a bezdzietne niech się również pochwalą

[blanchet]

tym jak długo zamierzają trwać w tym stanie i czy ten stan im odpowiada a
najlepiej dlaczego odpowiada jak tez dlaczego nie odpowiada i może trochę sie
boją jak ja?
mnie nie odpowiada, chciałabym choć przez rok zostać kura domową zająć się
domem i takimi tam... mam prawie trzydzieści lat

[Gość: kohol]

Jeszcze trochę, jeszcze trochę...
Może rok, może dwa...
Za dobrze się na razie bawimy, żeby to zmieniac :D

[orvokki]

Ja jestem :) i zamierzam pozostać. Najzupełniej mi taki stan odpowiada. A
dlaczego? Nie lubię dzieci i zupełnie mnie nie ciągnie do ich posiadania.
Kiedyś czułam potrzebę, żeby się z tego jakoś tłumaczyć i to uzasadniać, w tej
chwili już nie. Tak po prostu jest, dla jednych to szczyt marzeń, dla innych to
obojętne, a jeszcze dla niektórych dziecko jawi się jako katastrofa.

[blanchet]

czasami odczuwam jak ty- że nie chcę mieć dzieci bo jedyne co to zabiorą ci
czas życia, kosztują nerwy i pieniądze, po 25 roku życia się wyprowadzą i nawet
nie jest sie z reguły dla nich najwazniejszą osobą w życiu i co z tego się ma,
jest się niczym worek czy maszynka do przedłużania gatunku i po co jak można
zyć tylko dla siebie... tak więc czasami tak sobie myślę...obecnie mam czas że
chce jednak dziecko mieć...no ale co z pracą, tego nie da się połączyć.

ja również

[Gość: rusałka]

orvokki napisała:
> Ja jestem :) i zamierzam pozostać. Najzupełniej mi taki stan odpowiada. A
> dlaczego? Nie lubię dzieci i zupełnie mnie nie ciągnie do ich posiadania.
> Kiedyś czułam potrzebę, żeby się z tego jakoś tłumaczyć i to uzasadniać, w
tej
> chwili już nie. Tak po prostu jest, dla jednych to szczyt marzeń, dla innych
to
>
> obojętne, a jeszcze dla niektórych dziecko jawi się jako katastrofa.

Mogłabym napisać to samo. zresztą, to juz chyba o mnie wiecie...
pozdro, orvokki;-)

[reniatoja]

> chciałabym choć przez rok zostać kura domową zająć się
> domem i takimi tam

Ja tez bym chciala. I tez, podobnie jak Ty, boje sie, ze przez ten rok wypadne
totalnie z rynku pracy.

Jak tam twoj facet i jego umilowanie KK?

[blanchet]

jego umiłowanie mnie rozbraja i jeden dzień tak a drugi siak a jakiś czas temu
zakupił 2bezdomnym obiad+namawiał gorąco do odmiany zycia oraz zakupił mi
bieliznę. :)

[midgeure]

Ja też nie zamierzam niczego zmieniać. Nie chcę mieć dzieci. Nie lubię dzieci.
I nie mam potrzeby nikomu się z mojego wyboru tłumaczyć.

[Gość: łociec prac]

jak mozna mieć dzieci, kiedy preferuje się tipsy?! jedno drugie wyklucza.

[capa_negra]

Ja tez jestem bezdzietna i nie chce tego zmieniac

[default]

Co prawda nie jestem bezdzietna, ale mam tak "stare" dziecko, że już się
zdążyłam jak bezdzietna poczuć - i dobrze mi z tym. Nowego dziecka nie
sprawiłabym sobie za nic w świecie, dzieci nie lubię i denerwują mnie. Ale fakt
że mam córkę cieszy mnie niezmiernie - zwłaszcza, że jest już dorosła i mam w
niej wspaniałą przyjaciółkę.

[blanchet]

a tak konkretnie: co z tego masz że ją masz :)

[lola211]

Ma sie przede wszystkim kogo kochac i jest sie kochana.To daje dziecko.To
banalne, ale tak własnie jest.
A co mamy ze zwiazku z facetem? Nie o uczucie przede wszystkim nam chodzi?
A do niezdecydowanych, tych wahających sie- na pewno warto, na 100 %, piekna
sprawa.

[default]

blanchet napisała:

> a tak konkretnie: co z tego masz że ją masz :)

Jak to co - no właśnie ją. Bez niej jakoś samotnie w życiu bym się czuła.
Swiadomość, że ona jest nieraz bardzo mnie na duchu podniosła.

[Gość: lilek]

Dlaczego mam zostawać matką, skoro nie czuję takiej potrzeby? Ważne by ta ważna
decyzja była MOJA, a nie wynikała z presji otoczenia/środowiska. Pozdrawiam!

[Gość: mari]

ja nie mam dzieci bo niestety nie moge ich mieć. Jeszcze 5 lat temu mówiłam tak
samo, że nie chcę mieć dzieci, rozrywki były dla mnie ważniejsze. Jak w końcu
zdecydowałam się na dziecko to okazało się, ze nagle natura mnie tego
pozbawiła. Jest to przykre, bo teraz bardzo chce dziecka. Moje kolezanki mają
dzieci, tipsy i prace i czas na wiele innych rzeczy. Nawet byłabym w stanie
zrezygnować z pracy na rzecz dziecka.

[Gość: rr]

Ja w tym stanie trwam naprawdę długo ;-). Jestem po pięćdziesiątce. Nigdy nawet
przez sekundę nie chciałam mieć dziecka i bardzo jestem z tego wyboru
zadowolona.

[blanchet]

a dlaczego jesteś zadowolona co masz dzięki temu Pytam poważnie bo nie wiem co
ja powinnam począć.

