Serial na dwa długopisy

[Gość: Justyna]

Czy źle widzę, czy nigdzie nie jest podpisane, kto to napisał???
Ale tekst jak zawsze u tego Autora wspaniały, bardzo kobiecy,
choć przecież tak prosty... ;)))

[Gość: raczyca]

Nie mogłam oderwać się od czytania, to przecież o mnie! Chociaż
mam 36 lat, ale w małżeństwie - 17. No i jak tu dalej żyć?

Serial na dwa długopisy

[Gość: emma]

mam 24 lata i od stycznia jestem mezatka, dla meza ktorego kocham nad zycie
zostawilam Polske, rodzine i przyjaciol a teraz placze bo mi sie wydaje ze taka
jestem nieszczesliwa...po przeczytaniu serialu na dwa dlugopisy czuje sie
jakbym przejrzala na oczy...zycie jest tak krotkie i nie mozna go przezyz tylko
sie o wszystko zamartwiajac, bo zawsze ma sie jakies problemy...
nie mozna miec wszystkiego i trzeba byc wdziecznym za to co sie ma ,dziekuje ze
mi to uswiadomilyscie:)czasami taka jestem niemadra...

Serial na dwa długopisy

[Gość: manra]

Piękne, mądre kalendarium życia... Oby i mnie udało sie kiedyś
stworzyc cos równie cennego... Dziękuję za możliwość poznania,
czym jest prawdziwa przyjażń dwóch kobiet- szkoda, że sztuka
pisania listów odchozi do lamusa ...

DO EMMY

[Gość: joanka]

Gość portalu: emma napisał(a):

> mam 24 lata i od stycznia jestem mezatka, dla meza ktorego
kocham nad zycie
> zostawilam Polske, rodzine i przyjaciol a teraz placze bo mi
sie wydaje ze taka
>
> jestem nieszczesliwa...po przeczytaniu serialu na dwa
dlugopisy czuje sie
> jakbym przejrzala na oczy...zycie jest tak krotkie i nie mozna
go przezyz tylko
>
> sie o wszystko zamartwiajac, bo zawsze ma sie jakies
problemy...
> nie mozna miec wszystkiego i trzeba byc wdziecznym za to co
sie ma ,dziekuje ze
>
> mi to uswiadomilyscie:)czasami taka jestem niemadra...


W styczniu minelo 4 lata od mojego wyjscia zamaz poza Polska.
Doskonale Cie rozmumiem, bo przeszlam przez to samo, nadal z
reszta przezywam rozstanie z rodzina i przyjaciolmi. Jesli
chcesz to mozemy pisac do siebie, by wymieniac spostrzezenia i
doswiadczenia.
Pozdrawiam Cie goraco i zycze powodzenia,
Joanna

do joanki

[Gość: emma]

dzieki wielkie:)
moj adres mailowy to [e-mail]
jak bedziesz miala ochote i czas -napisz
dziekuje
emma

BRILLIANT!!!!!!

[Gość: @@@]

[Gość: aga]

byłam zachwycona i wzruszona no i zawstydzona tym że nie potrafie często
utrzymywać kontaktów myślałam o wielu osobach, które kiedyś były mi tak bliskie
a dziś są już tylko wspomnieniem, zdjęciem. Bo przyjaźń trzeba pielęgnować, a
dzis mimo tylu "technicznych " ulatwień wydaje się to coraz
trudniejsze....jesteśmy wygodni i w wydaje się nam ze przyjaźń "wypielęgnje"
się sama

[Gość: magda]

> Nie mogłam oderwać się od czytania, to przecież o mnie! Chociaż
> mam 36 lat, ale w małżeństwie - 17. No i jak tu dalej żyć?

A moze bys tak odeszla od meza? Bo chyba nie bawisz sie dobrze, a naprawde -
bardzo jeszcze jestes mloda i wszystkie drogi przed toba otwarte.

[Gość: Optymista]

Przeczytałem i oniemiałem! Życie jest tak proste a jednocześnie
takie trudne!

