Wyniosła i na dystans

[mesmeryzm]

Znów to samo.
W liceum byłam wyniosła i ludzie czuli się nieswojo w moim towarzystwie.
Niemal dziesięć lat później usłyszałam o sobie identyczną opinię. Tyle czasu
przemyśleń nad samą sobą, prób zmiany, walki i okazało się, że nic a nic się
nie zmieniłam. Wcale nie jestem wyniosła, w głębi duszy jestem bardzo niepewna
siebie, ale najwyraźniej moje zachowanie jest zupełnie odmienne. Mam dość. Już
nie wiem, jak wreszcie dojść ze sobą do ładu.
Jestem chodzącym dowodem na to, że znacznie łatwiej powiedzieć "zmień się,
bądź taka i taka" niż rzeczywiście się zmienić.
Macie jakieś rady na tę durną wyniosłość i dystans?

[pompeja]

Zakon lub most.
Idź na imprezkę, niech cię wystuka z pięciu fajnych )lub niefajnych - jak kto
woli) tambylców, może jakieś bukkake (prawdziwe, nie takie prawie-bukkake). Może
pomoże :)

Widocznie taka jesteś, po co być kimś innym?

[sumire]

uśmiechać się częściej do ludzi. po prostu :)

[bijatyka]

no ale, jak usłyszałaś to dopiero po 10 latach, to chyba nie tak
źle, co ?

[mesmeryzm]

Bardzo źle, bo obiecałam sobie, że chcę to zmienić i tym samym poprawić jakość
swojego życia, a tu okazuje się, że poniosłam totalną klęskę i po 10 latach
wciąż stoję w miejscu, a zyskałam jedynie większą samoświadomość ;)

[rach.ell]

Pogodz sie ze soba, nie zyjesz przeciez po to zeby podobac sie
kazdemu i zeby kazdy czul sie w twoim towarzystwie 'rowny'. W pewnym
momencie bedziesz musiala naprawde zejsc do nizin jesli chcesz zeby
kazdy uznal ciebie za 'fajna kumpele':) Dobieraj sobie przyjaciol
tak, zeby oni byli twojej przyjazni warci a na reszte uwazaj bo jak
chca cie zmieniac zeby sie z toba spoufalic, pewnie chca
cie 'okrasc':)

[mesmeryzm]

Wiesz, nie potrafię się z tym pogodzić, bo to mi bardzo utrudnia życie. Tu nie
chodzi o przypodobanie się ludziom ani "zniżanie się" do ich poziomu. Nie chcę
być wciąż tą osobą, która nagle odkrywa, że wszyscy znajomi (ze szkoły, studiów,
pracy, innych zajęć) bawią się wesoło, a wokół mnie tworzą się pustki.

[teletoobis]

Umow sie ze mna na piwo. Gwarantuje, ze Ci przejdzie :)

[menk.a]

W harego potera się zabawisz? Dotkniesz różdżką i jak ręką odjął?:P

[teletoobis]

Na pierwszej randce nie dotykam rozdzka. Sama powinnas to zauwazyc. Ze mna
jednak trzeba najpierw troche pochodzic :)

[menk.a]

Nie chę wyjść na niewdzięcznicę, ale ...to była randka?:P

[teletoobis]

To byla gra wstepna :)

[rach.ell]

Co jej przejdzie? Ochota na nawiazywanie kontaktow? Calkiem sie juz
w sobie dziewczyna zamknie:)

[teletoobis]

Przestanie byc wyniosla. To moge zagwarantowac :)

[rach.ell]

Podejzewajac Twoje metody, dlugo sie z dola nie podzwignie:) albo
kaca bedzie miala:)

[teletoobis]

Wroci na forum i zalozy watek, ze czuje sie zdolowana :)

[mesmeryzm]

I to ma mi niby pomóc?? ;)

Dzięki, ale na randki wszelakie się nie piszę. Za to jestem gotowa przyjąć twoją
pomóc na tym forum :0

[teletoobis]

Operacji dokonuje tylko na zywym organizmie. Wiryualny mnie nie interesuje :)

[mesmeryzm]

Trudno, obejdę się ze smakiem w takim razie.

