Jego Wysokość Król Stefan Nowak I

[zwierz.alpuhary]

4 listopada Brytyjczycy będą obchodzili 400 rocznicę Spisku Prochowego, w
którym niejaki Guy Fawkes usiłował wysadzić parlament i króla; ci którzy
chodzili na angielski, pewnie wiedzą, że zgodnie ze zwyczajem tego dnia odpala
się mnóstwo fajerwerków jak u nas na sylwestra.
W tym roku w obchodach jest pewien polski akcent. Jak się właśnie
dowiedziałem, króla Jakuba I (tego co miał być wysadzony) będzie grał aktor o
całkiem swojsko brzmiącym nazwisku Stefan Nowak;-)

tu więcej o Spisku Prochowym

[zwierz.alpuhary]

www.bbc.co.uk/history/state/monarchs_leaders/gunpowder_robinson_01.shtml#top

przyznaję, że i o tym spisku nie miałem pojęcia

[kubek]

Program topienia Polaków
Rocznica wyrwania Moskwy z rąk Polaków ma być w Rosji "dniem dobrych uczynków"

W piątek Rosjanie pierwszy raz będą obchodzić nowe państwowe święto - rocznicę
wygnania Polaków z Kremla w 1612 r.

Dzień Jedności Narodowej, rocznicę rozprawy z "polskimi interwentami", rosyjska
Duma uchwaliła przed rokiem. Ma zastąpić rocznicę rewolucji bolszewickiej (7
listopada).

Ale jak tu zapomnieć o święcie rewolucji, skoro na placu Czerwonym wciąż o niej
przypomina mumia jej wodza? Czas skończyć ze świętokradczym trzymaniem trupa w
centrum ogromnego miasta - mówią więc ważni urzędnicy z Kremla, a mer Sankt
Petersburga jest gotowa znaleźć dla Lenina miejsce na cmentarzu w swoim
mieście.

Ale jak mówią Rosjanie, "święte miejsce nigdy puste nie bywa". Jak zniknie
mumia Lenina, trzeba będzie znaleźć nową relikwię.

Poszukiwania relikwii już trwają. Archeolodzy od pięciu lat rozkopują stare
cmentarze w pobliżu wioski Dieriewieńki. Wykopali szczątki ponad

400 osób. Aż w końcu znaleźli porąbaną - jak twierdzą - szablami czaszkę około
50-letniego mężczyzny.

To on!

Nazywał się Iwan Susanin. Nikt tak do końca nie wie, czy naprawdę istniał i czy
rzeczywiście był bohaterem. Ale jakie to ma znaczenie? Przecież nie chodzi o
fakty, tylko o legendę, o mit.

Susanin miał wyprowadzić na mokradła oddział Polaków tropiących młodego cara
Michała. Potopili się w bagnie. W ten sposób chłop z Dieriewieniek uratował
cara i Rosję. Ceną była męczeńska śmierć.
serwisy.gazeta.pl/df/1,34467,2991347.html

[grzeg_sz1]

ale my zaleźliśmy im za skórę:-)
zresztą nie ma się co dziwić, na przestrzeni kilkuset lat tylko my i Napoleon
siedzieliśmy na Kremlu, my zdecydowanie dłużej:-)))
ale Rosja nie powinna mieć kompleksów, my mamy więcej tego rodzaju rocznic do
śiętowania

[sqh]

W lesie pod Baranowiczami cudem ocalał do dziś pomnik - na stylizowanej skale
siedzi Orzeł Biały (kiedyś miał koronę), a za nim sterczą trzy krzyże. Przód
pomnika zdobiły dwa miecze (widać ślad), oraz napis, który według relacji
tamtejszych Polaków, traktował o pamięci trzech pochodów na Moskwę: 1610-1812-
1920... Samo miejsce ustawienia pomnika jest dość dziwne, ale z kolei inna
miejscowa leganda mówi, że podczas odwrotu wojsk polskich w 1920 roku Marszałek
Piłsudski odłączył się od sztabu, a drogę wskazał mu miejscowy Żyd. Pomnik
stanął w miejscu spotkania Piłsudskiego ze sztabem. Legenda była bardzo
popularna, jako że w Baranowiczach ludzie nawet pokazywali młyn, który Żyd ów
miał po wojnie jakoby otrzymać w nagrodę...

Yyy... Dobra, dość dygresji historycznych na dziś, ale na dobranoc jeszcze może
poezji trochę :-)

Przez mroźną zawieję szli ludzie jak w dym
Nie znali swej drogi gdzie Rzym a gdzie Krym
Przemokliśmy zziębliśmy tu diabeł ma dom
Wszedł Polak najmłodszy złorzecząc i klnąc

Hej starcze daj wina i chleb pal cię diabli
A już! - bym nie musiał na tobie giąć szabli
Więc krajka na stole i chleb wina dzban
Zasiedli pojedli co jeden to pan

Skończyli popili i kładą się spać
A stary Susanin na straży ma stać
Susanin Susanin co kłaniasz się bogu
Nie czas na modlitwy pokazuj nam drogę

Za trudy dostaniesz dukata lub dwa
Niech tylko dojdziemy gdzie wojna nas gna
Wychodzą z chutoru a tam śnieg i mrok
I sucho wśród ciszy tej skrzypi ich krok

Gdzie wleczesz nas łotrze wciąż ciemność i śnieg
Prowadzę jak umiem Susanin im rzekł
Więc patrzą dokoła niczego nie widzą
A wrony na niebie z wędrówki ich szydzą

Wtem piorun uderzył potoczył się huk
Już Lachy przeklęte nie znajdą swych dróg

(Jacek Kaczmarski, 1974)