[klara-klara]

Ciekawe czy Babcia-internautka zagląda na to forum..:)

[Gość: babcia internautka]

oczywiście że zaglądam!! i to z dużym zainteresowaniem!

[Gość: basiula]

babcia jest wspaniała. Powodzenia :)

[Gość: babcia internautka]

oczywiście, że zaglądam!! Z duzym zainteresowaniem!

Całe życie w pigułce. Bardzo piękne!

[Gość: imperdible]

Niesamowite! Tu jest zawarte całe życie plus recepta na
szczęście. Faktycznie, może powinny to panie wydać jako książkę.
Ja kupiłabym ją na pewno. I może w ten sposób Babcia-internautka
stanie sie Babcią-milionerką :) Jestem pod wrażeniem uroku tej
korespondencji-życia.

[Gość: agnes]

Właśnie skończyłam czytać i płaczę jak bóbr. Baaaardzo mi się
podobało. W Heńci widzę moja mamę. Ja, mam nadzieję, jestem i
będę bardziej jak Tereńcia - staram się widzieć wiosne, a nie
to, ze zaraz będzie jesień!
A poza tym, znaczki "A"????
Drogie Babcie! A możeby takksiążkowe wydanie Waszych listów?
Pozdrawiam gorąco (cały czas ze łzami w oczach)
Trzydziestolatka (plus jeszcze parę lat:))))))

Znaczki A

[Gość: Tehanu]

Znaczki A (B, C) oraz tak samo oznaczone żetony telefoniczne
były realsocjalistycznym sposobem na galopujaca inflację.
Poniewaz wszystko drozalo z tygodnia na tydzien nie bylo sensu
drukowac znaczkow z cena. Byl wiec znaczek A - na list krajowy,
jego cena sie zmieniala, ale znaczek sie nie dezaktualizowal.
Ot, ludzka pomyslowosc... A swoja droga - dzis to wydaje sie
takie odlegle i takie abstrakcyjne...

[Gość: Mija]

pamietam te znaczki i te zetony...ale mimo tych "komplikacji" zycie wydawalo
sie jakies prostsze

[Gość: Zadumana]

Przeczytałam listy z moją 19-letnią córką i obie jesteśmy pod dużym
wrażeniem.Czekamy na książkę.Pozdrawiamy obie Panie i życzymy dużo,dużo zdrowia
pogody ducha i optymizmu.

[Gość: bazia]

piękne ...

[Gość: anna]

piękne, piękne, piękne Anna

[magdip27]

nie mam czasu, ale przeczytałam, nie mogłam się oderwać.

Cudowny przekrój przez naszą przeszłość. Najbardziej podobała mi się ostatnia
część - o teraźniejszości, o tym, że obie panie mimo wszystko nie zamykają się
na nowości. I ciekawa opinia o komisji śledczej ;-)

[Gość: antifa]

Koniecznie powinno wyjść książkowe wydanie tych listów!!!
Popłakałm się niesamowicie. Mam 22 lata i wydawało mi się, że
moje życie i życie w ogóle jest jakieś takie dziwne i głupie.
Jeeeju, jak się myliłam! Właśnie tego mi było trzeba. Dziękuję
bardzo i pozdrawiam :-)

[summa]

Gość portalu: Justyna napisał(a):

> Czy źle widzę, czy nigdzie nie jest podpisane, kto to napisał???
> Ale tekst jak zawsze u tego Autora wspaniały, bardzo kobiecy,
> choć przecież tak prosty... ;)))

no, jak to, kto napisał? Teńcia i Heńcia :)
w wydaniu papierowym podpisano: listy przeczytał - Mariusz Szczygieł.
Przeczytał...

A listy świetne, rzeczywiście, subiektywny przekrój przez historię najnowszą :)

[Gość: xxxx]

Rzeczywiscie brakuje w internecie tego, co jest w papierowych
Wysokich O: nazwisk autorek listow i autora opracowania.

