pogrzeb w rodzinie partnera

[anete]

Kobietki, powiedzcie mi czy ja przesadzam czy moja reakcja jest
uzasadniona. Umarł dziadek mojego partnera (nie mieszkamy jeszcze ze
sobą, ale planujemy wspólne życie). Wiem, że to dla jego rodziny
trudny moment...W bardzo łagodny sposób zapytałam się, czy mogłabym
przyjść na pogrzeb dziadka (nie było mi dane go poznać, ale resztę
rodziny znam i wiem, że jestem przez nich lubiana i akceptowana).
Uważałam za stosowne byc blisko mojego mężczyzny i dawać mu w ten
sposób jakieś wsparcie. Chciałabym uczestniczyć tylko w mszy i być
na cmentarzu, przez myśl mi nie przeszło "wpychać się" na
konsolację. I wtedy usłyszałam od mojego mężczyzny, że
niekoniecznie, że zobaczymy, bo to mała uroczystość rodzinna (z
naciskiem na "rodzinna"). Poczułam się jak totalnie obca mu
osoba...a chciałam tylko okazac mu swoje wsparcie...
powiedzcie, czy ja przesadzam i powinnam jednak uszanować, że nie
jestem mile widziana nawet w kościele i przemilczeć całą sprawę czy
też nie przeszkadzam i ukochany facet potraktował mnie z buta jak
obcą babę...

[alpepe]

czułabym się tak samo, jak ty się teraz czujesz.

[horpyna4]

Jeżeli nie znała dziadka, to nie ma co przychodzić na pogrzeb "dla
wspierania". Ja bym nie chciała, żeby ktoś tak przychodził na pogrzeb
bliskiej mi osoby ze względu na mnie, a nie tę osobę. Może narzeczony
ma tak samo?

[wanilinowa]

przesadzasz. daj mu pochować dziadka a focha zostaw na bardziej stosowną okazję

[mozambique]

a co z sytuacja odwrotną - dziewczyn pyta swojego chłopak czy bediz
ejej towarzyszył w "objeżdzie" cmentarzy w Swięto Zmarłych (
odwiedza groby sama , bez innych członków rodziny ) a na to chłopak -
odmawia , tłumaczac ze to są JEJ sparwy rodzinne, JEJ zmarli
czonkowei rodziny wiec dla niego byłaby to raczej "wycieczka
turystyczna po cmenatrzach" a ze okazja nie sprzyja takim
wycieczkom wiec odmawia.
W efekcie dziewczyna samotnie zapala znicze na grobach swoich
dziadków czy wujków i sama spędza ten smutny dzień a chłopak
spedza dzien sam w domu przed telewizorem ( on "swoje" groby ma w
bardzo odległym miescie, nie odwiedza ich).

dziewczyna ma cichy żal który w niej wciąz tkwi do dzisiaj

strzela focha ? czy ma słuszną rację ?

[wanilinowa]

mozambique napisała:

> a co z sytuacja odwrotną - dziewczyn pyta swojego chłopak czy bediz
> ejej towarzyszył w "objeżdzie" cmentarzy w Swięto Zmarłych (
> odwiedza groby sama , bez innych członków rodziny ) a na to chłopak -
> odmawia , tłumaczac ze to są JEJ sparwy rodzinne, JEJ zmarli
> czonkowei rodziny wiec dla niego byłaby to raczej "wycieczka
> turystyczna po cmenatrzach" a ze okazja nie sprzyja takim
> wycieczkom wiec odmawia.
> W efekcie dziewczyna samotnie zapala znicze na grobach swoich
> dziadków czy wujków i sama spędza ten smutny dzień a chłopak
> spedza dzien sam w domu przed telewizorem ( on "swoje" groby ma w
> bardzo odległym miescie, nie odwiedza ich).
>
> dziewczyna ma cichy żal który w niej wciąz tkwi do dzisiaj
>
> strzela focha ? czy ma słuszną rację ?
>

ciężar decyzji spoczywa na osobie która potrzebuje aktualnie wsparcia. jeśli on
poprosiłby ją o obecność na pogrzebie a ona wykręciłaby się tym że to jego
sprawa, to byłoby nie fair.
Twoja sytuacja jest inna, mi też byłoby przykro gdyby mój partner olał moją
prośbę i nie towarzyszyłby mi na grobach. tyle że ja nie miewam cichych żali ani
niemych fochów, tylko mówię wprost. polecam, tak jest zdrowiej

[mozambique]

wprost zostało powiedziane

nie zmienia to faktu ze żal wciąz gdzieś jest

Dzięki :)

[biala.chmurka]

To jeszcze dziecko.