[teletoobis]

Ale dalej bedziesz wyniosla i na dystans.
A wszystko moze zmienic jedno piwo :)

[rach.ell]

Po jak dlugim czasie? Piszesz, ze z toba pochodzic najpierw trzeba,
po halach jak sie domyslam:)Czy ona zdrowie ma wystarczajace,
zapytaj:)

[teletoobis]

Pochodzic trzeba, zeby dostapic zaszczytu rozdzkowego szczytowania.
A zdolowana moze byc nawet po piwie :)

[rach.ell]

po piwie albo jak tam u ciebie do przepasci jakiejs wpadnie:)

[teletoobis]

na pewno nie wpadnie. Nie ma szans :)

[rach.ell]

Wiele juz kobiet w gorach 'wpadlo':)a to juz na cale zycie w
psychice zostaje:)

[teletoobis]

Stad wniosek, ze nie zadawaly sie z goralami, a z ceprami. A to jest szkodliwe :)

[rach.ell]

Ty zawsze musisz mniec ostatnie slowo!:) ale to bardzo milo, ze jak
sie do Ciebie cos napisze to odpisujesz;)

[teletoobis]

Nie zawsze musze, ale zawsze mam :) Coz taka przypadlosc :)

[rach.ell]

Jak ja bym Cie kiedys w gorach spotkala to nigdy bysmy nie
skonczyli:) w koncu nerwy by Ci trzasnely i polecialabym w przepasc:)

[teletoobis]

Nie skonczylibysmy? uwazasz ze moge miec problemy z ejakulacja, albo Ty jestes
chodzacym afrodyzjakiem? :)

[rach.ell]

Mnie nie tak latwo do granic wytrzymalosci doprowadzic, nie poddaje
sie:)

[deczko]

Musisz zaakceptowac swoje wady, a z tym nigdy nie jest tak latwo.
Probuj z ludzmi pierwsza rozmawiac, nawiazywac dluzszy kontakt
wzrokowy, jesli ktos Ci sie spodoba to usmiechnij sie do niego
lagodnie.

[mesmeryzm]

Zaakceptowałam nieśmiałość. Natomiast nie potrafię zaakceptować tego rozdźwięku
między tym, co mi się wydaje i tym, co widzą inni. To nie jest tak, że nie
rozmawiam z ludźmi. Rozmawiam, itd. Muszę jednak wciąż nie brzmieć wystarczająco
przyjacielsko.

[deczko]

mesmeryzm napisała:

> Zaakceptowałam nieśmiałość.

Dla Ciebie niesmialosc jest wada, dla mnie cecha charakteru.

Natomiast nie potrafię zaakceptować tego rozdźwięku
> między tym, co mi się wydaje i tym, co widzą inni.

Jesli masz tyle lat co piszesz, czas sie juz ludzmi nie przejmowac,
zwyczajnie ich olac, moze jestes osoba aspoleczna i na widok ludzi
reagujesz tak a nie inaczej? Nie mozesz sie wiecznie poddawac swojej
i ich ocenie.

Poniewaz czasami tez slyszalam o sobie podobne opinie, analizowalam
swoje zachowania, ale zrozumialam, ze jesli ludzie mnie taka
odbieraja- trudno, ja tez ich odbieram w rozny sposob, niekoniecznie
pozytywny. :)

Kiedy spotykam sie z osobami, ktore postrzegam za osoby wyniosle i
zarozumiale, najczesciej te osoby nie chca miec kontaktu z wieksza
iloscia osob, tylko ze swoimi znajomymi. Nie sa zbyt wylewni, malo
mowia, spojrzenia jakim obdarzaja towarzystwo powoduje, ze czlowiek
dosc dziwnie sie czuje. Zagadywani odpowiadaja polgebkiem, albo w
ogole "nie slysza" pytania. Takich ludzi sie olewa, nie chce mi sie
z nimi gadac, bo i nie mam o czym.


