Paris London Dachau

[Gość: amelia]

Hmmm... Sama nie wiem, co mam myśleć. Już owe fragmenty wywołują
u mnie mieszane uczucia, ale to chyba właśnie o to chodzi...,
żeby książka pobudzała nasze uczucia, wyobraźnię..., skłaniała
do refleksji... - więc może jednak przeczytam ją:-)

[Gość: madzia]

straszny belkot...

[Gość: ane]

nie wiem.. ja chyba po prostu za głupia jestem na te wydumane
bzdury
nie do końca rozumiem kolejna próbe wylansowania na siłe
jakiejś "u-twórczyni...wygląda na to, że każdy z nas może
napisać kilkusetstronnicowy "u-twór" (byle byłby jak najbardziej
bezsensowny), a jeżeli ma szczęście być koleżanką Doroty
koleżanki Jerzego...ma szanse na druk i taki bezproduktywny
wywiad w (wartościowej,skądinąd) gazecie... ehh...ciekawe kiedy
panna Agnieszka podobnie jak panna Dorota wyda swą książkę poza
granicami naszego pięknego kraju

[Gość: lulu]

Pseudointelektualny bełkot. Popisywanie się erudycją na
poziomie nawiedzonej licealistki, która przeczytała parę
książek i lubuje się myślą, jak bardzo poszerzyło to jej
horyzonty. I te cytaty z PJ Harvey, bardzo naiwniutkie. Plus
dość nieudolna stylizacja na "słowotok" Masłowskiej. Chyba musi
jeszcze potrenować pisanie Agnieszka Drotkiewicz i znaleźć coś
bardziej "swojego"...

[oztywzyciu]

Była taka piosenka apteki:
"A przed nami lansowanie
jeszcze jednej damy z kraju.
Ona nieźle kuma czaczę,
chce pożyczyć sto papiera"
Ciekawe, czy ta dama z kraju też kuma czaczę, że ją tak lansują.
Zastanawia się biedaaaactwo, czy udzielać wywiadów. hahahaha

[Gość: wiertarka]

Przedmiot rozważań do mnie trafia, ale gusta mam skrzywione, bo
przytoczone fragmenty, to jakby żywcem spisana moja prywatna,
aktualna sytuacja emocjonalna. Jeśli cały utwór kręci się wokół
tego jedynego wątku, to desole, ale "Paris London Dachau"
literatury światowej nie zrewolucjonizuje, bo o rozchwianych
emocjonalnie babach napisano już stanowczo za dużo.
Do tego jeszcze dzieło pisane takim stylem czyta mi się
ciężkawo (ale to pewnie tylko niezbity dowód na to, że nie
jestem trendi).
Ślady jej krwi na śniegu i inne makabreski? To miło, że autorka
przeczytała w życiu kilka książek, szkoda tylko, że same aluzje
literackie Marquezem nie czynią ;-)
Jednak książkę pewnie przeczytam z ciekawości, ale lansując się
z nią co najwyżej na empikowej kanapie.

<<<Paris London Dachau>>>

[Gość: sabi]

A ja sie uśmiecham. Usmiecham się czytając Wasze komentarze.
Pełne dziwnych, negatywnych słów i uczuć. Bo MI SIĘ PODOBA.

[Gość: ciocia]

Gość portalu: sabi napisał(a):

> (...) Bo MI SIĘ PODOBA.

dlaczego?

[Gość: baba]

No podoba jej sie. Ma prawo.
Mnie sie nie podoba, ale podejrzewam, ze dwadziescia pare lat temu podobaloby
mi sie niesamowicie. Jeszcze malych pare lat temu zachwycalam sie Coello,
pomogl mi na dola, nasunelo mi sie pare sensownych refleksji...
Kobieta pisze, wydaje,bo ma czytelniczki, komus taka proza jest potrzebna.
Wypowiadajmy sie za siebie, a nie urzadzajmy polowania na czarownice :-)
Pzdr

[Gość: ciocia]

większość postów jest niepochlebna, i z nich mogę się dowiedzieć, dlaczego się
nie podoba.
nie mogę się natomiast dowiedzieć, dlaczego się podoba. no więc pytam: dlaczego?

sama nie znam powieści i nie mam o niej zdania.

