TOWAROWY WAGON TO MOJ DOM

[Gość: Paweł]

ale czy ten kraj nie uległ jeszcze mcdonaldyzacji wartości...
szkoda, ze nie wiedzialem nic o pokazie.

[Gość: Monika]

niestety, tez nic nie wiedziałam o pokazie,
lubię swój dom, ale gdzieś głęboko we mnie tkwi pragnienia
takiego życia w drodze, chętnie bym o tym pogadała z kimś kto
tak żyje, bo dla mnie to chyba najwyższe z marzeń, po trosze
nieosiągalne ze względu milionów splątanych "korzeni", które
oplatają mnie po sam czubek głowy
może przewidujecie pokaz gdzieś bliżej Katowic?
Warszawa to chyba nienajlepszy pomysł - tam ludzie jadą robić
karierę, chociaż nie chcę generalizować - może po prostu trochę
za cicho o tym filmie w rozkrzyczanej rzeczywistości
pozdrawiam

[Gość: novicka]

monika nie badz surowa, ja mieszkam w wawie i chetnie bym na
niego poszla, ale nic nie wiedzielam...

tkwi pragnienia takiego życia

[Gość: Zbyszek]

Pare razy poszedlem na włuczęgę. Pierwszy raz po Polsce (po
skonczeniu szkoły), drugi raz spakowalem plecak gdy mialem 27
lat i z Berlina, wówczas jeszcze Zachodniego, pojechalem
autostopem na paruletnia włuczęgę głównie po Hiszpanii. Dla
mnie takiemu trybowi zycia nieodlacznie towarzyszy ból, i może
dlatego chwile przelotnej radości (gdy sie zdarzą) mają posmak
euforii. I dla tych chwil warto było cierpieć.. A i bałem sie
zapuścić korzenie, określić się, otworzyć jakieś drzwi za
którymi mogłbym znaleźć tzw. moje miejsce w świecie i w
społeczeństwie ( a chodzi o to drugie, pierwsze to metafora
sensu życia(?)) czując, że wybierając jedne - zamykałbym
inne "drzwi".

[Gość: Rumcajs]

"Na włuczęgę" poszedles? A co to byla za szkola?

[Gość: novicka]

Gdybym wiedziala, ze taki film jest, to bym przyszla. Zaluje,
ze go nie widzialam

[Gość: Elżbieta]

Pierwsza myśl, która przyszła mi pdo głowy po przeczytaniu
artykułu: właśnie DLATEGO, że Polska nie jest jeszcze
taka "zmcdonalizowana" filmy tego typu ludzi nie interesują.
Bo "garniturowane klony", zarabijające krocie żyją tylko w
Warszawie. I może sdla nich byłby to film marzeń, ale nie maja
czasu go obejrzeć..."Reszta świata" nie jest aż tak silnie
związana, często nawet wbrew swej woli może się
uwolnić...szczególnie teraz, i w tych regionach, gdzie
bezrobocie sięga 1/3 populacji...Podobnie, jak przy kręceniu
filmu, autorka powinna najpierw poznać ludzi, do których swoją
twórczość kieruje. Niestety, w naszym kraju większość młodych
żyje z dnia na dzień, bez mieszkań, bez oszczędnośći, za to z
ogromną frustracją, godząc się na wyzysk. Mamy zachwycać się
wolnością, przestrzenią, ubraniami ze śmietnika? Mamy to na co
dzień. Jeśli nie dokładnie my (czyli internauci - bo zwykle
komputeer nie jest oznaką biedy) - to zdecydowanie nasz sąsiad,
nasza kuzynka, czy krewny. Piszę to z całą odpowiedzialnością.
(Pokażcie ten artykuł 10 znajomym. Jest bardzo interesujacy -
Fakt! Ale ilu z nich tęskni za TAKIM życiem?) Osobiście
uwielbiam przyrodę, przestrzeń i wolność - podróżuję (czasami
również TAK), pracuję w zawodzie, który daje mi wiele wolności
i "wolnych wyborów" (dzienikarz). Ale może dlatego jaskrawiej
widzę życie - biedę, wręcz nędzę, upadek morali i tę wolność,
której nie potrafiliśmy przełknąć. I wierzcie mi - to nie jest
krzywe zwierciadło. Pozdrawiam.
Elżbieta

[Gość: Paweł]