> rozmawiam z ludźmi. Rozmawiam, itd. Muszę jednak wciąż nie brzmieć
wystarczając
> o
> przyjacielsko.

Nie wiem o co Ci chodzi, ale jesli szukasz chlopaka, albo chcesz sie
wkrecic do grupy, nie mozesz przybierac jakiejs maski, bo pozniej
bedzie Ci ja trudno zdjac. Wiecej kontaktu wzrokowego, pilne
sluchanie rozmowcy, usmiech i akceptacja siebie. :)

[menk.a]

Sezamie otwórz się. Skoro sprawiasz wrażenie niedostępnej, to tak a nie inaczej
będziesz odbierana. Nie musisz swoim zachowaniem zadowalać wszystkich. Ale
zapytaj kogoś bliskiego ze swojego otoczenia, kogoś życzliwego, jak Cię widzi i
Twoje zachowanie. Może coś Ci podpowie i uda Ci się skorygować błędy.
Nie wszyscy muszą być wodzirejami albo błaznami.;)

[mesmeryzm]

O tym właśnie piszę. Sprawiam wrażenie niedostępnej, więc wszyscy mnie za taką
osobę odbierają. Na tym cały problem polega ... ;)

Wiesz, chodzi o to, że ja teoretycznie wiem, co źle robię. Ale tylko
teoretycznie. Usłyszałam od kilku osób mniej lub bardziej zaowalowane uwagi nt.
mojej mimiki twarzy, że na przykład widać po mnie znużenie, wzgardę, no taką
księżniczkowatość trochę. Cały sęk w tym, że ja w ogóle nie miałam wówczas
takich odczuć. Wiem zatem, że moje zachowanie w ogóle nie odzwierciedla moich
prawdziwych uczuć. No ale mam prosić ludzi, by z każdym moim niekontrolowanym
grymasem szczypali mnie w ramię? ;)

[menk.a]

Może spróbuj się kontrolować. Za każdym razem kiedy pomyślisz 'wrażenie/otoczenie' staraj się kontrolować swoje zachowanie. Przede wszystkim uśmiech a potem też rozmowa. Z czasem wejdzie Ci to w nawyk. Poćwicz przed lustrem. Sama też oceń swoją mimikę. I zastanów się: jak Ty czytasz taki a nie inny wyraz twarzy.
Nie chcę zbyt wiele o sobie publicznie mówić, bo mój ekshibicjonizm tak daleko nie sięga. Ale z doświadczenia mogę Ci powiedzieć, że duży wpływ w takiej sytuacji ma otoczenie, praca nad samym sobą i swego rodzaju luz. Czasem sztywność w wyrażaniu siebie wynika z panicznego wręcz leku przed byciem w centrum uwagi, brakiem pewności siebie i dystansu do siebie, publicznym ośmieszeniem. Spróbuj wyluzować (głupie słowo ale chyba adekwatne). Poczytaj też na ten temat. Nie sadzę, aby Ci była potrzebna jakaś profesjonalna pomoc. Poradzisz sobie.;)

[gr.een]

menka ma rację, dużo łatwiej wyluzować, rozmawiać czy być sobą w grupie osób
jeśli się rozmawia na temat sobie dobrze znany. Kiedy dysponuje się jakąś
wspólną wiedzą, zainteresowaniami, tematami - zależy jaka to sytuacja i miejsce.
a może to nie ty nie pasujesz do otoczenia a otoczenie do ciebie :)

[mesmeryzm]

Hmm, sama nie wiem. Akurat będąc na studiach łączy mnie z tymi ludźmi wiele
wspólnych spraw, zresztą mam ten problem ze wszystkimi: z rówieśnikami,
młodszymi, starszymi. Rzeczywiście, nie ma we mnie luzu. Nigdy nie było, a te
lata zagubienia tylko pogłębiły strach przed tym, że "może teraz wyglądam znów
jak sfochowana księżniczka", co wpędza mnie w spiralę stresu i niepewności.

