Dostałam pracę i...

[Gość: Mikaela]

Od kilku lat pracuję w branży, która wymaga olbrzymiej aktywności i
dyspozycyjności. Satysfakcja jest ogromna choć koszty życiowe również...
Odczuwało to zwłaszcza moje dziecko, które - chociaż dumne z rodzicielki -
musiało pogodzić się z tym, że nie czekam w domu z obiadem i pocieszeniem po
ciężkim dniu w szkole.
Po kilkumiesięcznej przerwie /poprzednia firma nagle przestała istniec i
zostałam poniekąd na lodzie/ otrzymałam własnie ofertę zatrudnienia.
W tym czasie, pomimo frustracji zw. z czasowym bezrobociem osiągnęłam
harmonię jesli chodzi o rodzinne sprawy. Dziecko zachwycone /mama zawsze w
domu/, znalazł się też czas na sprawy ważne, wczesniej odkładane na bok.
Brakowało tylko pieniędzy...
Teraz ponownie czeka mnie zmiana, praca do 19 - 20tej, wyjazdy, stres.
I przyznaję, ze pomimo olbrzymiej radości czuję strach i wyrzuty sumienia.
Nie wiem jak powiedziec córce /12 lat/ że znów często będzie musiała liczyć
tylko na siebie /lub na ojca z którym nie mieszkamy, a z którym córka ma
dobry kontakt/.
Boję się, ze były mąż wykorzysta okazję i spróbuje ściągnąć dziecko do
siebie. Ma pracę, z której wychodzi o 16tej.

Niestety, nie udało mi się znaleźć mniej absorbującego zajęcia. Musiałbym
zmienić zawód, zrobić drugie studia lub np. uprawnienia tłumacza. A z pracą
pewnie i tak byłby problem. Kilka miesięcy na przebranżowienie nie
wystarczyło.

Jestem totalnie rozdarta, zaczynam obwiniać się za ten stan rzeczy. Dlaczego
naście lat temu wybrałam właśnie mój kierunek studiów a nie np. historię
sztuki? Dlaczego nie pomyślałam, co będzie za 10 lat? Dopiero teraz /tak
późno/ widze bezsens takiego zycia choć wcześniej czułam się spełniona i
zadowolona. Czuję się jak życiowy inwalida. Krzywdzę własne dziecko. Użalam
się nad sobą.
Wpadłam chyba w panikę.

Widzisz...

[Gość: terence]

..tak to jest kiedy sie decydujesz na rozbicie rodziny. O ile latwiej jest życ
w komplecie? Jak zwykle cierpi na tym dziecko najbadziej.

[Gość: BB]

musisz wybrac to co najlepsze dla Ciebie. Byc egoistka ale nie ranic dziecka.
Moj syn po roku zagranicznych wyjazdow sluzbowych zaczal mowic do mnie "tato",
tak wiesz , przez pomylke i z przyzwyczajenia, gdyz niestety byl tylko z tatem.
Serce mi pekalo w takich momentach. Nie zmienilam pracy, choc mialam ogromne
wyrzuty sumienia ale caly wolny czas poswiecilam na rozmowy z dzieckiem i
wspolne spedzanie czasu. Bardzo jestem zadowolana z efektow: mam nadal
interesujaca prace, kochajace, samodzielne dziecko dla ktorego jestem mama-
przyjacielem, nie zaluje decyzji.
Istotne jest jakosc a nie ilosc wspolnie spedzonego czasu.
Mam ogromny szacunek dla Mam, ktore czekaja z obiadami, ale ja niestety nie
potrafilabym w ten sposob funkcjonowac.
Porownujac syna z jego kolegami nie dostrzegam roznicy miedzy nim a dziecmi,
ktore maja mamy zawsze w domu.
Podkreslam, to tylko moja opinia, wybor nalezy do nas samych

[Gość: iskjerka]

Czy mozez ujawnic w jakiej branzy pracujesz i jaki kierunek studiow wybralas?

[Gość: Hans Castorp]

Dobro dziecka jest ważniejsze.
Dlatego niektórzy rozsądni nie decydują się na posiadanie potomstwa, gdy wolą
żyć dla siebie. I tak jest lepiej.

[dominikzwanyjajem]

a wasza_bogini nie pochwala: forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?
f=16&w=11688665

Pozdro600

[Gość: martusiek]

Twoja corka ma 12 lat, wiec jest na tyle samodzielna, ze nie musi na nia czekac
obiad i z kazdym problemem niekoniecznie musi biec do mamy.
a z innej strony - jesli zupelnie nie masz dla niej czasu, to dlaczego nie
chcesz jej pozwolic byc z jej ojcem...?

[czarna_perla]

Jeśli nie chcesz krzywdzić swojego dziecka (bo jak zrozumiałam, tak własnie
widzisz sytuację, w której pracujesz do tej 19-20, wyjeżdzasz etc.) może
postaraj się wyznaczyć sobie jakieś priorytety, przemyśleć jakieś ewentualne
pomysły na zmianę tego typu sytuacji...
Piszesz np. o przebranżowieniu się - że kilka miesięcy to było za mało. Może
wobec tego daj sobie więcej czasu na taką zmianę - rok, dwa nawet trzy lata.
Przez ten czas może warto pracować tam, skąd obecnie masz propozycję
zatrudnienia. Za 3 lata corka będzie miała 15 lat, więc jeszcze dobrych 4-6 lat
bliskości przed Wami, zanim na dobre wyfrunie z domu.
W życiu jest tak, że coś jest za coś. Stabilizacja materialna jest bardzo
ważna, także dla dziecka, dlatego nie ma sensu podejmować pochopnych decyzji.
Może własnie kiedy postanowisz sobie, ze jeszcze te 2-3 lata popracujesz na
bardzo wysokich obrotach, zeby potem spasować i mieć czas na córkę, dom,
siebie, to będzie ci łatwiej inwestować w siebie i taką właśnie zmianę...

Ps. Nawiasem mówiąc... tłumacz to naprawdę dochodowa opcja, i ma ten ogromny
plus, ze pracujesz w domu... piszesz o zrobieniu uprawnień - jak rozumiem
tłumacza przysięgłego? Ale może wcale nie jest Ci to potrzebne do tego, by
utrzymać się z tłumaczeń - jeśli jesteś specjalsitą w jakiejś dziedzinie i już
tłumaczysz - tak naprawdę ci wyspecjalizowani tłumacze zarabiają więcej od
przysięgłych...
Zawsze możesz zainwestować w studia licencjackie, ewentualnie podyplomowe... to
właśnie 2-3 lata, a z tego co piszesz wynika, ze jesteś osobą aktywną,
pracowitą i zdeterminowaną... tak więc nie powinnaś mieć problemow ze
znalezieniem pracy - zwłaszcza, ze cały czas jesteś aktywna zawodowo i już masz
spore doświdczenie... nie wiem, czym się zajmujesz - ale moze całkowite
pzrebranzowienie nie jest jedyną opcją - może wystarczy pewna modyfikacja
kierunku Twojej ściezki zawodowej...

Powodzenia :)