Serial na dwa długopisy - Henia a Terenia

[Gość: pewa magda]

nie znam żadnej z pan osobiscie, ale po listach próbuje
odtworzyć realcje miedzy nimi i wychodzi to na niekorzyść
Tereni. Henia otwiera się przed nią, wylewa swoje żale, dzieli
każdym radosnym i dramatycznym przeżyciem, prosi o pomoc, a
Teresaa potrafi długo nie odpisywać, a jej odpowiedzi są
lakoniczne, w niczym nie pomagaja Heni. Mam nadzieję, ze to
złudne wrazenie, bo sama idea pisania jest czymś wspaniałym,
zwłaszcza tak długotrwała.

[Gość: Piotrek]

złudne, złudne
przecież nmie mamy całości tych listów, lecz wybór i to podwójny: częśc
wszystkich listów, a w nich także wybrane fragmenty.

[monmal]

A mnie uderzyła rozpacz po stracie męża, którego przez całe życie nie
doceniała. A jeszcze bardziej to, że tak długo nie mogła sobie po tej stracie
ułożyć życia, pozbierać się.
Skłoniło mnie to do zastanowienia się, czy ja nie popełniam takiego samego
błędu- nie doceniam swojego męża. I jak bym przeżyła jego śmierć. Teraz wydaje
mi się, że nie byłby to dla mnie tak wielki cios (wstrętna jestem, nie?).
Właściwie zakładam, że zostanę wdową, patrząc na statystyki. Zdziwię się, jeśli
będzie odwrotnie...

[Gość: Mija]

Z tych listow wyglada prawdziwe zycie,takie bez oh i ah - to
piekna opowiesc o kobietach.

[Gość: mm]

popieram - to kawał życia

niesamowite

[Gość: zik]

Przez 30 min przesuwa się obraz życia bohaterek i...starzeją
się na naszych oczach.Nie do uniknięcia są porównania do
upływającego życia własnego i bliskich.Wyciągamy wniski co tak
naprawdę jest ważne ....i szybko o nich zapomnimy wpadając w
wir codzienności.Za te fragmenty wspomnień i za emocje nimi
wywołane -dziękuję.Czterdziestolatek

[Gość: malutka]

piekne...jestem chyba kolejna osoba, ktorej sie lezki w oczach zakrecily przy
czytaniu tego artykulu...kurcze, jaka sila i jakis taki wewnetrzny nakaz Bycia -
cokolwiek by sie dzialo, zawsze do przodu. mam tylko 19 lat i tyle razy
uwazalam, ze cos jest beznadziejne, ze moja sytuacja jest bez wyjscia, ze
pierwsze zwiazki byly bez sensu....Duza lekcja pokory, ale tez pogody ducha :)

Nawet tu glupia propaganda

[Gość: Stary komuch]

Dwie glupie baby pisza o pierdolach i jeszcze Michnika chwala.
No powiedzcie sami, towarzysze, mysmy w "Matysiakach"
subtelniejsza prop-agitke robili, co nie? Cheba sie ten Michnik
od ojca za dobrze nie uczyl ani od brata.

[Gość: Teńcia]

Miałam mieszane uczucia podejmując decyzję opublikowania tego
materiału. Jednak po przeczytaniu waszych wypowiedzi nie
żałuję.,Nawet się wzruszyłam...

[Gość: BAZI]

Znakomicie,
xzekamy na całość - na książkę.
pozdrawiam
Bazi

[Gość: xxx]

z książką nie tak łatwo

[Gość: Krzysztof]