[Gość: rr]

Po pierwsze nie lubię dzieci. Nie rozczulają mnie, czasami drażnią.
Po drugie dziecko zmienia wszystko. Dotychczasowe nawyki, sposób spędzania
czasu. Dziecko bardzo ogranicza. Raptem okazuje się, że oczywiste wcześniej
rzeczy stają się niemożliwe do zrobienia (wyjście z domu o dowolnej porze,
wyjazd w niektóre miejsca, wyspanie się - to zaledwie kilka przykładów).
Dziecko zabiera mnóstwo czasu, jest źródłem nieustannego lęku. W dodatku dużo
kosztuje. Ja nie chciałam takich zmian. Chciałam czuć się możliwie wolna i tak
właśnie było i jest nadal. Absolutnie nie mam zamiaru do niczego Cię namawiać.
Dla ogromnej większości kobiet macierzyństwo jest sprawą oczywistą i ogromnie
pożądaną. Zdaję sobie sprawę, że jestem, zwłaszcza w Polsce, wyjątkiem, ale ze
swojego wyboru jestem naprawdę zadowolona.

[Gość: Kaska]

Nie mam dzieci, a jak zechce, to moga byc powazne problemy, bo mialam juz kilka
operacji na te moje jajniki. No i jestem tuz przed 30-cha, wiec im dalej w las
tym gorzej, przynajmniej w moim przypadku.
No i najwazniejsze, nie mam obecnie faceta, wiec sama ich miec nie chce. Jak
poznam, to sie zastanowimy razem.

Podsumowujac: jak bede miec dziecko, to super!
A jak nie, to tez ok, nie rzuce sie z rozpaczy z mostu. I ta cudowna wolnosc...

[default]

Nigdy nie chciałam mieć więcej dzieci niż jedno, które było nieplanowane i
trzeba było się do tego przystosować. Tak sobie myślę, że gdybym nie "wpadła"
to świadomie być może bym się na dziecko nie zdecydowała.
Ale jak już było, to okazało się, że poza pierwszym, najtrudniejszym okresem
ok. 2 lat wszystko można zorganizować i dziecko nie musi być pępkiem świata, a
matka nie musi biegać wkoło niego, poświęcając wszystko. Moją córkę zabierałam,
gdzie tylko mogłam (w tym na imprezy, gdzie była możliwość położenia jej spać w
odosobnionym pokoju). Jak naprawdę nie mogłam, to zawsze ktoś do przypilnowania
się znalazł, a zresztą szybko nauczyła się na zostawać sama na niedługi czas.
Już jako maluszek wiedziała, że w sobotę i niedzielę mama się wysypia i nie
jest wskazane wskakiwanie jej na głowę wcześniej niż ok. 9 rano.
Ponadto nie zgadzam się ze stwierdzeniem "dziecko zabiera mnóstwo czasu". Jak
to "zabiera"? Brzmi to tak, jakby zajmowanie się, bycie z dzieckiem, to była
jakaś pańszczyzna do odwalenia, zanim zabierzemy się do naprawdę wartościowych
zajęć. A dziecko jest po prostu w rodzinie, jest jej członkiem i nie zabiera
czasu, ale dzieli go z nami. Równie dobrze o mężu czy innym partnerze można
powiedzieć, że "zabiera dużo czasu", bo trzeba z nim zjeść kolację,
porozmawiać, iść do kina, pokochać się....
A czy jest źródłem lęku ? Oczywiście, boimy się przecież o każdą osobę, którą
kochamy, ale to naturalne i u większości nie przybiera raczej formy jakiejś
obsesji ;))
Może po prostu ludzie, którzy nie chcą dzieci to ludzie, którzy generalnie wolą
samotność i lepiej się czują nie mając nikogo bliskiego?

[blanchet]

wspolne posilki, kino, spacery itp. są wspaniale jednak do pracy z nim nie
pójdziesz a coś z dzieckiem musisz zrobić, z mężem nie.
problem stary - trudno połączyć obowiązki rodzinne i zawodowe- kiedy będe miec
dziecko to wolałabym je jednak wychowywać a nie jedynie odwozić do opiekunek.

[default]

blanchet napisała:

> wspolne posilki, kino, spacery itp. są wspaniale jednak do pracy z nim nie
> pójdziesz a coś z dzieckiem musisz zrobić, z mężem nie.
> problem stary - trudno połączyć obowiązki rodzinne i zawodowe- kiedy będe
miec dziecko to wolałabym je jednak wychowywać a nie jedynie odwozić do
opiekunek.

Wiesz, pisząc o dzieleniu czasu z dzieckiem nie miałam na myśli jedynie
takiego "zajmowania się" jak spacery czy kino. To są jakieś tam zdarzenia,
natomiast dziecko jest cały czas - także wtedy kiedy ty jesteś w pracy, a ono w
przedszkolu. Albo ty czytasz, a ono ustawia klocki. Itd. Co pracy i wychowania.
Wychowanie to nie jest jakieś zajęcie "od -do". Rano jestem w pracy, a po
południu przystępuję do wychowywania. Wychowanie dzieje się cały czas.
U mnie to było tak - dwa lata siedziałam w domu, potem poszłam do pracy,
dziecko przez rok było wożone raz do jednej, raz do drugiej babci, potem poszło
do przedszkola. I nie miałam poczucia, że skoro ja pracuję, a ono jest w
przedszkolu to go nie wychowuję. Bardzo fajnie wspominam jak ją odwoziłam, a
potem odbierałam, jechałyśmy razem na zakupy, ona opowiadała co było w
przedszkolu, a ja co w pracy. To że spędzałyśmy osobno ponad pół dnia nie miało
znaczenia, jeśli była między nami przyjaźń.

[blanchet]

zazdroszczę ci, nie wiem kiedy byłaś na urlopie ale teraz 2 lata przerwy w
pracy oznacza wykluczenie z rynku pracy- żeby pracować trzeba pracować a nie
matkować.

[default]

Ja nie miałam przerwy w pracy - najpierw urodziłam i wychowałam, potem podjęłam
pierwszą w życiu pracę. Wbrew temu co wszyscy mówili, że głupio robię rodząc w
tak młodym wieku - w sumie opłaciło mi się to. Jak już zaczęłam pracować, to
pracowałam, nawet na zwolnienia mało chodziłam, bo takie mi odporne dziecko
trafiło - nie chorowało.
Dlatego powtarzam - gdyby nie ta wpadka w młodym wieku, później, pracując,
świadomie chyba bym się nie zdecydowała.

