Moment wpadania w dół

[comsui]

Niby jest normalnie, ale usłyszę zdanie, które powinno
spłynąć, a jednak dotyka do żywego. I się zaczyna.
Coś zalewa twarz betonem. Położyć się i umrzeć.
CHCĘ DO DOMU! Zaraz, natychmiast. Gdzie mój helikopter?
Dlaczego muszę się jeszcze odzywać do ludzi? Kiedy już nie mogę.
Jak sobie z tym radzić? Terapia poznawczo-behawioralna?
Często pomaga rozmowa z kimś bliskim, kto pionizuje
i przestaję dramatyzować. Ale często jestem wtedy sama ze sobą.

[nikusia85]

mi taka rozmowa pomaga,ale na chwilę...i pomimo tego,że życie podobno składa
się z chwil,nie mogę wymagać od nikogo,żeby był przy mnie zawsze wtedy,gdy będę
potrzebować...
małe odkrycie,a boli jak Ameryka
na ogół jestem wtedy sama ze sobą i tak już prawdopodobnie zostanie...

[miriam11]

Comsui, mam wrażenie, jakbyś pisała o mnie. Dzięki Bogu, mam w pracy taką
"pionizującą" przyjaciółkę. Tylko ona nie zawsze jest, nie każdego dnia
To jest właśnie ta nasza chaderska nadwrażliwość cholerna....

[efam1]

a ile razy mozna się rozczulać nad soba i opowiadac o swoim dole...ludzie mają
dość..nawt Ci podobni do nas