Być kobietą

[niedzwiedziczka]

Bardzo ładny tekst. Czy można go nazwac feministycznem?

[Gość: i.lover]

podpisuję się rękami i nogami

[Gość: basia]

Ma Pani rację nie da się pracować w domu przy mężu ( kochanie
gdzie jest ... ) i kilkumiesięcznym dziecku. To kobieta idzie na
kompromis. Przydałaby się żona ...

[Gość: Gabriela]

Kolejny raz dzięki Pani czuję, że nie jestem sama w tej walce
zwanej Życiem. Też potrzebuję takiej żony, ale wiem, że to
nierealne. Miło jednak czuć podobnie. Dziękuję za felieton!

[Gość: ewa]

a ja lubie byc kobietą
w kazdym wydaniu
i nie spotykam sie z dyskryminacją z powodu mojej płci :)

[Gość: t5iiu]

- Joanna Szczepkowska pisze tak,że aż "pachnie" kobietą-
pieknie, wrażliwie, sympatycznie, mądrze- tekst chwyta za serce
- jest to felietonistka numero uno

[Gość: kajtek]

bardzo lubię te felietony, tą wrażliwość i sposób patrzenia na
życie. i czuję podobnie...

[Gość: ola]

Hahaha, własnie to tłumaczyłam jakieś 2 lata temu mojej
dziewczynie - obie usiłowałyśmy robic karierę naukową i na
zmiane odgrywałysmy w domu role "żony". A przecież za
osiągięciami wielkich autorytetów nauki stoi staranie i wysiłek
pełnoetatowych żon. Żona Tolkiena nie tylko zajmowała się domem,
ale także pełniła rolę sekretarki męża. Sylvia Plath, chociaz
sama byla poetką, jako zona poety (Teda Hughesa) robiła głownie
za jego sekretarkę i redaktorkę. No i oczywiście prowadziła dom.

[Gość: taka jedna]

Dziękuję za felieton.
Tej żony potrzebuje wiele kobiet.

[Gość: anka]

.....ech,cóż tu więcej dodać?
choćbyśmy się rękami i nogami wzbraniały,nie zapowiada się tak
ogromna przemiana,odmiana,że "On"znajdzie w końcu swoje
majty,skarpety,szczotki do zębów...
choćby wiedział to i tak się zapyta.......

[Gość: AS]

No cóż,być kobietą to przede wszystkim niekonsekwencja w
głoszeniu poglądów, wystarczy poczytać listy czytelniczek-
feministek, co to chcą być jak mężczyźni, lecz za chwilę marzą o
wielkiej miłości. A jaki normalny facet chciałby się zakochać w
takiej "kobiecie" co z nim na każdym polu chce konkurować. Anna

[Gość: mf]

Wrażliwość jest czasem "znakiem rozpoznawczym", z którym ja
poruszam się po świecie. Od ludzi niewrażliwych często
uciekam,bo tacy często nie wiedzą, jak i kiedy ranią.I są to
kobiety,i mężczyźni.Powiedziałabym nawet,że nie ma ŻADNEJ
różnicy,czy rani kobieta,czy mężczyzna.Zawsze wrażliwego zaboli
jednakowo.Dlatego Pani Joanno,ma Pani rację,mówiąc o jedynej
linii podziału. Chciałabym zapytać, czy wrażliwość nie jest dla
Pani czasem ciężarem? Czy czasem nie lepiej byłby mieć skorę
słonia?

[Gość: Marzena]

Przepraszam za Ty.Ale czuję się usprawiedliwiona.
Dorwałam się do internetu.Przeczytałam wszystkie Twoje felietony
i bardzo Ci za nie dziękuję.Jest we mnie wiele obrazków,emocji i
myśli, których nie potrafię nazwać, ktore ulatują w jakimś
nieszczęsnym ułamku sekundy, a kóre z różnych powodów pragnę
zachować w swoich zwojach.I okazuje się, że nie muszę, ponieważ
ktoś już je zapisał i nazwał. Chwała Ci za to Joanno!:-)
A ja? Nigdy tak do końca nie pogodziłam się z tym,że nią jestem.
Być może nawet kokieteryjnie lubię czasami oznajmić światu, że
nigdy nie będę stuprocentową kobietą. I długo musiałabym się
zastanawiać co to jest te 100% kobiecości. Jestem i tyle. Staram
się nie dzielić świata na MY i ONI. Nawet w domu, gdzie moja
rola bycia żoną i mamą bywa opasła i ciężka od metafor i
przenośni, jakimścudem dochodzi prawie do równowagi. Równowaga
zachodzi oczywiście we mnie. To ja ten stan uznaję za równowagę
ponieważ daje mi to satysfakcję. Oczywiście, że czasami pomstuję
na tę moją cichą akceptację i zrozumienie. Ale jest mi
najzwyczajnie w świcie dobrze. Być może dlatego, że zdaję sobie
sprawę na jego walkę o równowagę w nim samym. Każde bycie
razem, a w szczegolności bycie rodziną to właśnie ciche
równoważenie nas samych, to tysiące kompromisików ...