[blanchet]

otóz to, czasami sama żałuję że nie urodziłam jeszcze na studiach Teraz są
okropne czasy dla matek :(

[Gość: Kuku do default]

fajny pościk, bardzo się zgadzam :)))

[midgeure]

Trochę się zapędziłaś pisząc, że ludzie, którzy nie chcą mieć dzieci to ludzie,
którzy wolą samotność i lepiej się czują jak nie mają nikogo bliskiego. Nie
Tobie oceniać innych. Bo to proste, prawda? Powiedzieć: jaka ona zła, bo nie
chce dziecka. A to chodzi o wolny wybór. Kobieta mówi, że nie chce dzieci - jej
prawo i nikomu nic do tego. I wcale nie oznacza to, że chce być SAMA. Wcale nie
jest sama. Znam wiele par, które świadomie zdecydowały, by nie mieć dzieci, i
są OGROMNIE szczęśliwe. Załóżmy, że 80 procent ludzkości marzy o potomstwie.
Ale nie wytykaj tym 20 procentom, że taka jest ich wola. Uszanuj to, kobieto...

powyżej, to było do default...

[midgeure]

[default]

to co napisałaś, to nadużycie, ja nigdzie nie napisałam, że potępiam osoby
bezdzietne, czy uważam je za złe, przeczytaj może jeszcze raz z łaski swojej -
ja sama nie miałabym pewnie dzieci, gdybym nie wpadła.
Nikogo nie oceniałam, dla mnie to normalne że ktoś dzieci nie ma. Może to
wynikać z różnych przyczyn, ale na pewno nie z tego że ktoś ma "zły" charakter.
Więc najpierw czytaj uważnie i ze zrozumieniem, a potem się zapowietrzaj.

[Gość: rr]

default napisała:
> Ponadto nie zgadzam się ze stwierdzeniem "dziecko zabiera mnóstwo czasu". Jak
> to "zabiera"? Brzmi to tak, jakby zajmowanie się, bycie z dzieckiem, to była
> jakaś pańszczyzna do odwalenia, zanim zabierzemy się do naprawdę
> wartościowych zajęć.

Zupełnie niepotrzebnie nadinterpretujesz cudzą wypowiedź. "Zabiera" to zabiera
i tyle. Porównania do pańszczyzny są bez sensu. Czas "zabiera" również
przeczytanie książki lub zjedzenie obiadu, czynności same w sobie przyjemne,
nie mające nic wspólnego z odrabianiem pańszczyzny. Ponadto demagogią jest
twierdzenie, że dziecko nie wymaga dodatkowego czasu, bo przy dziecku jest
jednak dużo roboty. Roboty, której NIE TRZEBA wykonywać, gdy dziecka nie ma.
Być może są matki niezwykle zorganizowane, poukładane itd. Ale jest też mnóstwo
takich, które nie wiedzą, w co ręce włożyć, wszystko im się wali, wiecznie są
zmęczone, niewyspane, zaniedbane. No i jakoś nie miałam ochoty eksperymentować
na własnym organizmie, do której grupy mogłabym się zaliczyć. ;-)

> Może po prostu ludzie, którzy nie chcą dzieci to ludzie, którzy generalnie
> wolą samotność i lepiej się czują nie mając nikogo bliskiego?

Nie widzę związku. Nigdy nie byłam na samotna, choć od dzieci stronię.

[apetyt_na_zycie]

Już się chwalę :))
Jestem singlem z przekonania i dzieci też mieć nie zamierzam. Krótko mówiąc -
zamierzam pozostać w tym stanie do końca swych dni :)

[tilia25]

chyba tylko wtedy jak wpadne albo i wtedy niekoniecznie, bo swiadomie w zyciu
sie nie zdecyduje - za duzo zmian, za duzo wyrzeczen no i nie przepadam za
dziecmi. Ani mnie nie wzruszaja ani nie rozczulaja. Czy bedzie mnie rozczulac
wlasne dziecko? czasami w to watpie. no i widze swoje kolezanki jak
maja "przerypane" i ile z nich jest zadowolonych z sytuacji i nabytku. znikoma
mniejszosc.

[Gość: Brookie]

U mnie jest tak. Nigdy nie lubilam dzieci i nie myslalam o ich posiadaniu.
Ale urodzilam synka z wpadki- ma teraz 4 latka i jest moim aniolkiem.
Okazalo sie, ze z przyczyn zdrowotnych nie moge miec wiecej dzieci.
Z jednej strony to ulga (planowalam miec jedno dziecko), ale czasem ogladam sie
za bobasami. Moj maz tez chcialby jeszcze jednego szkraba, ale pogodzil sie z
sytuacja.

[an_ni]

a ty chyba nie na temat ...?

[lola211]

czasami w to watpie. no i widze swoje kolezanki jak
> maja "przerypane" i ile z nich jest zadowolonych z sytuacji i nabytku.
znikoma
> mniejszosc.

To w jakim ty sie towarzystwie obracasz? A moze to po prostu panny, ktore
chocby z racji wieku nie dorosły do macierzynstwa? Bo tylko tak moge tlumaczyc
to niezadowolenie.
Do macierzynstwa trzeba dojrzec.

[blanchet]

singlem z przekonania? czyli dlatego, że nie potrzebujesz go Czy tez on nie
potrzebuje ciebie? Jak to jest byc singlem z przekonania? :) pozdr.

[miriammiriam]

>Jak to jest byc singlem z przekonania? :)

lubić mieszkać samemu
tylko luźne związki, nie obardzone oczekiwaniami
żadnych dzieci

[Gość: EGOISTKA]

Nie chce miec dzieci bo jestem egositka. Nie chce sie z nikim dzielic moim wolnym czasem, nie chce aby ktos narzucal mi plan dnia, nie chce aby ktos zmuszal mnie do wydawania duzych kwot, ciezko przeze mnie zarobionych pieniedzy, nie chce podjac sie trudu wychowania dziecka, wole sobie wmawiac, ze wszystkie dzieci wyrastaja na zlych ludzi. Nie chce chodzic 9 mies w cizay i rodzic. Jestem egositka i jest mi z tym dobrze. A na stare lata zostane sama w domu, ewentualnie kupie sobie kota.