[laracroft82]

skoro to mała uroczystosc rodzinna to bym to uszanowała, wszak rodzina jeszcze
nie jestes...a wsparcia i otuchy mozesz dodac mu juz po całej uroczystosci...

[pompeja]

Troszkę musisz wyluzować, możliwe że rodzina cierpi po stracie tej osoby, a wolą taką drogę przebyć sami, są wszak rodziną od zawsze. Ty możesz być jak najbardziej lubiana i akceptowana, nie ma to nic wspólnego z obecnością bądź nie na pogrzebie. Nie doszukuj się podtekstów w słowach, wesprze go matka czy ktoś inny. Nie wspominaj już o tym, a będzie dobrze. Warto dla jednego pogrzebu drzeć koty? Jest dobrze, tym się ciesz :)

[menk.a]

anete napisała:

> Uważałam za stosowne byc blisko mojego mężczyzny i dawać mu w ten
> sposób jakieś wsparcie.

I bardzo dobrze to o Tobie świadczy, że chciałaś wspierać swojego mężczyznę. On
powiedział nie. Pogrzeb to nie ślub czy wesele, osoby towarzyszące nie są konieczne.
Oczywiście, powinien pozwolić Ci tam być, skoro znasz już kawałek jego rodziny.
Ale trudno.
Może jego zachowanie nic nie znaczy, może to tylko niezamierzony wypadek przy
pracy, może nie chciał zrobić Ci przykrości, a może rzeczywiście potraktował Cię
jak obcą babę.
Na razie machnij ręką. A kiedy już kurz opadnie powiedz mu, jak się przy tym czułaś.

[dzem.dobry]

Jak to sobie wyobrażasz, że pójdziesz na mszę, na pogrzeb, a potem się zmyjesz?
I on na stypie się będzie tłumaczył przed rodziną gdzie zapodział swoją fiancée.
Daj spokój. Nie znałaś dziadka, narzeczony nie chce żebyś szła, odpuść problem.

[liisa.valo]

Powinnaś uszanować jego decyzję, skoro tak chce. Trochę rozumiem, że nie czujesz
się dobrze w takiej sytuacji, ale dla twojego partnera to jest trudna sytuacja i
może naprawdę tak woli.

[anete]

tak, tylko na pogrzebie z tego co wiem będzie nie tylko rodzina, ale
i znajomi dziadka...

Ale wiecie co macie rację, nie chce bym była z nim nawet w tych
złych chwilach (myślałam, że związek dwojga ludzi powaznie o sobie
myślących polega na byciu ze sobą w dobrych i złych chwilach)...to
sobie odpuszczę...przemilczę i wstrzymam tez się z odzywaniem do
niego, chce spokoju niech ma...

Ja gdybym była w takiej sytuacji to akurat potrzebowałabym wspracia
bliskiej mi osoby

[menk.a]

anete napisała:

> Ja gdybym była w takiej sytuacji to akurat potrzebowałabym wspracia
> bliskiej mi osoby

A on nie. I na siłę go nie uszczęśliwisz. Widocznie nie potrzebuje Ciebie tam.
Uszanuj to.;)

[laracroft82]

anete napisała:

> tak, tylko na pogrzebie z tego co wiem będzie nie tylko rodzina, ale
> i znajomi dziadka...
>
no wałsnie znajomi, ty Go nie znałas....

> Ale wiecie co macie rację, nie chce bym była z nim nawet w tych
> złych chwilach (myślałam, że związek dwojga ludzi powaznie o sobie
> myślących polega na byciu ze sobą w dobrych i złych chwilach)...to
> sobie odpuszczę...przemilczę i wstrzymam tez się z odzywaniem do
> niego, chce spokoju niech ma...

po co pytasz o zdanie ludzi na forum, skoro juz masz sowje wyrobione

[horpyna4]

Ty potrzebowałabyś, on nie. Ludzie są różni i różnie przeżywają takie
sprawy. Uszanuj to i nie obrażaj się. Bo właśnie w takich momentach
należy zachować się taktownie i nie narzucać się.

Czy chciałabyś, żeby zgodził się, ale odczuwał dyskomfort z powodu
Twojej obecności? Widzisz, człowiek ma prawo do pewnej intymności.
Jest pewna sfera, której może nie chcieć dzielić nawet z ukochaną
osobą i nie należy pchać się z butami.

