo na priva...

[bocznica]

Dobrze Cie rozumiem, przerabiam to wszystko od dawna, az nie chce mi
sie pisac o tym. Kiedys tu na forum zreszta moj problem byl
roztrzasany. Chcesz to wal na priv, bo naprawde nie chce mi sie
pisac o tym wypracowan. Moja sytuacja - brak szans na poprawe. Albo
sie pogodzis i przyjmiesz zycie pustelnika, albo zaczniesz krecic
glowa na boki. Rad madralinskich i zyczliwych nie sluchaj,
przerabialem to.
Pozdrawiam Cie

[peitsche]

Mnie na szczęście "oświeciło" zanim prawdziwy kryzys sie pojawił. Po
prawie 8 latach związku (4 małżeństwo) i różnych życiowych
sytuacjach, które zmieniają człowieka (śmierć bliskiej osoby,
urodzenie dziecka)powoli zaczęłam odczuwać, co to znaczy oddalić sie
od siebie emocjonalnie. Teraz wiem, że reagowałam jak dziecko. On mi
nie pomaga w domu, zapomniał coś tam zrobić więc mu juz tak nie
zależy, nie szanuje mnie, nie troszczy sie o mnie, a ja przezyłam
tak ciężkie chwile i należy mi się cała jego uwaga. Więc ciagle
nadąsana i prawie obrażona za nie umyte naczynia itd. snułam sie po
domu nie mówiąc wprost o co mi chodzi i licząc, że mąż wyczyta to z
moich oczu. Nie wyczytał. W ramach zemsty za jego brak zrozumienia
zabrałam mu siebie. Nie było szczerych rozmów, czułości, seks rzadki
i raczej bez fantazji. Po jakimś czasie takiego życia pojawiła się
frustracja. Każde zdanie, choćby w błachej sprawie, było powodem do
kłótni. Miałm juz tego tak dość, ze zaczęłam w myslach układac sobie
wizje innego związku i pełni szczęścia. Ale po jakimś czasie zadałam
sobie pytania:
1. Czy kocham jeszcze na tyle mojego męża, że chcę z nim być na
dzien dzisiejszy?
2. Czy TEN mężczyzna jest w stanie w większości zaspokoić moje
potrzeby róznego rodzaju?
3. CZy potrafię odnieść to zwycięstwo nad samą soba i zapomnieć o
złych słowach?
4. Czy potrafię okiełznać swoje humory i te cechy osobowości, które
nas do siebie przyciągnęły wyeksponować?
Odpowiedź na wszystkie pytania była twierdząca, więc resztę
pominęłam i zaczęłam patrzeć na mojego męża szukając w nim tylko
dobrych rzeczy. Z róznym skutkiem.
My na szczęście oboje uważamy, ze seks nie jest najwazniejszy. Ale
bez udanego seksu nie ma co mówić o udanym związku.

[m717]

Teraz wiem, że reagowałam jak dziecko. On mi
> nie pomaga w domu, zapomniał coś tam zrobić więc mu juz tak nie
> zależy, nie szanuje mnie, nie troszczy sie o mnie, a ja przezyłam
> tak ciężkie chwile i należy mi się cała jego uwaga. Więc ciagle
> nadąsana i prawie obrażona za nie umyte naczynia itd. snułam sie
po
> domu nie mówiąc wprost o co mi chodzi i licząc, że mąż wyczyta to
z
> moich oczu. Nie wyczytał. W ramach zemsty za jego brak zrozumienia
> zabrałam mu siebie. Nie było szczerych rozmów, czułości, seks
rzadki
> i raczej bez fantazji.