Egoistka

[apetyt_na_zycie]

Singlem z przekonia... Właśnie dlatego, że dobrze i się mieszka samej. Ale to
nie wyklucza związków, bynajmniej :) Tyle, że są one tzw. "nieformalne". Tak
naprawdę potrzebuję Człowieka, jak każdy inny człowiek :)) Tylko, że to nie
jest takie proste, niestety:((

[blanchet]

moim zdaniem bycie singlem polega na tym że się po prostu nie ma partnera, i
nie ma znaczenia (kiedy sie go ma)czy się z nim mieszka czy nie- wowczas sie
singlem nie jest. Ktoś kto tylko nie mieszka z partnerem ale go ma- nie jest
singlem. Bycie singlem z przekonania rozumiem jako celowy wybór samodzielnego
życia bez partnera, kiedy nie odczuwa sie potrzeby posiadania go. :)

[Gość: Triss Merigold]

A co ja mam zrobić jak też nie lubię dzieci a będę mieć swoje o ile nic po
drodze się nie stanie? Wiadomość o ciąży przyjęłam bez specjalnego zachwytu ale
i bez przerażenia, w sumie planowane więc zaskoczona jakoś bardzo nie jestem.
To już mój facet bardziej się cieszy.
Najbardziej trafiają mi do przekonania posty Default, że można poukładać sobie
życie z dzieckiem w sposób satysfakcjonujący i normalnie.
Nie znoszę hałasu; lubię długo spać (inaczej: muszę długo spać bo niedospana
jestem niemożliwa); od perspektywy zapewnienia dziecku towarzystwa innych
dzieci aż mnie cofa (od tego jest przedszkole); od miejsc z liczbą dzieci
większą niż 2 również mnie cofa; nie wiem jak pies zniesie istotę, która
krzyczy i biega. Na razie średnio atrakcyjne wizje.

[Gość: Jola]

Smutne. Nie przyjmujesz go za ciepło. Współczuję temu dziecku.

[Gość: Jola]

Poza tym - po co ci dziecko, skoro nie lubisz dzieci? Ukłon w stronę
konwenansów? Wydaje mi sie, że osoby, które dzieci nie lubią po prostu nie
powinny ich mieć.

[Gość: Triss Merigold]

W przeciwieństwie do wielu egzaltowanych bab potrafię się przyznać do tego, że
towarzystwo dzieci mnie nie bawi, nie interesuje i nie zachwyca bo wolę
towarzystwo ludzi dorosłych mających coś do powiedzenia.
Trudno żeby 4-tyg. ciążę przyjmowała ciepło, nie czuję specjalnych emocji do
czegoś co ma 0,5 cm. Jak będzie większa i bardziej przypominająca czlowieka to
wtedy pewnie obudzą się jakieś uczucia macierzyńskie.
Nie trawię CUDZYCH dzieci. Gdybym lubiła to pracowałabym z żłobku albo z innymi
nieletnimi albo przynajmniej zapraszała dzieciate koleżanki.
Tak na marginesie, gdybym nie życzyła sobie własnego dziecka w swoim życiu to
bym usunęła ciążę.
Nie każda kobieta musi być zaraz rozhisteryzowaną, monotematyczną i
przewrazliwioną na punkcie potomstwa mamuśką.

[Gość: Jola]

Skoro masz takie podejscie, to po co w ogóle się decydowałaś? Dziecko będzie
sie darło (nie wyśpisz się), no i długo nie pogadasz jak z dorosłym.
Po co rodzić z takim nastawieniem?
Na to pytanie nie odpowiadasz, za to na wiele niezadanych - tak (już wiem że
jesteś przeciwieństwem rozhisteryzowanych bab i przewrażliwionych mamusiek).
Zdecydowanie stoisz po drugiej stronie barykady. Nie podoba mi się ani jedna,
ani druga skrajność.

[triss_merigold6]

Decydowałam się bo chciałam + inne powody. Dojrzałam do tej decyzji. Akurat
jestem ostatnią osobą na tym forum, która by się przejmowała konwenansami.
Chciałam mieć własne dziecko, wspólnie z mężczyzną z którym jestem. Na adopcję
w życiu bym się nie zdecydowała.
Do porodu mam czas, zresztą podkreślam, że cudze, obce dzieci mi przeszkadzają,
do własnego będę mieć inne podejście. Czy bycie matką zakłada odczuwanie
sympatii do wszystkich dzieci, czy wystarczy do własnego?
Co do snu - wliczone ograniczenie, trzeba to przejść. Co do pogadania jak z
dorosłym - dziecko to dziecko a nie partner czy koleżanka.

[agusik25]

z Twoich wypowiedzi wynika jednak, że nie jest to "chciane" dziecko. wpółczuje
(dziecku!)

[triss_merigold6]

Powtarzam: gdyby to dziecko nie było chciane wówczas usunęłabym ciążę.

[Gość: Jola]

Nie miałam na myśli sympatii do cudzych dzieci, bo co to ma do rzeczy, tylko do
własnego, nawet wielkosći... jakiejśtam, już nie pamiętam, jaki rozmiar
podałaś. O swoim dziecku piszesz bez entuzjazmu (i nie chodzi o zachwyty, że
aniołek i tiutiutiu) i bez sympatii nawet. Ot, jest i co ty masz zrobić,
przecież nie lubisz dzieci (luźny cytat z twojego poprzedniego wpisu). No to po
co w takim razie je robiłaś? Troche mało logiczne.

"jestem ostatnią osobą na tym forum, która by się przejmowała konwenansami."

Czytam niektóre twoje wypowiedzi i odnosze wrażenie, że nie do końca. Ty po
prostu za taką osobe chcesz uchodzić. Taka poza, podgrzewana niby
obrazoburczymi osądami - walisz zawsze prosto z mostu i odwrotnie niż wszyscy.
Taki schemat. Uważasz, że to wystarczy, by być osoba która "nie przejmuje sie
konwenansami"?
Ot, taka z nas mała rewolucjonistka.