Wyraziłaś chęć przyjścia, on nie chciał. I na tym trzeba sprawę
zakończyć. Nie powinnaś się dąsać i "karać" go nieodzywaniem się.

[ritsuko]

horpyna, bardzo dobrze to ujęłaś

[liisa.valo]

Anete, ale nie ma co strzelać focha - on ma inną psychikę i inne potrzeby
najwyraźniej. Ja też jeżeli mam jakiś problem, wolę o nim nie mówić. Kiedy
przygotowywałam się do egzaminów, obrony magisterskiej, rozmowy kwalifikacyjnej,
prawa jazdy - nigdy nie mówiłam, kiedy wypada ten dzień; wolę sama. Kiedy zmarł
mój dziadek, moja mama koniecznie chciała o tym ze mną rozmawiać, ja nie
chciałam, wolałam to sama przepracować.
Dlaczego nie umiesz tego uszanować?

[paco_lopez]

wiesz co , weź ty w ogóle go zostaw, bo ty jestes zbyt bardzo
wyrywna . on sie z toba umęczy.

[magnusg]

Moze dziadek zyczyl sobie tylko okreslone osoby na pogrzebie?A twojemu facetowi
niezrecznie powiedziec, ze ciebie nie wymienil w tym gronie.

[ritsuko]

Powiem tak, na pogrzebie mojego Taty był ze mną mój TŻ, znał go i jakoś wydało
mi się to naturalne, że był (choć przyznaję, że raczej był trochę "z boku",
prawdę mówiąc byłam trochę przytępiona tym wszystkim, więcej wsparcia dał mi w
momencie śmierci Taty i to było dla mnie ważne). Natomiast nasza przyjaciółka,
moja współlokatorka zaproponowała swoją obecność na pogrzebie, właśnie jako
wsparcie, mimo, że Taty nigdy nie poznała (Mamę owszem). Podziękowałam i
powiedziałam szczerze, że zaproszę ją chętnie później do nas, ale w tym momencie
byłby to raczej kłopot dla nas W TEJ KONKRETNEJ CHWILI (może Twój partner
podobnie to odbiera?).
Pogrzeb, śmierć bliskiej osoby, to bardzo intymna chwila, specyficzna.

[anete]

wybacz, ale ja nie jestem współlokatorką tylko kobietą, z która on
zamierza spędzić resztę życia...chyba subtelna różnica jest....Ja po
prostu chciałam stac własnie bardziej z boku, ale żeby wiedził, że
jestem z nim w kazdej nawet trudnej sytuacji

[liisa.valo]

Nawet, jeżeli twoje stanie z boku by nie było dla niego wsparciem? To się
zastanów, o co ci chodzi.

[mallina]

to dziwne, ze teoretycznie najblizsza osoba nie bylaby dla niego wsparciem.

[vandikia]

a moze najbardziej prozaicznie.. on nie chce przy niej płakać????

i już bez przesady z tym wsparciem, wsparcie w wielu sytuacjach nie
polega na chodzeniu krok w krok za osobą, a na daniu tej osobie
pewności, że wrazie czego się jest i właśnie nie obrażanie się.. bo
teraz się okazuje, że smierć dziadka to pikuś przy złym samopoczuciu
dziewczyny

tak nie można się zachowywać

[wanilinowa]

anete napisała:

> wybacz, ale ja nie jestem współlokatorką tylko kobietą, z która on
> zamierza spędzić resztę życia...chyba subtelna różnica jest....Ja po
> prostu chciałam stac własnie bardziej z boku, ale żeby wiedził, że
> jestem z nim w kazdej nawet trudnej sytuacji
>

właśnie widać jak z nim jesteś: masz pretensje że znajomi to będą a Ciebie nikt
nie zaprosił i bach: fochem go, cichymi dniami, niech chłopak rozkminia co się
księżniczce stało, w końcu nie ma ważniejszych spraw na głowie...