Elu nie do konca jest tak w warszawie jak mowisz. Mieszkam w
tym miescie mam oczy otwarte na to i owo, musze przyznac ze nie
jest tak trudno zobaczyc biede o ktorej piszesz. Mysle, ze nie
tylko na poludniu czy wschodzie Polski ja widac. Przyzna, ze
tutaj w wawie masa mlodych ludzi zyje w ten sam sposob jaki
opisujesz(z dnia na dzien, w pracy wyzysk). Ale nie bede o tym
pisal bo na forum masa takich dyskusji.
W kazdym razie jestem w tym miescie i nie narzekam. Podbnie jak
Monika mam marzenia o takim stylu zycia, ale niestety podobnie
tez trzymaja 'korzenie' Na szczescie mysle, ze wrotce zostana
zerwane ;))

[Gość: makary]

Racja, racja. W tej samej gazecie kilka dni temu napisano, że dylemat "być czy
mieć" to zmartwienie zamożnych. Dlatego na pokaz tego filmu przyszło kilka osób
i nie ma tu nic do rzeczy brak reklamy, bo naszych wpisów na tym forum jest też
mniej niż 10! Tak więc racja Elu, ale to nie zmienia faktu, że ja z coraz
większym obrzydzeniem patrzę na nasze społeczeństwo. Ja rozumiem, że nie
znajdzie się jeszcze nawet 5 wariatów, którzy porzucą swoje posady by ruszyć
elektrycznym na gapę, ale żeby było chociaż 500 którzy o tym marzą! Przyznam
się ze wstydem (autentycznym - kto nie chce niech nie wierzy): ja "mam" i im
więcej mam tym mniej "jestem". Próbuję z tym walczyć, ale nadal ponoszę
cholerną, upokarzającą klęskę. Nie potrafię zrezygnować z "mienia" na rzecz
bardziej "bycia". Ktoś powie: popierd...! I będzie miał rację. Jestem
popierd... i dla tych którzy "nie mają" i jak się okazuje dla tych
którzy "mają" również. Dlatego z coraz większym obrzydzeniem patrzę na nasze
społeczeństwo i na siebie też.

[Gość: bill srates]

Nieświeże marzenie zorganizowania ludzkiej społeczności według formuły z gruntu
uczciwszej niż smęt ekonomicznej głupoty rzeczywiście ziszcza się współcześnie,
jak pokazuje artykuł, w nielicznych indywidualnych przypadkach dobrowolnej
rezygnacji z uwikłania w karykaturalny taniec materialnej zachowawczości. Ale
czy na prawdę o słuszności jakiegoś ruchu społecznego nie decyduje jego
powszechność? Obserwacje zachowania społeczeństw zdają się nie potwierdzać
tezy, że pragnienie zrozumiałości, jasności i poczucia przynależności jest
bardziej pierwotne niż bojaźń posiadania i żądza ekonomicznej dominacji.
Powszechny przewrót w postrzeganiu swojej sytuacji w świecie nie jest ani
możliwy ani chyba pożądany przez większość obywateli w zachodnich demokracjach,
podobnie jak mało prawdopodobne jest widmo uniwersalnej społecznej rewolucji.
Dlatego należałoby chyba chłodniej patrzeć na ludność masowo liżącą zadki swoim
przełożonym zamiast podrzynać ich tłuste gardła - oni po prostu robią to co
lubią w ramach tego co lubić można. Naturalnie z drugiej strony nie należy się
też dziwić, że kilku wrażliwców w końcu nie wytrzymuje i robi to co kilkunastu
innych też chciałoby zrobić tyle, że kupa w majtkach za bardzo by ich obciążała
przy wskakiwaniu do pociągu w biegu.

[murowany]

hmmm, po przeczytaniu tego artykulu stwierdzilem, ze ci ludzie po prostu do swojego nierobstwa, spolecznego nieprzystosowania i braku zdolnosci podejmowania odpowiedzialnosci po prostu dorabiaja sobie ideologie. ot wszystko.

Dokladnie tak...

[Gość: hehe]

To zwykle nieroby, ktore niczego nie potrafia (nawet czytac i pisac), zyja jak
pasozyty z pracy innych - od poczatku do konca. Za jedzenie nie placa, za
ubrania nie placa, za podroze nie placa - i mam tutaj na mysli to, ze nie
produkuja ani nie wytwarzaja zadnej wartosci ktora moglaby byc przydatna innym
ludziom i za ktora ci ludzie chcieliby im zaplacic. Gdyby tylko znikoma czesc
ludzi postawila na taka 'wolnosc' to wkrotce cofnelibysmy sie do czasow
sredniowiecza - nie byloby pociagow, hotele stalyby sie zbedne - a samoloty? Po
co komu taki zbytek - przeciez mozna z Polski do Portugalii wybrac sie na
pieszo! Nie ma pospiechu.