[Gość: MMM]

wydaje mi sie ze jola nieslusznie napada na triss. dobrymi rodzicami nie sa ci
ktorzy "lubia dzieci" czy "chca miec duzo dzieci" bo bycie dobrym rodzicem nie
zalezy odmotywow z jakimi czlowiek decyduje sie na dziecko ale z tego jakim
jest czlowiekiem. rownie dobra jak i zla matka moze byc matka-wpadka jak i
wyrachowana matka "bo juz czas" jak i matka "tui tui, bobasku". licy sie to czy
umiemy kochac ludzi, jestesmy zdolni do poswiecen i mamy dobrze poukladane w
glowie (szczegolnie moralnie) oraz jak postepujemy w zyciu (nie z dziecki, ale
ogolnie). a twierdzenie ze dobra matka moze byc tylko ta, ktora "kocha dzieci"
i przemawia czule do swojego brzucha juz w pierwszy tygofdniu ciazy jest
bledne - taka mamusia moze dobrze sie czuc z ciaza (jestem taka wazna i
delikatna, kazdy musi na mnie chuchac i dmuchac) a urodzonego juz dziecka nie
bedzie kochac bo nagle okaze sie ze jego potrzeby trzeba by nieraz przedkladac
nad wlasne i wcale nie jest tym samym lubienie dzieci cudzych, z ktorymi
przebywa sie od czasu do czasu a lubienie wlasnych. zreszta takze nadmierne
zakochanie we wlasnym dziecku moze mu przyniesc szkode - trzeba kochac, ale
rozsadnie i wychowywac a nie rozpieszczac. moim zdaniem najlepszymi rodzicami
sa ci, ktorzy od poczatku zdaja sobie sprawe, ze dziecko nie jest przedluzeniem
ich zycia lecz odrebna istota za ktora sa odpowiedzialni ale ktora predzej czy
pozniej pojdzie swoja droga. dzieci sa rozne, tak jak dorosli, i trzeba je
traktowac indywidualnie a nie zbiorowo pod haslem "lubie dzieci".

[blanchet]

nasz rację, hasło lubię-nie lubię dzieci- zakłada jakiś dziwny kolektywizm, to
tak jakby powiedzieć nie lubię mężczyzn, nie lubię babć, nie lubię osób między
40 a 50 r.ż.

[lola211]

Wcale nie trzeba lubic dzieci zeby myslec o swoim własnym,w ogóle mnie ten
argument czesto podawany po prostu powala.Nie lubie dzieci, nie umiem z nimi
sie dogadac, nie wzruszaja mnie, zatem na matke sie nie nadaje.Przeciez
stosunek do dzieci ogólnie, ma sie nijak do posiadania swojego własnego
dziecka.Ja tez za dziecmi nie przepadam, obywam sie bez ich towarzystwa, za to
swoje kocham nieprzytomnie.
Wzrosla moja tolerancja dla dzieci, zrozumienie dla ich zachowan, dostrzegam
to, czego jako bezdzietna nie widzialam- ze dzieci to nie jakies wredne
złosliwce, kula u nogi dorosłego, kłopot, zródło wydatków i co tam jeszcze.
Ja np. nie przepadam za psami, denerwuja mnie, bo smierdzi im z pyska i wala
kupy na trawnik, ale to nie znaczy, ze nie nadaje sie na posiadaczke takiego
zwierza. Miałam psa, który byl moim pupilkiem, dobrze sie rozumielismy, co nie
znaczy, ze kazdy pies wzbudza we mnie jakies pozytywne reakcje.Ani troche,
dalej te obce mnie denerwuja, a w najlepszym wypadku je toleruje.

[miriammiriam]

a ja dla odmiany lubie psy, koty (zwłaszcza koty), w ogóle wszystkie zwierzęta,
dzieci też nawet czasem lubie, jeśli są grzeczne i nie uważam ich za głupie.
mimo to nie mam i mieć nie będę, ani psa, ani kota, ani żadnego zwierzaka, ani
tym bardziej dziecka, bo nie nadaję się na hodowcę, ani wychowawcę. nie
potrafię się opiekować, egzekwować dyscypliny i nie mam ochoty na wiele innych
rzeczy, które wiążą się z braniem na siebie odpowiedzialności za inne
stworzenie. czasem przyjmuje na przechowanie czyjegoś psa, kota lub dziecko i
mimo że jest to miły towarzysz odczuwam wyłącznie ulgę, gdy właściciel się po
toto zgłosi. w życiu nie zawsze 2x2=4.

[lola211]

To "nielubienie" polega najczesciej na tym, ze nie potrafimy sie z dziecmi
dogadac, jawia nam sie jak stwory z innej planety- nie wiadomo, jak do nich
zagadac, by zrozumialy, nie rozumiemy co one tam po swojemu gadaja, nie wiemy
kompletnie czego sie po nich spodziewac.Sama tak mialam, zadnego dziecka na
rece nie wziełam, bo balam sie, ze zaraz sie rozryczy, albo bedzie cos chcialo,
a ja nie wiem, co.Czułam ogromny dystans do tych istot i zero jakichkolwiek
pozytywnych uczuc.
Zrozumiec dzieci pozwoliło mi dopiero urodzenie wlasnego potomka.Teraz juz
wiem, jak w towarzystwie dziecka sie zachowac, co powiedziec, jak je
rozsmieszyc.Doswiadczenie , ot, co.I dopiero po urodzeniu dziecka stałam sie
wrazliwa na krzywde wszystkich maluchów, wczesniej tej zdolnosci nie posiadałam.
Tak wiec wcale nie trzeba palac sympatia do wszystkich zdieci, by decydowac sie
na własne.

?????!!!!!!!!