Bardzo ciekawy jest Twój post. Wiem, że masz (miałaś) prawdopodobnie
podobny sposób reagowania jak moja żona. Wiem, że u mnie miał
miejsce podobny mechanizm. To polega trochę na tym, że cokolwiek
mężczyna zrobi świadczy to na jego niekorzyść. Brak odrobiny
wyrozumiałości dla męskiej specyfiki...
Nie zawsze facet może wszystko zrobić tak aby to było idealne z
punktu widzenia małżonki.
I to oczekiwanie, że ja (małżonka) się obrażę i on powinien domyślać
się o co chodzi i zaraz mi zadośćuczynić...to symptom sporej
niedojrzałości...
Najbardziej poruszyło mnie to zdanie: "W ramach zemsty za jego brak
zrozumienia zabrałam mu siebie."... U mnie prawdopodobnie to samo
się stało...a to jest początek końca...
Jednak Ty otrząsnęłaś się, jak powiedziałaś "oświeciło Cię" i za to
bardzo Cię cenię,szanuję. Możliwe, że odpowiadając pozytywnie na te
cztery pytania i wyciągając z tego wnioski ratujesz związek w
ostatniej możliwej chwili...
Powodzenia Wam życzę:)

[peitsche]

Klucz do sukcesu wg mnie tkwi w tym, aby nie analizowac każdej
pojedynczej sytuacji między partnerami pod kątem dotychczasowych
relacji (czytaj: pod kątem wszystkiego złego co sie juz stało).
Liczy sie teraźniejszość.
Jesli nie ma jeszcze tej trzeciej osoby miedzy Wami
(kochanek/kochanka) to w wiEkszości przypadków jest szansa na
naprawę. Warunek jest jeden: musicie jeszcze choć troche sie kochać.
Proponuje kupic żonie (sobie też) dobrą literature o partnerstwie,
relacjach miedzy płciami, może ją tez "oświeci". Kompromis czasem
boli.
Czasem żeby było dobrze trzeba zamknąć gębę, a czasem trzeba
wystawić dupę. :)
Tak mnie babcia nauczyła. Jak byłam przed slubem mówiłam jej, że to
poniżej mojej godności. Aktualnie jestem w trakcie przekonywania
się, że to jednak prawda.
A może niech małzonka przysiądzie sobie do tego forum?

[aandzia43]

peitsche napisała:

> Czasem żeby było dobrze trzeba zamknąć gębę, a czasem trzeba
> wystawić dupę. :)
>

W jakim sensie: "wystawić dupę"?
Wystawić się na zasłużoną karę czy dać dupy dla świętego spokoju?
Pytam zupełnie serio.

[peitsche]

To drugie :)

[aandzia43]

Mnie moja babcia powiedziała ściskając świątobliwie usteczka na kształt
dorodnego hemoroidu: "Trzeba się poświęcić".

A co miała biedaczka powiedzieć? Małżeństwo miała beznadziejne,
żadnej możliwości wyjścia z tej sytuacji, to sobie uwiła ideologię nadającą sens
jej cierpieniu. Był to zapewne jedyny dostępny jej mechanizm obronny. Nie muszę
dodawać, że reagowała potępieniem na próby uczynienia swego życia małżeńskiego
znośnym, jakie podejmowały inne kobiety.

Rozgrzeszam ją z jej sukowatości wobec innych kobiet i z wygadywania bzdur, na
temat powinności kobiecych. Pewnie była nieszczęśliwa tak bardzo, ze jej padło
na mózg.
Ale do głowy mi nie przychodzi cytować jej "mądrości". Miały one sens w jej
życiu, w sytuacjach, kiedy musiała walczyć o swoje emocjonalne przetrwanie. Ja
mam nieco więcej: możliwość walki o szczęście.

Zgadzam się z twoją babcią, że gębę czasem warto zamknąć i nie rozdmuchiwać
niepotrzebnie konfliktu. Co do wystawiania dupy dla świętego spokoju i dobra
sprawy (właściwie jakiej sprawy?) nie zgodzę się zdecydowanie.

[astra11]

czytam ten wątek i doznaję olśnienia

naprawdę wielkie dzięki m717 za ten temat
w ekspresowym tempie otworzyłeś mi oczy i zrozumiałam parę spraw
no, może nawet sama do nich doszłam wcześniej ale teraz już jestem pewna
wielkie dzięki jeszcze raz
pozdrawiam i mimo wszystko życzę szczęścia

[m717]

Może napiszesz coś więcej na temat tego "olśnienia'?
Bardzo jestem ciekawy co ten wątek ma wspólnego z Twoimi
doświadczeniami? Napisz...jeśli nie na forum to na priva...