[ritsuko]

Pokazałam Ci pewien przykład, myślałam, że wyciągniesz z niego wnioski.
Mój Narzeczony znał mojego Tatę, bywał u nas w domu. Pochodzi z tego samego
miasta, był jakby w bliskim otoczeniu osoby zmarłej.
Z moją przyjaciółką chciałam Ci pokazać pewien mechanizm, niezależnie od stopnia
pokrewieństwa czy relacji.
Na pogrzebie marzyłam, żeby już rodzina sobie poszła, bo... po prostu czasem
człowiek woli przeżyć coś samemu, móc w spokoju rozpłakać. Nie wszystkich
dotknęła ta śmierć w tym samym stopniu, akurat moją rodzinę w największym.
Bądź przy nim, pozwól mu przeżyć śmierć dziadka teraz, niezależnie od pogrzebu,
daj mu wsparcie. Nie obrażaj się

[paco_lopez]

nie przesadzaj. śmierć dziadka, to chwilowe halo. potem będą umierac
rodzice. wtedy moze bardziej sie przydasz , ale jeśli taka sprawa
cię fochuje, to widać zes niezdatna do jakiegokolwiek zwiazkowania z
mężczyzną. kukłe sobie zrób i stój koło niej na pogrzebach.

[smutas13]

anete
Skoro Twój partner wyraził się jasno, że "niekoniecznie" musisz tam
być, to uszanuj Jego zdanie. Tym bardziej, że dziadka nie znałaś.
Nie wchodź z butami tam, gdzie Ciebie nie potrzebują.

I nie powinnaś obrażać się na partnera. Powinnaś zrozumieć.

[anete]

smutas13 napisała:

> anete
> Skoro Twój partner wyraził się jasno, że "niekoniecznie" musisz
tam
> być, to uszanuj Jego zdanie. Tym bardziej, że dziadka nie znałaś.
> Nie wchodź z butami tam, gdzie Ciebie nie potrzebują.
>
I nie powinnaś obrażać się na partnera. Powinnaś zrozumieć.


A kto powiedział, że się obraziłam, zamierzam uszanowac jego wolę,
nie będę wpychała się z butami, gdzie mnie nie chcą...tylko, że
jakiś ból z powodu jego zachowania zostanie we mnie...tylko tyle

[ritsuko]

Zapewniam Cię, że jego ból jest większy i to co Tobie wydaje się nieracjonalne,
dla niego jest konieczne

[kadfael]

No ja też bym się dziwnie poczuła... Oczywiście w takiej sytuacji
nie ma co strzelać focha czy coś. Ale jakis taki lekki niepokoj
pozostaje. Bo skoro Ty chesz być z nim na dobre i na złe a on na to
złe Cię nie potrzebuje, może nie traktuje tego związku aż tak
powaznie jak TY? ja bym - oczywiście jak już minie jakiś czas i
wszystko sie uspokoi porozmawiała spokojnie z partnerem o
przyszłości.

[paco_lopez]

rany jakie dziwne indywidua po swiecie chodzą. czy ty do diaska
pamietasz kto był na pogrzebie i koło kogo stał u którejś tam cioci
i czy był tam jej wnuczek z przyszłą lub byłą ? ja to mysle że te
wszystkie pogrzeby to sa po to zeby niektórzy mogli zaistnieć na tle
rodziny jak majkel dżekson w szołbiznesie. co za kotertia.

[paniiwonka1]

no widać różnie odbierane jest wsparcie i różne są widac "etykiety"
na pogrzebach.
niepojęte, że ktoś ci może zabronić przyjść do kościoła czy na
cmentarz, bo rozumiem, że stypa to już może byc "imprezą" zamkniętą.
rzeczywiście nie musisz tam zaraz stać w pierwszym rzędzie i u boku
niemęża czy pomagać przyjmować kondolencje, ale masz prawo być na
samym pogrzebie czy w kościele. ostatecznie zdarza się, że bywają
tam zupełnie osoby postronne - na pogrzebie mojego wujka była np.
słynna na całe miasto maniakalna "opłakiwaczka", co to na wszystkie
pogrzeby chodzi:)
sądzę, że słusznie poczułaś się w jakiś sposób odepchnięta.
na pogrzebie naszego malutkiego synka, (którego mało kto znał) było
mnóstwo osób, które były nam zupełnie obce, choćby jakaś dyżurna
delegacja z pracy męża czy znajomi teściów, nikt ich na Boga nie
wyganiał.
zresztą jakaś delegacja w innym składzie z pracy męża była dla
odmiany na pogrzebie teścia, którego nigdy na oczy nie widzieli.
przyszli w ramach wsparcia dla mojego męża, swojego kolegi z pracy.
widocznie jest to w moich stronach (Pomorze środkowe) naturalne czy
też jest jakąś tradycją.