[Gość: rusałka]

A co ja mam zrobić jak też nie lubię dzieci a będę mieć swoje o ile nic po
drodze się nie stanie? Wiadomość o ciąży przyjęłam bez specjalnego zachwytu ale
i bez przerażenia, w sumie planowane więc zaskoczona jakoś bardzo nie jestem.
To już mój facet bardziej się cieszy.

triss, mistrzyni racjonalizmu, gratuluję stanu błogosławionego;) ale nie kumam:
dziecko planowane, ale z ciązy niezbyt się cieszysz bo dzieci właściwie nie
lubisz??!!
Gdzie tu sens?! o wpadkę was nie podejrzewam boś nie jest idiotką, ale skąd te
sprzeczności? narzeczony ciśnie na ojcostwo, czy jak?
ten post nie zadziwilby mnie pewnie tak bardzo, gdyby autorem byl ktoś inny ale
do ciebie jakoś w ogóle mi to nie pasuje...
pzdr

[Gość: Triss Merigold]

Nie rusałko, to nie wpadka. Napiszę wprost żeby już nie było wątpliwości:
chciałam żeby moja Mama przed śmiercią zdążyła ucieszyć się wnukiem lub wnuczką
a że nie zdążyła to obecnie dużo bardziej przeżywam jej stratę niż radość z
ciąży. Teraz jasne? Półtoramiesięczy płód nie jest w stanie zrekompensować mi
śmierci osoby, którą kochałam najbardziej.
Z dziećmi nigdy specjalnie nie miałam kontaktu (poza oczywiście własnymi
rówieśnikami), nie interesowały mnie itd. Własne chcę mieć, zakładałam, że
kiedyś się pojawi ale silnej presji na macierzyństwo nie odczuwałam. Stało się,
za parę miesięcy będę cieszyć się bardziej. Na razie dbam o zdrowie.

[Gość: rusałka]

sorry, nie chcialam być niedelikatna, nie wiedzialam...
czasem zadaję upierdliwe pytania i walę prosto z mostu, rusałka ciężkiego
kalibru;)

wielka przemiana ci się wydarzyła. nowy etap podrózy...
Siły, Jasności Umysłu, Córki i Wszystkiego Dobrego zyczę!!!

[Gość: Kuku]

Teraz to ja nie rozumiem. Czy to znaczy, że powodem, dla którego zaszłaś w
ciażę była cheć zrobienia przyjemnosci... mamie?
Chyba, że źle cie zrozumiałam.

[Gość: Triss Merigold]

Choroba Mamy przyspieszyła decyzję. Gdyby nie to, prawdopodobnie zdecydowałabym
się później.

[agusik25]

ja jestem bezdzietna. chcemy jeszcze troszke poczekac zanim zdecydujemy sie na
dziecko. moj maz pracuje w delegacji (niedługo się to zmieni!) i narazie chcemy
spędzac jak najwiecej czasu tylko we dwoje. troche mecza mnie pytania rodziny i
znajomych o ciaze, nie potrafia zrozumiec, ze nie wszyscy młodzi małzonkowie
marzą od razu o dzieciach!

[triss_merigold6]

Olewaj. Mnie dręczono w pierwszym małżeństwie ale niezbyt namolnie bo
reagowałam zniechęcająco. Nie potrafisz odpowiedzieć: nie chcemy teraz; nie
jesteśmy zainteresowani; nie przepadam za dziećmi w tym momencie? Co za
problem...

[agusik25]

ja nie ukrywam tego, że chce poczekac z zajsciem w ciaze ale to nie zraża moich
znajomych do ciaglych pytań.

[Gość: Kaska]

A mnie nie mecza pytaniami, pod tym wzgledem moja rodzinka i znajomi sa ok!
Jedni maja dzieci, bo wpadli, a inaczej nigdy by sie na to nie zdecydowali -
trudna decyzja do podjecia, inni maja, bo badzo chcieli, inni nie cierpia i nie
maja i nie zamierzaja miec, inni chca a nie moga - biologia nie pozwala,
finanse, warunki mieszkaniowe itp. I tak sobie jakos w tym tyglu odmiennych
opinii zyjemy i tyle. Szanujemy swoje zdanie, nawet jesli czasem prowadzi to do
malych nieporozumien. Jedni mieli dzieci zaraz po 20. inni czekaja na40., inni
maja teraz majac 30.

A opinie sasiadek, znajomych rodzicow czy babc po prostu mnie wala - to co
mowia splywa po mnie jak po kaczce. i tak bylo zawsze.

Triss, trzymaj sie stara, zreszta o Ciebie nie trzeba sie marwic, bo dajesz
sobie swietnie rade sama! I tak trzymaj.

Bo o to w tym wszystkim chodzi, aby uszanowac decyzje i wybory innych, bo maja
do tego prawo, a nie pakowac im sie z buciorami do duszy, bo maja odmienne
zdanie od naszego.

A jak mi sie kiedys cudem trafi dziecko, to bedzie to przemyslana decyzja.
Nie mam silnie rozwinietego isnstynktu macierzynskiego, bo moja siostra jest
ode mnie mlodsza o 18 lat i troche powyzywalam sie na niej:)

[tibby]

Tibby, lat 30, dzieciofob. Co śmieszniejsze, dzieciofob pracujący w szkole i
kochający swoją pracę i swoich uczniów (32 jedenastoletnie sztuki). I właśnie
dlatego nie chcę mieć dzieci, bo nie kręci mnie spędzenie połowy życia między
placówką edukującą ...dziesiąt dzieciaków i placówką edukującą jedno czy dwoje
dzieci czyli własnym domem. Chcę czasem odpocząć od dzieci, a miejscem, które
wybrałam na odpoczynek od nich, jest mój dom. Zwariowałabym, gdybym musiała 24
h na dobę przebywać z dziećmi, niezależnie od ich ilości.
Drugim czynnikiem, który zniechęca mnie do posiadania potomstwa, są niektóre
mamusie tegoż potomstwa, które, co mnie doprowadza do pasji, rozstawiają się z
wózkami na chodnikach i prowadzą niekończące się dysputy o d... Maryni,
zmuszając przechodniów do babrania się w błocie obok chodnika i reagując
agresją na prośbę o usunięcie się z przejścia. Za chińskiego Boga, nie chcę być
taka sama ;p

[lola211]

Ales argument podala(te wózki), a niech cie.Ciekawe, co jeszcze kobiety
potrafia wymyslic w tym temacie...
Agresywnie reaguja chamki, osadzasz po takich przykladach?