[matthiolavaria]

Czytam sobie ten wątek i mogłabym tu opowiedzieć swoją historię,
historię żony,która nie chciała. Za długie to jednak, żeby opisać
dokładnie a skracanie mogłoby wypaczyć sens. Przejdę więc do rzeczy.
Avide, może wcale nie jest być tak,jak to oceniasz. Kiedyś
zdecydowałam, że odchodzę od mojego M. a raczej,że wyrzucam go ze
swojego życia. Ta świadomość dała mi potężnego kopa. Seks, którego
długo odmawiałam nagle stał się fantastyczny. Teraz wiem, że
sytuacje zagrożenia, wytrącenia z równowagi, adrenalina mogą
powodować takie przebudzenie. I uwierz mi, że nie kochałam się po
to, żeby męża zatrzymać, ale dlatego,że seks sprawiał mi prawdziwą
frajdę. Sytuacja, w której to nie był już małżeński obowiązek a
raczej seks na pożegnanie. Może być tak, że Twoja żona przestraszyła
się, że Cię traci i dlatego nagle "rozkłada nogi", ale na twoim
miejscu dokłanie przyjrzałabym się jej reakcjom. Może to dla niej
właśnie takie przebudzenie.

[m717]

Ciekawie opisałaś mechanizm "seksu na pożegnanie":)
Czyżby kobiety potrzebowały takiej adrenaliny dla przebudzenia się w
sferze seksualnej?:)

[matthiolavaria]

Hm... nie wiem, czy kobiety tego potrzebują. Mi to dobrze robi ;)
Poza tym Ameryki nie odkryłam, każdy słyszał o wyjatkowo gorących
zblizeniach np. po kłótni. Niestety nie sądzę, by to była reguła.
Równie znany jest fakt, że są kobiety,które potrzebują pełnego
komfortu psychicznego, żeby się odprężyć i dać ponieść. Z tego co tu
jednak czytam, nie o takie w tym wątku chodzi. Opisane panie miały
wszak komfort zapewniony i nic. Więc może jednak kop?

[giov-anna]

dobrze byłoby porozmawiać z żoną o powodach oziębłości może jest zmęczona i
gdyby ktoś wyręczył ją trochę w obowiązkach domowych miałaby jeszcze siłę i
ochotę na seks.Piszę to jako kobieta która zrobiła tak samo i to nie z własnej
woli ale z braku sił, w końcu seks stał się jeszcze jednym etatem dodanym do
pracy zawodowej,wychowywania 3 dzieci,sprzątania dużego domu,uprawiania dużego
ogrodu.Jak w takiej sytuacji mieć jeszcze ochotę na seks skoro oczy same
zamykają się na widok poduszki. Druga sprawa to zabezpieczenie się przed kolejną
ciążą.
Wiem to nie miały być porady jak uratować małżeństwo,ale od tego chyba
należałoby zacząć a jak nie poskutkuje to zmienić partnera.
Rozczulanie się nad własną niedolą nie ma sensu i chyba nie przystoi mężczyżnie

[m717]

Dziękuję Ci za wypowiedź i dziękuję za dobrą wolę, jednak mój wątek
nie był poświęcony rozczulaniu się nad sobą a konkretnemu
tematowi "znieczulenia na partnerkę" i jego skutkom.
Odniosę się jednak do tego co napisałaś.
Rozumiem, że niektóre kobiety mają wiele ważniejszych spraw niż seks
z mężem;)i doskonale Cię rozumiem...niech facet nie zawraca głowy
seksem, to taka nieważna rzecz;)
Ciekawe czy tym brakiem sił, zapracowaniem można też usprawiedliwić
brak czułości, miłych gestów w stosunku do partnera???
Wątku "zabezpieczenia przed kolejną ciążą nawet nie będę komentował,
bo przecież mamy XXI wiek:)
A swoją drogą życzę Ci aby dzieci zdrowo rosły, podłoga była czysta
i kwiatki w ogrodzie piękne:)...a faceta wyślij najlepiej do roboty
(na 12 h poza dom a drugie 12 w domu i koło domu) - nie będzie Ci
przeszkadzał...:)
Pozdrawiam serdecznie i życzę szczęścia małżeńskiego...

napewno zona boi sie zajsc w ciaze

[frankhestain]