Bedac przez pol roku w USA natknalem sie na takich ludzi - to zwykle nieroby.
Zreszta fajnie jest to opisane w 'Pulp Fiction' gdy Vincent Vega (Travolta)
mowi do swojego kolegi: 'You want to become a bump!!!' gdy ten postanawia
rzucic wszystko i 'pojsc przed siebie'. Vincent nastepnie prowadzi dialog w
ktorym tlumaczy ze ktos kto spi na zewnatrz, nie posiada pieniedzy i zywi sie
tym co znajdzie jest zwyklym spolecznym odpadem, niegodnym zainteresowania. W
Stanach widzialem pelno takich 'bohaterow'.

[Gość: dziwni jesteście]

Gość portalu: hehe napisał(a):

> To zwykle nieroby, ktore niczego nie potrafia (nawet czytac i
pisac), zyja jak
> pasozyty z pracy innych - od poczatku do konca. Za jedzenie
nie placa, za
> ubrania nie placa, za podroze nie placa - i mam tutaj na mysli
to, ze nie
> produkuja ani nie wytwarzaja zadnej wartosci ktora moglaby byc
przydatna innym
hej gościu hehe!, czy uważasz, że życie polega na samym
wytwarzaniu i konsumowaniu? Są także inne wartości, wolność,
miłość, życie w zgodzie z naturą, czy nie widzisz tego, ze ta
bezsensowna machina, której jesteś częścią, pęka w szwach, Po co
żyć? aby zarabiać? konsumować? umierać? po co? I nie nazywaj
hobo nierobami!!! (tak mi ty śmierdzisz szowinizmem, o fe!) mogę
się założyć, że oni więcej robią niż ty, chronią naturę! ty
tylko wszystko psujesz! przyczyniasz się do degradacji
środowiska! ,uczestniczysz w machinie globalnego wyzysku i
eksploatacji świata, prowadząc do jego zniszczenia i co
mówisz,że robisz? pracujesz? pracujesz nad zniszczeniem? Tego
oczekuje od ciebie przyszłe potomstwo?
//
wiem że i tak mnie nie zrozumiałeś i masz swoje zdanie
//
sznuję cię lecz nie szanuje twojej nietolerancji
//
hobo pomaga planecie
/
a tacy jak ty i większość ludzi zachodu niszczy planetę
//
i ludzkość

osiedle kabaty to moj dom

[Gość: jurek]

pracuje w sektorze uslug 10 lat, dobrze prosperujaca , stabilna
firma, wspialem sie po szczeblacj tzw.kariery, mam wysokie
stanowisko, zasuwam 5o godzin w tygodniu,piekna zona, dwojka
dzieci, dwa samochody, ladne mieszkanie, wakacje zagranica,
stac mnie na zycie o satysfakcjonujacym standardzie. kocham
rodzine, czuje sie potrzebny,ale... no wlasnie, ale. nie wiem
kiedy mi zlecialo te 10 lat, sa okresy kiedy przemyka mi kilka
miesiecy i nie wiem co sie z nim stalo. gdybym jutro umarl, nie
umarlby jako czlowiek szczesliwy. ja nie wiem,czy Ci ludzie sa.
ale bije z tego jakies poczucie przynaleznosci, ktorego nigdy
nie zaznalem. jakies umiejetnosci cieszenia sie z zycia, bez
tych dodatków. ci ludzie umieja ze soba byc, nie majac nic. ja
nie wiem czy bym potrafil.chcialbym miec taka odwage,
chcociazby po to zeby sie przekonac.

[Gość: Kate]

Mysle ze kazdy chcialby chociaz przez jakis czas pozyc
beztrosko, nie martwic sie dniem jutrzejszym, placeniem
rachunkow, robieniem zakupow itd. Ty masz rodzine i odniosles w
zyciu jakis sukces powinienes sie z tego cieszyc. Szczescie to
pojecie wzgledne, czasami myslimy ze znajdziemy je gdzies daleko
a ono lezy w zasiegu reki, tylko nie umiemy go dostrzec.
Czasami boimy sie cos zmieniac bo moze to nam zmienic zycie i
pozniej sie okaze ze nie docenialismy tego co mielismy.
Wracajac do artykulu mysle ze mozna prowadzic taki styl zycia
np. podczas wakacji i jesli sie nie ma zadnych zobowiazan.
Ludzie ktorzy tak zyja przez lata po prostu uciekaja od
odpowiedzialni, pracy, stalych uczuc. Dobrze jesli sa samotni a
przynajmniej nie maja dzieci bo zupelnie nie nadaja sie do roli
rodzicow. Nie mysle zeby to byl dobry sposob na zycie.