[mesmeryzm]

Masz dużo racji w tym, co piszesz. Powinnam wyluzować, bo rzeczywiście drzemią
we mnie takie lęki, o których wspominasz. Powiem jednak, że łatwiej powiedzieć,
a trudniej zrobić. Jak widać zresztą! ;)

Z mimiką nie wiem jak sobie poradzić. Przed lustrem się kontroluję. Ale w życiu
codziennym nie mam pojęcia, jak w danym momencie wyglądam. Prosiłam niedawno
jedną z koleżanek by mi zaprezentowała moją standardową minę, z której sobie
żartowała, ale powiedziała, że nie jest w stanie. A szkoda, chciałabym zobaczyć
co noszę na twarzy...

[gr.een]

no co do mimiki no to jest problem.
nie można sie szczerzyć, kiedy sprawa jest poważna :)
bez przesady z tą mimiką
:)

[menk.a]

Greenka, no toż wiadomo, że nie jak głupi do sera z tym uśmiechem na twarzy.:P
Chodziło mi o łagodny czy zachęcający do kontaktu wyraz twarzy w codziennych
sytuacjach.;)

[mesmeryzm]

Tak, tak właśnie chcę się uśmiechać :) I wierzcie mi lub nie, ale próbuję.
WIdocznie jednak w niczym nie przypomina to uśmiechu, najwyżej uśmieszek
wyższości...

[you_can_write]

hehe, no to rzeczywiście niedobrze :)
nie wiem, co poradzić
pozdrawiam

[tully.makker]

Na dziwne wyrazy twarzy pomaga botoks. ja sie w ten sposob pozbylm
etykiety ponuraka - bo mialam zwyczaj, nawyk marszczenia brwi.

teraz wszyscy uwazaja, ze zmienila mi sie osobowosc ;-))

-
Powiedziałabym "Rób jak uważasz, kochanie" z miną "tylko
qrwa spróbuj".
by tris
Wiedzmowo

[justynnka]

od zawsze jestem oceniana jako osoba wyniosła i krytyczna.zwłaszcza
przez osoby z którymi mam niewielki kontakt. i widzę same plusy
takiej oceny. nie zaczepiają mnie kwestujący,ulotkarze itd., nie mam
opisywanego nieraz na fm problemu ze sprzedawcami w sklepach czy
inną obsługą. przykłady mozna mnozyć. i nie zamierzam tego zmieniać;)

[menk.a]

Skoro nie masz problemów z otoczeniem to fajnie.
Autorka niestety odczuwa dyskomfort.;)

[sweet_pink]

A przestań się tym przejmować w ogóle :P
Ja mam taką koleżankę dobrą, która jest psychologiem i ma takie dziwne coś że
często mówi tonem głosu totalnie wyzutym ze wszelkich emocji. Np robisz jej
jakiś mały dokuczaśliwy przytyk, a ona odpowiada "no dzięki" takim tonem że
święty by nie odgadł czy ją to rozbawiło, czy sprawiło przykrość, czy ubolewa
nad poziomem twojego dowcipu. To jest jej najpopularniejszy ton i z tego powodu
bywa często odbierana jako wyniosła. I cóż z tego? Nasza paczka ją bliżej
poznała, przyzwyczaiła się i lubimy ją straszliwie.
Na prawdę nie każdemu musisz pasować, ważne że pasujesz bliskim Ci ludziom.

[mesmeryzm]

Nie chodzi mi o pasowanie wszystkim. W ogóle nie o to chodzi. I nawet nie o to,
by mnie wszyscy lubili i zapraszali na wszystkie imprezy. Jest mi dobrze jako
spokojnej nieco nieśmiałej osobie. Ale nie potrafię zaakceptować tego, że widzę
siebie właśnie jako zalęknioną, a cały świat jako wyniosłą i krytyczną. To daje
poczucie totalnego zagubienia. To tak jakbyś uważała, że uśmiechasz się do
ludzi, a ci uciekają przed tobą z krzykiem. Co byś pomyślała? Totalne
skonfundowanie , o co chodzi, itp. To jeszcze bardziej pogłębia stan
niezrozumienia i wyobcowania. Masz wrażenie, że musisz być jakimś dziwakiem,
skoro zupełnie nie potrafisz dogadać się z ludźmi.