A propos nauczycieli , niedawno pewna moja znajoma, bardzo zyciowa babka,
stwierdzila, ze wiekszosc belfrow ma spaczona psychike, taki skutek uboczny
wynikajacy z wykonywanego zawodu.Ja nie jestem tak ostra w osadach, ale za nic
nie moge sobie wyobrazic, co takiego fajnego jest w uzeraniu sie z banda
dzieciaków, dla mnie to masochizm.

[tibby]

Ja potrafię dużo wymyśleć - fantazję mam od cholery bujną. Poza tym, czyżbyś
nie zauważyła emota na końcu 'tych wózków'? (no chyba, że go nie postawiłam, w
takim razie niniejszym go umieszczam ';p' , voila! )
A ta życiowa babka, to przypadkiem nie ta, co na dwoje wróżyła?
Widzisz, ty nie możesz sobie wyobrazić, co jest fajnego w użeraniu się z
gromadą dzieciaków w szkole, a ja nie potrafię sobie wyobrazić, co jest fajnego
w użeraniu się z jednym bądź dwoma dzieciakami w domu. Dla mnie to masochizm.
A, pytactwo mam: jak się objawia ta spaczona psychika nauczyciela? Jakieś
konkretne objawy bym prosiła, zobaczymy, na ile mi się psychika skrzywiła przez
ostatnie cztery lata ;p

[lola211]

Nie mialam okazji poglebiac z nią tego tematu, wiec trudno mi powiedziec.
Od wrzesnia bede miala do czynienia ze szkola córki, popatrze jak to
wyglada.Jak na razie to znam dobrze tylko 1 przedszkolanke, stuknieta od
dziecka.Ale nie wyrabiam sobie na razie opinii, co do ogólnej tendencji, za
mało mam danych.
Trudno porównywac obce dzieci do swoich.Ale nie bede cie przekonywac, bo
przeciez trudno ci zrozumiec, skoro wlasnych nie masz, nie wiesz o czym w ogóle
pisze.
No i pytanie- czyj masochizm wiekszy, z jednej strony powiedzmy 2 dzieci a z
drugiej 10 razy tyle, i do tego obcych.

[tibby]

Trudno porównywac obce dzieci do swoich. Ale nie bede cie przekonywac, bo
przeciez trudno ci zrozumiec, skoro nie uczysz w szkole, nie wiesz w ogóle, o
czym piszę.
A obce dzieci mają nad własnym (bez względu na ilość) tę wyższość, że jesteś z
nimi tylko kilka godzin dziennie i nie budzą cię w nocy czy nad ranem.

[lola211]

Bede zgryźliwa- otóz owszem próbowalam, mam pojecie jak to wyglada.
Dzieci budza sie w nocy jakis rok.To rzeczywiscie katastrofa.

[tibby]

Znów się zaczyna. I znów muszę rzucić EOT, bo to już nie jest dyskusja, tylko
parowanie ciosów. Może pogawędka na żywo wyglądałaby inaczej (wiadomo: ton
głosu, mimika itd.), ale czytając Twoje posty skierowane do mnie mam wrażenie,
że rozmawiam z osobą, która wszystko wie i wie najlepiej, a inni ludzie to
banda półgłówków. Jeśli nie takie były Twoje intencje, to proszę o
sprostowanie.

[lola211]

Nie, takich intencji nie mam, natomiast czasem lubie sie poprzekomarzac:)).
Pozdrawiam, Lola.

[tibby]

Uff, to znaczy, że się znowu czepiam ;p pozdrawiam :)

[glonik]

Nie wiem, czy się chwalić, ale wiem, że od zawsze wiedziałam, że byłabym
fatalną matką. I nigdy nie chciałam mieć dzieci (najpierw intuicyjnie, potem
świadomie).
Dzięki za ten wątek, bo już kilka razy pisałam na podobny temat, i tłumaczyć
się musiałam dlaczego nie.
Nie żałuję, że nie mam; mieć nie chcę, mimo że czas biologiczny
goni. Wolę być świadomą bezdzietną, niż zeźloną, ale matką.

[blanchet]

nie obawiasz się, że ominie cię w życiu które jest tylko jedno i takie tam- coś
tak oryginalnego jak stworzenie człowieka? mam taką czasami obawę- bo
chciałabym wszystkiego w życiu doświadczyć Czasami też mam taką potrzebę żeby
stworzyć coś z NIM, coś wspólnego, taki (wiem brzmi banalnie)owoc miłości-ja i
on w jednym. :)

[Gość: Lidka]

Kura domowa to mozesz zostac bez problemu i bez dzieci. Nie wysilaj sie nawet.

[an_ni]

to ja!
wlasciwie to nie chicalabym miec dzieci i zyc w kraju / srodowisku gdzie nie
jest najwazniejsze i jedynie sluszne dla kobiety bycie matka i wychowywanie co
najmniej dwojki dzieci w kolejnosci chlopczyk dziewczynka o rozsadnej roznicy
wiekowej
ale presja "spoleczna" i rodzicow oraz lek ze potem bede jednak zalowac troche
jednak mnie sklania do planow na przyszlosc - najchetniej daleką
niestety jestem pod 30-tke i te plany moga byc najwyzej 10 letnie a dopiero
moze od 2 lat w ogole mysle o takich planach
wczesniej myslalam tylko o planach nieposiadania dzieci
wiec wszystko moze mi sie zmienic a ja sobie poczekam i pociesze sie zyciem bez
dzieci :)

[Gość: spainq]

Jestem z Wami.
Też wcale nie chcę i mieć nie będę.
Lubi swoje życie takie jakie jest i nie chcę tego zmieniać.
Blanchet, jeśli się zastanawiasz, to spróbuj odpowiedzieć sobie na pytanie, po
co właściwie Ci to dziecko. Tak, właśnie, tak, zadając nieco "narzędziowe"
pytanie, po co. Myślę, że próba odpowiedzi nasunie ciekawe wnioski.
Pozdrawiam!