[amelia25]

Pewnie byłoby zupełnie inaczej (tzn. z frekwencją na seansie), gdyby ktoś w tej
paskudnej, goniącej za zyskiem i garniturami ;) Wawie pomyślał o
rozreklamowaniu filmu albo tydzień wcześniej umieścił, chociażby w WO, widoczną
notkę o Sarah. Uniemożliwiłoby to potem domorosłe socjologizowanie i
powtarzanie banałów o dzisiejszym świecie oraz dopisywanie ideologii do braku
informacji o filmie. Za łatwo bowiem one przychodzą.
Co do komentarza nt. samych bohaterów, to kiedy czytam, że są pasożytami i
nierobami, bo nic nie wytwarzają to jednocześnie chce mi się płakać i śmiać.
Przecież to trąci faszyzmem co najmniej. Bo nie wystarczy po prostu być
człowiekiem, trzeba być producentem, konsumentem itd.
A może oni dają nam do myślenia, że to co mamy to nie najlepsze, a w każdym
razie nie jedyne rozwiązanie. Ale jeśli ktoś swoim trybem życia zakłóca nasz
schemat, to trzeba go odrzucić.
Nie wiem, czy to dobrze, czy źle i czy chciałabym tak żyć, ale dajmy innym
prawo do życia po swojemu - zwłaszcza, ze nie robią nikomu krzywdy.
"A bo ja się tu męczę jak idiota 12 godzin za biurkiem, to niech siedzi tu ze
mną i reszta ludzkości" Tak?

Bankructwo...

[Gość: xnews]

A czy ktos z zachwyconych hobo dyskutantow zwrocil uwage, ze film o nich powstal dzieki
pozyczkom, ktore nie beda splacone (bankructwo autorki). To jest najlepsza puenta calej historii -
niektorzy nigdy nie zrozumieja, ze wszystko ma cene i za wszystko ktos placi, np. czasem
spedzonym przy biurku na przekladaniu papierkow zamiast na wolnosci wloczegi...

[Gość: hehe]

Dokladnie - zapomnialem poruszyc ten watek w swoim poscie. Nawet ten film
powstal dzieki zerowaniu na innych...

tez z checia bym sie zajal 'patrzeniem w chmurki' ale niestety jakbysmy wszyscy
tak zrobili to tak jak to wyjasnialem w poprzednim poscie - natychmiast
cofnelibysmy sie do epoki kamienia lupanego...

hollysmrod

[Gość: xy]

a czy ty nie zauwazyles, ze ta rezyserka nie ma z czego splacic dlugow, bo
zaden z komercyjnych dystrybutorow nie chce kupic praw do jej filmu? bo, z
gory wiedza, ze nie bedzie to film, na ktory beda walily tlumy. kto chce wydac
pieniadze na film, na ktorym bedzie mu sie bardzo niewygodnie siedzialo? i
zebys zrozumial-nie chodzi o fotel...

[Gość: dorota]

We mnie jest jakaś tęsknota za włoczęga.
Zazdroszczę im tych bezludnych okolic, które mają okazję odwiedzić.
Z pewnością nie jest to dobry spsób na całe życie.
Ale jak pokazuje przykład Jessicy jest to sposób żeby życia nie przeżyć
banalnie. Trochę przełożyć w czasie "zapuszczanie korzeni".
Myślę, że są ludzie, którzy rozumieją co może pociągać we właśnie takich
klimatach, które z pewnością mają swoje piękno ale są też niebezpieczne, bo
można już nie chcieć wrócić do "normalnego" życia...

p.s. rzeczywiście szkoda, że ten film nie był pokazywany w Katowicach, też z
chęcią bym się przeszła

[Gość: anka]

A może ci ludzi produkują coś za co nie da się zapłacić? Taki
wybór życia może wiązać się z wyrzeczeniami, o jakich
niejednemu nawet się nie śni. Autorka filmu zauważa, że to taka
sama społeczność jak każda inna - zdarzają sie także patologie.
Mnie podoba się w tym przekazie przede wszystkim fragment
o "potrzebnych" pieniądzach. Nie chcę wpaść w spiralę świadomej
konumpcji i każdemu życzę, by zdobywanie forsy, kupowanie nie
było jego głównym szlakiem życiowym.