A na dodatek niedawno jedna z moich bliższych koleżanek dała mi wprost odczuć,
że czasem nie czuje się w moim towarzystwie komfortowo. Że moje "krytyczne
zachowanie" odbiera jej pewności siebie. Noż k...a wodna, jak tu się
zdenerwować?? Nie chcę by bliscy mi ludzie, których lubię i którym życzę jak
najlepiej, tak się czuli w moim towarzystwie. Chcę ich wspierać, a nie dołować.

[wytrwala]

tylko w czym dokladnie masz problem - z wygladem twojej twarzy,
przykladowo masz nieduze usta ktore wydaja sie zacisniete i np.
lekkie bruzdy nowoso-wargowe (czyli twoja aparycja wydaje sie
srednio przyjazna), czy to cechy wewnetrzne, jak niesmialosc
powoduja, ze sprawiasz wrazenie osoby zamknietej? To co pisze moze
wydawac sie smieszne, ale mam to przerobione na sobie - taka mam
buzie, ze siedzac spokojnie i myslac o niebieskich migdalach slysze
czasem pytanie, dlaczego jestem zla lub smutna. A nie jestem. Druga
sprawa, ze niesmialosc powoduje ze mozna wygladac na osobe wyniosla
i mowic tonem, ktory wydaje sie nieprzyjemny.

[mesmeryzm]

Hmmm, nie wiem czy wynika to również z moich rysów twarzy. Ale rzeczywiście,
czasem słyszę: "czemu jesteś taka zła", kiedy sobie po prostu siedzę i planuję
tydzień w kalendarzu. Możemy sobie podać rękę ;)
Na pewno jednak jestem nieśmiała. A teraz już sama nie wiem, co jest jajkiem a
co kurą: nieśmiałość wynika z naburmuszonego wyrazu twarzy (od dzieciństwa byłam
mało popularna), czy też naburmuszona minka wynika z nieśmiałości.

Na pewno sprawiam wrażenie osoby zamkniętej i zdystansowanej, a jednocześnie
wyrazającej swoją mimiką negatywne emocje. Jak ty sobie z tym radzisz?

[sweet_pink]

Może to kwestia tego, że w moim towarzystwie wszyscy jesteśmy dziwakami :D

A nie pomyślałaś nigdy w inny sposób, że to nie do końca od naszego zachowania
zależy to jak jesteśmy odbierani? Że dużo zależy też od odbiorcy? O tego na ile
jest ufny, na ile kieruje się stereotypami, na ile jest nastawiony na wyłapanie
sygnałów pozytywnych, a na ile negatywnych i którą nogą wstał z łóżka?
Jak odczuwasz problem, pewnie pracuj nad sobą, bo zawsze warto się poznawać i
samo analizować od czasu do czasu. Ale nie obwiniaj się, bo to bez sensu i tylko
cię zdołuje i wycofa bardziej.
Oczekuj nie tylko od siebie, ale też od innych, że trochę przymkną oko na Twoje
zachowanie, że sie wyślą by dostrzec to jaka jesteś i to docenią.
Ta moja koleżanka potrafi dać świetną radę, na początku trochę mi było nieswoje,
że robi to tonem kelnerki oznajmiającej, że mielone wyszły...ale ją znam i wiem,
że życzy mi jak najlepiej, przyzwyczaiłam się i akceptuję ja taką.
Według mnie na tym polega przyjaźń wzajemna, że się ludzie lubią bez względu na
powierzchowność, różnice poglądów, że ufają we wzajemne dobre intencje...i że te
pozytywne uczucia są mocniejsze niż to jak na nas wpływa czyjś zadarty nos.