[paniiwonka1]

tylko tak sobie myślę, że skoro on nie chce kategorycznie i miałby
to byc jakiś powód do kłótni, a bardzo go kochasz to może jednak nie
idź, ostatecznie ma jakieś - niezrozumiałe dla mnie - prawo sobie
tego nie życzyć, a w związku powinno się szanowac wzajemne prawa.

powiem ci, już tak zupełnie z wieloletniego doświadczenia, ta
sytuacja dałaby mi do myślenia...

[paco_lopez]

ty sie pytasz czy masz być, a on mówi, ze nie i tyle i robisz swoje
bez dylematów. w końcu chyba nie ma on dwudziestu dziadków ?

[pocket.size]

Kiedy zmarła ciocia mojego partnera, bliska mu osoba, powiedziałam mu: jeśli
chcesz, żebym tam z tobą byłą - będę. Jeśli nie - to nie. Trochę się wahał, ale
w końcu poprosił mnie, żebym poszła z nim. Kilka tygodni później zmarł mój tato.
Mój M. powiedział, że nie wyobraża sobie, żeby go przy mnie tego dnia nie było.
I przyjechał 250 km do mnie na kilka godzin, co dla mnie było zbawieniem. Nie
zastanawiałam się, że on nie chciał mnie u siebie (u cioci), a sam do mnie
przyjechał. Każdy na swój sposób przeżywa takie sytuacje. Może to trudne nie
tyle dla niego, co dla jego rodziców i pragną w takim momencie prywatności. Jego
decyzję należy uszanować i nie widzę w tym powodu do obrażania się.

[princess_yoyo]

W bardzo łagodny sposób zapytałam się, czy mogłabym
> przyjść na pogrzeb dziadka

pytanie powinno brzmiec 'czy chcialby zebys mu towarzyszyla na
pogrzebie'

[emma_ja]

a moim zdaniem to dziwny zwiazek, skoro wogole nad takimi rzeczami sie
zastanawiac musisz
ja bylam zapraszana na kazda rodzinna uroczytosc w domu chlopaka,bylam czescia
rodziny, i nie bylo wogole tematu "czy"
na pogrzeb dziadka bylam zaproszona nawet po naszym rozstaniu

o ile nie znacie sie 3 miesiace
po tym poznac czy ktos cie powaznie traktuje i czy naturalnie uwaza za czesc
swojego zycia
ja bym nie chciala byc tak potraktowana i nigdy nie bylam z mezczyzna ktory by
mnei tak potraktowal

[varia1]

o pogrzebie się ZAWIADAMIA , a nie na niego ZAPRASZA
każdy ma prawo przyjść na nabożeństwo i na cmentarz
zaprasza się bliskich na jakiś poczęstunek po (zwłaszcza tych którzy przyjechali z daleka)

[vandikia]

akurat sprawy pogrzebów są bardzo delikatne
i różne podejście ludzie mają

osobiście rzadko kiedy chodzę na pogrzeby, w zyciu bylam tylko na 3
najblizszej rodziny i na 1 kolegi
na pogrzebie dziadka meza nie bylam, na pogrzebach swoich i jego
dalszych ciotek/wujkow tez nie
i moze mialby do mnie pretensje ale mnie rozumie, wiec nie ma

moze w takiej chwili nie warto oceniac partnera.

[83kimi]

Uszanować decyzję. Może chce w samotności przeżywać ból. Jedne osoby potrzebują
wsparcia, a inne chcą płakać bez świadków. Nie doszukuj się głębszych podtekstów.

[kol.3]

Pogrzeb dziadka to nie tylko sprawa Twojego chłopaka ale i całej
rodziny. Zwykle przy takich spotkaniach rodzinnych omawiane są różne
sprawy, które najlepiej przedyskutować w ścisłym gronie a Ty mimo
planów jesteś jednak osobą spoza rodziny. Dostosuj się do stanowiska
partnera i nie rób problemu. Piszesz "uważam za stosowne, chciałabym,
nie jestem mile widziana" - masz nieprawidłowe podejście do tej całej
sprawy, bo za bardzo skupiasz się na sobie, a jest to sytuacja gdy
powinnaś się usunąć.

[fantastyczna]

Było by mi bardzo przykro. Mojemu (byłemu) narzeczonemu umarła
babcia, która miszkała z 500 km od nas, to było naturalne,że
jedziemy tam razem, wręcz mi się nie chciało ze względu na
odległość, ale chciałam,żeby było mu lżej w tych chwilach. Nie
wyobrażam sobie, żeby mój chłopak/ narzeczony nie chciał mnie na
pogrzebie z konsolacją włącznie.