To pierwszy mój wątek. Temat wydał mi się nie poruszany jeszcze na
> tym forum a mnie mocno interesujący, choć dla wielu zapewne dość
> kuriozalny;)
> Gdy żona odsuwa się od ciebie, bezskutecznie próbujesz zbliżyć się
> do niej a dostajesz "kosza"...czujesz się jak szmata...miesiące,
> może lata bez seksu...nie wiesz co robić aby nie zwariować...aby nie
> przeżywać dalszych upokorzeń musisz się znieczulić na własną żonę
> mimo tego, że dalej cię pociąga erotycznie...
> W skrócie ciąg zdarzeń. Czy ktoś takiego problemu doświadczył,
> doświadcza? Jak sobie z tym radzi i jakie skutki dla własnej
> psychiki, seksualności odczuwa???
> Temat może dość "oryginalny", ale chyba to nie tylko mój problem???
> Nie interesują mnie rady jak odbudować takie małżeństwo. Interesują
> mnie podobne doświadczenia innych (szczególnie mężczyzn) i skutki
> takie sytuacji...
> Bardzo jestem ciekawy czy będą Wasze reakcje i jakie?

[matthiolavaria]

Tak mi jeszcze cos zaświtało. Może nie na temat,ale... od tygodnia
mam urlop, wczasy, wakacje, słodkie lenistwo. Wystarczył jeden
dzień, kiedy pomyślałam: w cholerę z obowiazkami, nie chce mi
się.Efekt w moim wątku poniżej. Nagle to moje libido zaczęło
górować. Może praca w domu to naturalna antykoncepcja?

nie mogę Was czytać

[dadaczka]

bo jak już sobie poukładam wszystko, oswoję sytuację i po prostu
żyję starając się być "pomimo" tego emocjonalnego i fizycznego
lodowca w moim domu (jaki powstaje - moim zdaniem - głównie za
przyczyną mojego męża) to wchodzę na taki wątek jak ten, czytam
posty avide, sylwii i inne - i wtedy mnie żal chwyta za gardło, że
sobie tak koncertowo życie spieprzyłam. I cokolwiek bym nie zrobiła
to będzie źle: bo albo będę wychowywać dzieci w lodowcu, albo będę
je wychowywać samotnie. Że nie wspomnę już o sobie samej - nie
czuję się na siłach ani nie mam woli budowania nowego związku. Ten
mnie za bardzo zniszczył. I tak w wieku 37 lat czuję się jak w
uroczym rodzinnym grobowcu i jeszcze na dodatek odkobiecona.

Nie mogę tu zaglądać, muszę, po prostu muszę kierować myśli gdzie
indziej, żeby się nie rozpadać emocjonalnie.

Pozdrawiam wszystkich i życzę skutecznej ucieczki z takich stanów i
klimatów.

[tlustaklucha]

Tak, zgadzam się z Dadaczką. Ja też tu wchodzę coraz rzadziej, bo
czytanie niektórych postów totalnie mi odbiera nadzieję. Jakoś też
popadam w taki smutny ton narzekania, zaczynam rozpatrywać swój
związek pod względem braku seksu, robię się wściekła na partnera,
robię awanturę, która oczywiście nic nie zmienia, napędzam swoją
frustrację. Dużo bardzo ważnych rzeczy się tutaj dowiedziałam, ale
codzienne wchodzenie tu mnie dobija. Gdy tylko uda mi się
zogniskować uwagę na czymś innym niż brak seksu i zacząć się
cieszyć życiem - ciach, myślę, hm, może otworzę sobie na chwilę
forum.. i sprawa stracona. Można sobie zadać pytanie, dlaczego w
ogóle je otwieram, skoro właśnie udało mi się zogniskować uwagę na
czymś innym.. I to by było dobre pytanie, he, he. Tłumaczę sobie to
tak, że muszę mieć trochę odskoczni od pracy na kompie..
Bezsensowna ciekawość. No i gdzieś tam jednak ten brak seksu mnie
drąży od środka.
W każdym razie z chwilą kiedy tu wchodzę, przestaję widzieć dla
siebie jakiekolwiek wyjście. A myślę, że może nie zawsze musi być
tak źle, jak to tu sę czasem przedstawia, po prostu poziom
rozgoryczenia większości osób tu skupionych jest ogromny.
Może ja też kiedyś osiągnę taki poziom, ale na razie jeszcze
walczę. Wiem, że brak seksu w moim związku nie jest skutkiem
wypalenia się uczuć, tylko problemów ze sobą, jakie obydwoje mamy.
I myślę, że kiedy rozwiążemy te własne problemy, wniesione do
związku z przeszłości, wszystko się ułoży. Ja walczę o to, mam
nadzieję, że mój partner też tę wlakę wkrótce podejmie.