[mesmeryzm]

Dużo zależy od odbiorcy, masz rację. Jednak nie da się ukryć, że obserwuję
wyraźny trend. Skoro od zawsze ludzie oceniają mnie w zasadzie identycznie, to
chyba nie ma co liczyć na ich wyrozumiałość... ;) Nawet moja własna matka uważa,
że jestem wyniosła i krytyczna, i że bardzo ją to irytuje... A zatem, wolę
zmienić coś w sobie niż zżymać się na stereotypowo myślących odbiorców ;)

[sweet_pink]

Jak byłam w podstawówce to w opinii 90% moje klasy byłam niedorozwinięta.
Jak byłam w liceum to w opinii 85% mojej klasy byłam zaniedbanym dzieciuchem.
Jak byłam na studiach to w opinii pewnie z 70% ludzi byłam dziwaczką.
Trend ewidentny (tu na forum też już kilka razy usłyszałam, że coś ze mną nie
tak) :D
Przeżyłam w swoim życiu trochę okresów towarzyskiej pustki, teraz mam coraz
więcej świetnych przyjaciół i znajomych...w 100% ich opinii jestem pieprznięta,
ale również w 100% mnie uwielbiają. Dobrych odbiorców w końcu znalazłam.
Moje wpisy są takie może przerysowane, bo odbieram Twoją postawę jakbyś brała na
siebie 100% odpowiedzialności za to jak się układa relacja i jakbyś chciała brać
winę tylko na siebie...jakbyś chciała się rozsypać i ulepić z innej gliny...to
jakieś takie przytłaczające, niszczące mi się wydaje...nie boisz się że takie
kontrolowanie się zrobi z Ciebie kukiełkę? Do tego wygląda to jakbyś się za
bardzo przejmowała i napinała do bycia mniej wyniosłą co moim zdaniem może
przynieść tylko odwrotny efekt.

Może zacznij od tego, żebyś każdemu kto ci ową wyniosłość zarzuca odpowiadała
żartobliwie, że bardzo Ci przykro że Cię bozia obdarzyła fizjonomią nie
przystającą do charakteru. I żebyś sama nauczyła się śmiać z tego problemu.

[mesmeryzm]

Nie potrafię tak. Niestety. Chciałabym,ale nie potrafię. Podziwiam ciebie!

[wicehrabia.julian]

mesmeryzm napisała:

> Macie jakieś rady na tę durną wyniosłość i dystans?

bądź sobą, amatorzy się znajdą, jeśli tylko nie straszysz wyglądem

[mesmeryzm]

Amator jest, nie jestem singielką. Przeszkadza mi to jednak bardzo w życiu
ogólnie, nie tylko w kontaktach z facetami.

[titta]

Przestan rozwazac i zastanawiac sie nad soba. Przestan myslec o tym
co inni mysla. Nie musza cie wszyscy lubic i juz. W stosunku do tych
ktorych zansz i dobrze sie z nimi czujesz na pewno nie jestes
wyniosla.
Zacznij sie tez bardziej skupiac na ludziach, a nie na sobie.
A i badz soba. Nie staraj sie usilnie byc kims innym, bo aktorstwo
nie kazdemu wychodzi na dobre.

[mesmeryzm]

Masz rację. Tylko ciężko to wprowadzić w życie. Ja się staram i potem okazuje
się, że bliska koleżanka wyznaje, iż czasem czuje się przy mnie niekomfortowo z
powodu mojego, no właśnie nie wiem, pozornego krytykanctwa? pogardy? poczucia
wyższości? Moja własna matka uważa mnie za wyniosłą osobę, która odnosi się do
niej z pogardą, a przecież teoretycznie powinna mnie dobrze znać... :/

[beata.1968]

hej! mam to samo co ty,ale kompletnie mi to nie przeszkadza w codziennym życiu
:) te osoby na których mi zależy wiedzą jaka jestem naprawdę i mnie akceptują,a
pozostali...niech sobie myślą co chcą. mam swój styl życia ,akceptuję siebie i
nie zamierzam się zmienić ,nie wiem pić piwo z butelki,bekać przy jedzeniu i
udawać że lubię muzykę biesiadną żeby ludzie mnie uznali za wyluzowaną.pozdrawiam.