[Gość: baba]

Znam kilka bardzo szczesliwych bezdzietnych osob i to kole 60-tki. Jesli maja
jakis zal, ze wolaly miec wiecej czasu dla siebie i w inny sposob cieszyc sie
zyciem niz przez macierzynstwo czy ojcowstwo, to wcale tego po nich nie widac.
Akurat ja jestem tak w srodku zrobiona, ze lubie w taki sposob cieszyc sie
zyciem. Inni moga byc inni. Po prostu.
Przedwczoraj n.p.pierwszy raz od 2 lat i 8 miesiecy PRZESPALAM CALA NOC.
Nie wierze, ze istnieje rozkoszniejsze , bardziej orgiastyczne doznanie !!!
Podejrzewam, ze najwiecej sczescia dzieci mi dadza, kiedy juz beda mialy swoje
zycie i przestana byc tak absorbujace. Ot, paradox.
Pozdrawiam
Pozdrawiam

[madzia.c]

Na dzień dzisiejszy nie chcę dziecka.Nie wiem jak będzie za parę lat,ale nie
czuję potrzeby posiadania dziecka.Moje życie jest ustabilizowane,jest mi dobrze
tak jak jest.Mam cudownego partnera,wiem,że to ten jedyny.Jest nam razem
wspaniale,rozumiemy się bez słów,mamy te same upodobania,przyzwyczajenia,nigdy
się ze sobą nie nudzimy.Wiem,że dla niektórych brzmi to nieprawdopodobnie,ale
tak jest naprawdę!Ogromnie go kocham,każdą wolną chwilę(których jest tak mało!)
chcemy spędzać razem,ot choćby leżeć obok siebie i słuchać muzyki,cieszyć się
sobą nawzajem i spokojem,słodkim lenistwem,na które czeka się przez cały
pracowity tydzień!Ani mój partner,ani ja nie chcemy tego zmieniać.Naprawdę nie
wiem jak w tym codziennym zamieszaniu miałabym znaleźć czas na wychowanie
dziecka,nie wyobrażam sobie,że miałabym rezygnować z pracy,zdobywania nowych
kwalifikacji...Nie zniosłabym takiego przestoju w moim życiu,gdy mam np.tydzień
wolnego to po kilku dniach już zaczynam się nudzić,potrzebuję w życiu czegoś
więcej niż zmienianie pieluszek czy gotowanie obiadków.Jest jeszcze jedna
kwestia:mój partner ciągle się kształci,rozwija,nie zniosłabym tego,że miałaby
być od niego głupsza,że nie mógłby ze mną rozmawiać na naprawdę ciekawe i
poważne tematy,że nie byłabym godną partnerką do tych rozmów....Może trochę
odbiegam od tematu,ale chodzi mi głównie o to,że nie chcę być kurą domową,nie
chcę stać się nudna,z umysłem jednotorowym nastawionym wyłącznie na dziecko.I
nie chodzi mi też głównie o mojego partnera,chcę być mądra i wszechstronnie
wykształcona głównie dla siebie,z pasją uczę się języków obcych,tańca...Czy
mając dziecko znalazłabym na to wszystko czas?

[microtune]

ja nie mam dziecka
i na razie nie chce
praca, studia, doktorat, hobby, przyjaciele...
za to mam kota -> trzeba mu dawac jesc dwa razy dziennie, sprzatac jak
nabalagani i nabloci i narobi lap w mieszkaniu, przytulac, glaskac, mowic mu ze
jest wspanialy, nie mozna wyjechac na dlugo i zostawic bez opieki, znosic jego
humory, jest namolny, potrafi obudzic w nocy jak wejdzie do lozka, przeszkadza
mi w pracy na komputerze, drapie kwiaty, demoluje mi czasem mieszkanie
to moja wina bo go rozpuscilam - nie chcialabym miec takiego dziecka ;)

a juz calkiem powaznie - mysle ze moze kiedys zachce, wpadka nie bylaby zyciowa
kleska, ale poki co za duzo innych obowiazkow, zeby sie dzieckiem zajac

no i nadal poznaje jeszcze ewentualnego ojca bo za dlugo sie nie znamy ;)

[carlam1]

Jestem rok po slubie,przed 30tka i na razie jakos nie spieszy mi sie do
macierzynstwa.Jeszcze kilka lat temu byloby to wielkim nietaktem przyznac iz
nie ma sie 'ciagu'do posiadania potomka.Mowie otwarcie,ze jeszcze 'tego'nie
czuje,a reakcje znajomych sa rozne.Jedni przypominaja wciaz o moim zegarze
biologicznym,inni akceptuja i nie widza w tym nic dziwnego.Wydaje mi sie,ze
fakt dyskutowania o tym to jak usprawiedliwianie sie przed swiatem dlaczego ja
nie chce byc mama.Przeciez jestesmy do tego stworzone,wyszlam za maz w celu
dochowania sie potomstwa-takie panuje ogolnie przekonanie.Pewnie gdybym wpadla
nie siedzialabym teraz zastanawiajac sie jak poradze sobie z nowymi obowiazkami
i czy znajde czas na samorealizacje.Nie zdarzyla mi sie wpadka wiec czekam i
obserwuje swoje dojrzewanie.Czasem patrzac na male dzieci szukam w sobie tej
czastki mnie,ktora pragnie takiego malenstwa,moze przez moment jest taka
mysl,ale po chwili ciesze sie,ze jestem bezdzietna.Mam obawy,ze za kilka lat
zachce mi sie bycia matka,a roznie potem moze byc.Wowczas pomyslimy z mezem o
adopcji.Na szczescie moj maz nie naciska,wiem,ze moge na niego liczyc,sprawdza
sie doskonale jako maz i na pewno podolalby w wypelnianiu 'ojcostwa'.Ale nic na
sile.Ostatnio kolezanka powiedziala mi,ze majac dziecko ma sie prawdziwe
obowiazki(czulam sie zdyskryminowana)bo przeciez kobieta bezdzietna nie ma
zadnych!Dopoki ludzie beda wywierac presje na kobietach,a rodzina przypominac o
tykajacym zegarze biologicznym dopoty bedziemy sie wzajemnie usprawiedliwiac
dlaczego jest nam dobrze z naszym wyborem.
Triss,czytam od dawna Twoje posty i doceniam to,ze jestes szczera.Mam
nadzieje,ze po prostu bedziesz zadowolona z obrotu spraw.Szczerze wspolczuje z
powodu smierci mamy.