[sylwiamich]

A ja nie wiem po co jeszcze piszę na tym forum.I jeszcze do tego
przybijam Was.Jestem po rozwodzie już 3 lata.Te smutki juz dawno za
mną...w zasadzie są tylko bladym wspomnieniem....żeby tu pisać muszę
sobie ten syf przypominać...to chore...

Sylwia

[dadaczka]

to nie jest problem tak naprawdę z tym, co piszecie, tylko z samym
sobą. Wasze posty uswiadamiają pewne rzeczy, z którymi człowiek
(tzn. ja) nie chce lub nie może się zmierzyć. Ta prawda wcale nie
jest przyjemna, zwłaszcza, jak się nie znajduje dobrego rozwiązania.

Ja - mimo świadomości, że lepiej nie będzie i być może powinnam
odejść dla dobra (? - tego wlasnie nie jestem pewna) dzieci i
swojego - nie mogę podjąć tej decyzji, przeciwnie, caly czas sądzę,
że powinnam zostać. Wasze wypowiedzi utrudniają mi utrzmanie się
przy takiej decyzji, bo pokazują, że może ona być po prostu błędna i
za trudna do zniesienia w praktyce. Ale to jest moj problem, a nie
tego, co piszecie.

Ale przecież każdy przypadek jest inny, każdy musi sam takie decyzje
podejmowac, na wlasny rachunek i z przekonaniem do tego, co robi.
Więc staram się kierować jednak tym, co sama czuję i myślę, a nie
tym, co piszą inni. Nawet jeśli poglądy i decyzje innych są
mądrzejsze niż moje.

Ja to mam jeszcze takie tam wątpliwości typu: przysięga małżeńska,
nie wolno się poddawać z powodu trudności, podjęte zobowiązania,
odpowiedzialność, że prawdziwy związek, wspolnota w malzenstwie to
wlasnie pokonywanie problemow (no, nie wszystkich, alkoholizmu bym
nie przetrzymywala), ze pewnie ponosze czesc winy za to, jak jest
itp. Nie czuję się z ich powodu lepsza od tych, którzy tego typu
wątpliwości odrzucili, przeciwnie, czasem (heh: często) myślę sobie,
że jestem głupio naiwna, taka tam cierpiętnica- matka (żona) polka,
ze te piękne teorie to w praktyce o kant ... (coś w rodzaju "opium
dla mas"). Ale jestem jaka jestem i taką siebie muszę zaakceptować,
nie mogę "wykasować" części siebie. Wydaje mi się, ze pewne rzeczy
siedzą we mnie zbyt głęboko, abym mogła to zmienić - przynajmniej na
razie. Z tym, ze to "na razie" trwa już parę dobrych lat, bardzo
dlugich lat. I tak to sobie zycie mija...

Jedyne co na pewno mogę, to starać się nie być tą cierpiętnicą na
codzień, nie być sfrustrowana i nie mieć pretensji do świata (a
nawet do męża) o moje problemy. Bardzo się staram, choć czasem mam
kryzysy, takie wlasnie wybuchy żalu i smutku, że to tak się ułożyło.

A wracając do meritum - ogólnie to dobrze, ze piszecie, dobrze, że
piszesz. Po pierwsze człowiek wie, że nie jest tym
jedynym "dziwolągiem" na świecie, którego własny mąż/żona nie chce.
Po drugie na pewno wielu osobom doświadczenia i rady innych się
przydają - chociażby po to, aby popatrzeć z różnych perspektyw na
swoje problemy. Po trzecie: Tobie się jednak ostatecznie udało
zmienić życie na lepsze, więc na pewno daje to też innym nadzieję,
że warto probować.