[luniania]

mesmeryzm napisała:

> Masz rację. Tylko ciężko to wprowadzić w życie. Ja się staram i potem
okazuje
> się, że bliska koleżanka wyznaje, iż czasem czuje się przy mnie
niekomfortowo z
> powodu mojego, no właśnie nie wiem, pozornego krytykanctwa? pogardy?
poczucia
> wyższości? Moja własna matka uważa mnie za wyniosłą osobę, która odnosi
się do
> niej z pogardą, a przecież teoretycznie powinna mnie dobrze znać... :/
Hej ja podobnie,staraj się być sobą i nie myśl co ludzie sobie myślą tylko
Ty.No i jeszcze jeden sposób to wychodzę do każdego z sympatią po prostu
zachwycasz się ludzmi wysyłasz pozytywna energię.Pozdrawiam

a po co chcesz sie zmieniac

[mrs.g]

ja staniesz sie mila i wrazliwa ludzie zaczna cie kopac po d. z byle
powodu. Tak przyjnajmniej trzymaja sie na dystans. Podejrzewam, ze
masz jakies niewielkie grono przyjaciol. ktore zna Cie naprawde . Na
tym powinno Ci zalezec. Ludzie i tak Ci przyczepia etykietke. Nie
warto przejmowac sie opiniami osob, na ktorych nam nie zalezy.

[morgianna]

ja też jestem tak odbierana i mam to szczerze w dupie widzę plusy nikt nie
wchodzi mi na głowę ,miałam etap że chciałam przełamac wizerunek królowej lodu
ale nie udało się bo ja jestem ten typ co nawet gdy bedzie uchachany przystępny
i milusi to będzie odbierany jako wyniosły - mam bardzo specyficzny wygląd i do
tego lubię drogie markowe ciuchy czy się usmeicham czy nie każdy myśli że
zadzieram nosa.

[armos]

Ja podobnie, zaakceptowałam to chociaż miałam kiedyś ochote to zmienić, ale nie
da sie, zawsze odbieraja mnie w ten sam sposob. Mam swoje grono znajomych, które
jest dla mnie najważniejsze a obcy niech sobie myślą o mnie co chcą.

[uleczka_k]

Teź mi się wydaje, że najlepiej będzie przyjąć do wiadomości fakt bycia wyniosłą. A przecież tak naprawdę to oznaka nieśmiałości (przynajmniej tak jest u mnie). Po beznadziejnych i żałosnych próbach zmiany samej siebie, doszłam do wniosku, że lepiej zostać sobą, niż udawać kogoś, kim się nie jest.
A dodatkowo, nauczyłamsię czerpać z tego korzyści: ten dystans hamuje nieco ordynarne zachowania, sprawia, że ludzie, którzy zwykle zachowują się obcesowo trochę się pilnują przy mnie, a ja tym samym unikam nieprzyjemnych dla siebie sytuacji.

[wytrwala]

uleczka, twoje ostatnie zdanie potwierdza twoja wynioslosc ;))
do autorki - nie radze sobie z tym, olewam, zreszta nie wiem jak
sobie poradzic bo z powodu niesmialosci dostaje czasami przy
ludziach dziwnego wyrazu twarzy :DD dziwnie sie usmiecham jakby na
sile i wygladam na zniecierpliwiona, nie potrafie wyluzowac. Przy
swoich to co innego, chociaz slysze od nich "czemu jetes smutna/zla"
ale to juz aparycja - uratowac mnie moze restylane w male bruzdy
nosowo-wargowe ;)) twarz wygladalaby pogodniej. Ale nie mam kasy :P

[uleczka_k]

Si, strasznie sztywno to napisałam, co nie zmienia faktu, że odrobina
wyniosłości bywa przydatna, a w połączeniu z pewnością siebie daje taką
mieszankę, przy której nawet urzędnik ze skarbówki się wycofuje ;)

[a1ma]

Też mam taką opinię.
Ale szczerze - mam to w d. Zwłaszcza, że to opinia tylko od ludzi prawie obcych
lub dalekich znajomych, bliscy wiedzą, że to bzdura.
Trochę dystansu nie zaszkodzi.