Nawrócenie

[z2006]

www.mateusz.pl/czytania/20080127.htm
"Ktokolwiek obserwuje szeroko zakrojoną działalność Kościoła, może stracić z
oczu to, co w jego misji jest najważniejsze. Zaangażowanie w prace na rzecz
pokoju, ratowanie głodnych w świecie, wychowywanie młodego pokolenia, troska o
biednych i chorych, obrona uciśnionych, walka o sprawiedliwość społeczną,
ekumenizm, kontakty z przedstawicielami innych religii. .. a w ramach samego
religijnego życia nowenny, kongresy, zebrania itp., to wszystko jest ważne,
ale co jest najważniejsze? Tylko jedno: wezwanie do nawrócenia! Otwarcie przed
człowiekiem szansy uczynienia możliwym tego, co wydaje się być niemożliwe, a
mianowicie że może uczestniczyć w życiu doskonalszym niż to, które jest, że
może sięgnąć po udział w życiu samego Boga.

Wezwanie do nawrócenia stanowi serce religii. Jezus rozpoczyna swe publiczne
działanie od tego wezwania i kończy je tym wezwaniem. Przyszedł bowiem, by
pomóc nam w dokonaniu wielkiej wewnętrznej przemiany, w dorastaniu do życia
wiecznego.

Jakie są podstawowe elementy nawrócenia? Pierwszy z nich to troska o
dojrzałość człowieka. Ten się nawraca, kto szuka ubogacenia swego umysłu,
serca i uczuć. Nawracanie jest zawsze znakiem dojrzałości człowieka, zdolności
do zmobilizowania wszystkich sił, by sięgnąć po wartość wyższą. Komu nie
zależy na pogłębianiu wiadomości o świecie, o Bogu, o ludziach, o sobie, komu
nie zależy na duchowym rozwoju, ten nie odpowie na wezwanie Jezusa.

Drugim elementem jest postawa otwarta na przyjęcie wartości religijnych.
Zależy ona od człowieka i Jezus w Ewangelii wielokrotnie się o nią upomina.
Chodzi tu o odpowiednie nastawienie. Na przykład zupełnie z innym nastawieniem
wędrujemy do teatru, by oglądać komedię, a z innym na pogrzeb. Jeśli ktoś
przyjdzie do teatru z wewnętrznym nastawieniem takim jak na pogrzeb, nie
potrafi odebrać tych wartości, które można dostrzec w dobrej komedii.

Niewłaściwe nastawienie bardzo utrudnia przyjęcie wartości religijnych. Czasem
nakładające się na siebie drobiazgi decydują o narastaniu uprzedzeń, które w
rezultacie uniemożliwiają przeżycie nawrócenia. Trzeba ustawicznie zabiegać o
postawę otwartą, gotową na przyjęcie wartości religijnych.

Trzecim ważnym elementem jest widzialny znak, którym Bóg się posługuje dla
przekazania swojej łaski. Może to być tekst Pisma Świętego odczytany jako
Słowo Boga adresowane wyłącznie do mnie. Tak między innymi przeżył nawrócenie
św. Augustyn czytając jedno zdanie z Listu św. Pawła do Rzymian. Może to być
głębsze przeżycie zjawisk przyrody, majestatu gór lub zachodu słońca, ostatnie
słowo umierającego przyjaciela lub piękna melodia. Pewne z tych znaków zostały
wykorzystane w życiu religijnym. Do nich należy przede wszystkim chrzest,
czyli zanurzenie człowieka w wodzie. Wynurza się już jako oczyszczony, jako
nawrócony. Znak ten znany innym religiom, był stosowany przez Jana Chrzciciela
głoszącego nawrócenie i został przez Jezusa ustanowiony jako sakramentalny
znak nawrócenia.

Wezwanie Chrystusa: „Nawracajcie się!” stanowi doskonałą okazję do głębszej
refleksji nad najważniejszą misją Kościoła, jaką jest wzywanie ludzkości do
nawrócenia. A ponieważ każdy człowiek potrzebuje nawrócenia, jest to również
okazja do refleksji nad swoim nawróceniem, nad dorastaniem do pełnego nawrócenia.

Zbawienie człowieka jest zawarte w jego nawróceniu. Człowiek przez nie staje
się w pełni sobą, odnajduje siebie wobec Boga, bliźnich, świata i sam zostaje
wypełniony prawdziwym pokojem."

Ks. Edward Staniek