Paris London Dachau>>>

[Gość: bikini]

ksiazke przeczytalam dwa dni po wydaniu. i bardzo sie zawiodlam. nie dlatego ze
jest "przeintelektualizowana" (sama czasami mam podobne problemy
egzystencjalne), nie dlatego ze jest "belkotem" (ksiazka maslowskiej - ktora
bardzo lubie - jest trzy razy bardziej pojechana, jesli chodzi o sposob
prowadzenia narracji). w ksiazce brakuje mi polotu, swierzosci, dystansu, gry.
czytam kolejne rozdzialy i nie dowiaduje sie niczego nowego. sa tylko
powtarzane schematy. pozdrawiam.

[Gość: Triss Merigold]

No kogo jak kogo ale typa od "Alchemika" uznałam od początku za bełkotliwego,
nawiedzonego psychoterapeutę dla ubogich.
Koleżanka od "Paris..." też sprawia wrażenie bełkotliwej. Jednak moje
wychowanie na tradycyjnej powieści ogranicza możliwość fascynacji "nowymi"
formami narracji.

[Gość: undyna]

Rrrr. jakie to miałkie, niczym mój pamiętnik z dawnych lat, śmiertelnie
zakochana studentka w dużym mieście, O JEJKU!!!. Zastanawiam się, dlaczego
Dorota pomogła Agnieszce, pewnie chciała odwrócić od siebie uwagę i udało się,
przynajmniej częściowo, gratuluję pomysłowości. Pozdrawiam

[art_koneser]

> Kobieta pisze, wydaje,bo ma czytelniczki, komus taka proza jest potrzebna.

"Ma czytelniczki", bo wydaje (kwintesencja marketingu! ;-), a nie odwrotnie,
jak sugerujesz... Gdyby nie ów mechanizm sprzedaży, wiele kobiet nawet nie
zauważyłoby, że "taka proza jest potrzebna". Choć szczerze współczuję tym,
którym jest ona... naprawdę potrzebna. ;-)


> No kogo jak kogo ale typa od "Alchemika" uznałam
> od początku za bełkotliwego,
> nawiedzonego psychoterapeutę dla ubogich.

Czytając "Alchemika" Coehlo można mieć wyobrażenie, jak przedstawiano by
założenia systemu Kanta, czy podobnych idealistów, w pismach typu "Pani Domu",
bądź "Cienie i blaski"...

Cóż, dzisiaj takie nastały czasy, by odnosić sukcesy literackie, najlepiej
jeszcze w ogóle nie będąc czytanym. Ważne, by mówiono, co niniejszym czynimy...

[Gość: Ziomalka]

Nie lubię jak łysy wali grzywką o kant kuli i pierdzi Kierkegaardem,zanim
looknął w "Głos robotniczy".W ogóle wkurza mnie pojechana lyteraturka pisana
pod wływem ,zlewem i niebawem .Co panią inspiruje?Zarzut farbnietą na black
grzywką na lewo ,wdech ,wydech,papierosik,dymek i lecimy w nawijkę: Konflikt
egzystencji i transgresji w perspektywie empirycznej 'doświadczenia
wewnętrznego' u Bataille`a .Ale jestem głęboka,topię się na dnie oka!Gdzie
panią nauczono tak ciekawego formułowania myśli? Generalnie,to wszyscy z
ziomalami nawijamy takie gadki ,moi ziomale rządzą i na każdej debacie pod
publikę jadą na makasa.Jajogłowi się ich boją ,więc lookają na buty i
subordynacja w pełni.Chcesz posłuchać ich tekstów? Lubię ten życiowy:Yo!Mata
faka,urwę ci ptaka" Pisali na manifę faministek.Laski wyczuły klimat i tekst
rządził.

C.D.N.N.

[Gość: rapsodia]

a mi się podoba... teraz tak rozmawiamy ...to nasz bełkot...przydałoby się to
zauważyć...czytajcie samą klasykę i żyjcie w spokoju drogie intelektualistki,
ale taka książka też jest czasem potrzebna...na przykład teraz...mi...bardzo