Droga Pani Tereso, mam 40 lat, jestem mężczyzną, mężem i ojcem. Wielkie,
wielkie dzięki, że zgodziła się Pani na publikację tych listów. Niewiele jest
dziś tekstów, które potrafią mnie jeszcze poruszyć, ale to co przeczytałem nie
daje mi od rana spokoju. Jestem porażony, bo tak wiele ostrzeżeń znalazłem w
Waszych losach. Wstrząsająca jest relacja Pani Henryki po stracie męża. Ksiądz
Twardowski dawno już napisał "Spieszcie się kochać ludzi, tak prędko
odchodzą..." ale w tym przypadku siła poezji nie jest tak wielka jak zapis
autentycznych przeżytych emocji. Jestem dziś na takim etapie życia, na którym
coraz częściej zadaję sobie pytania o jego sens, o sens pracy, codziennej
szarpaniny, trudów trwania przy wyznawanych wartościach. Wiem, że wielu rzeczy
przez to już nie zrobię, nie zobaczę, nie poznam. Listy obu Pań pozwalają mi
wierzyć, że życie jest nie tylko po to, by je przeżyć. W tych przeżytych latach
odnajduję siebie i sens bycia takim jakim się jest. Przepraszam, że brzmi to
tak patetycznie, ale wprost brak mi słów by wyrazić jak wiele potrafiły mi dać
te listy. Pani Tereso, Pani Henryko, dziękuję.
Byłbym ogromnie wdzięczny, gdyby zgodziła się Pani na bezpośredni kontakt
mailowy. Mój mail: [e-mail]

[Gość: Teńcia]

dzięki za te słowa! odezwę się wkrótce mailem

[Gość: wizytka]

Przeczytałam to dzięki Reni. Ja także czasami podsyłam jej jakieś, moim
zdaniem, ciekawe linki. Wiem dlaczego to zrobiła. Ponieważ jesteście
wspaniałe :) A Wasza korespondencja bardzo przpomina naszą. Co prawda obie
jesteśmy młodsze i mieszkamy w tym samym mieście, ale nie ustajemy w kontaktach
i przyjaźni od ok. 30 lat. To zadziwiające, ale naprawdę dręczą nas te same
problemy, w czasie oczywiście kiedy pracowałyście, prowadziłyście dom (dzieci,
mąż ...)Obie z Renią wspólnie staramy się sobie pomóc chociażby wygadaniem się,
wysłuchaniem, napisaniem także. Bardzo nam to ułatwia, od jakiego czasu -
internet. To niesamowite, że mogę teraz napisać coś także do Was. Mocno Was
obie ściskam i dziękuję,że zgodziłyście się na publikację.Gardło ściśnięte ze
wzruszenia ... Kiedy będzie potrzebna pomóc to obie bardzo chętnie wypielimy
ogródek,a i z 16 oknami sobie poradzimy. Mamy do Was bardzo daleko, ale parę
dni urlopu i już. A na sankach też chętnie pozjeżdżamy. A wiecie, że właśnie
jutro wyjeżdżamy na spotkanie z przyjaciółmi sprzed 20 lat. Od kilku miesięcy
jesteśmy już umówieni na ten weekend. I jedziemy, pal sześć obiadki,pranie,
sprzątanie,naukę dzieci, pracę męża ... do zobaczenia w Lubniewicach.

Listy Heńci - obraz piekła

[Gość: :)]

...jakie paranoiczna baba potrafi urządzić męzowi.

Muszę troszkę dodać

[Gość: :)]

...żeby to nie wyglądało na chamskie rzucenie epitetem i
zwianie. Listy mną wstrząsnęły a podobieństwa poraziły. Dwa lata
temu ożeniłem się z Heńciopodobnym egzemplarzem i rozpoznałem
objawy. Stos wyimaginowanych nieszczęść, depresja, przekonanie,
że otoczenie nie rozumie, "leniwy" mąż (który młodo umiera -
pewnie z lenistwa). Znam to aż za dobrze. I głęboko współczuję i
mężowi, i samej Heńci (oraz swojemu Heńciopodobnemu
egzemplarzowi).

[mama172]

Listy są bardzo ciekawe i wzruszajace przez swój autentyzm, prawdziwość .
Nikt nikogo nie udaje. Panie są sobą - są prawdziwe ! Po co oceniać ich
osobowości ? Wydaje mi się to nawet nietaktowne.Jeśli jesteś nieszczęśliwy w
swoim związku to coś zmień a nie kąsaj pod różnymi nickami .

[Gość: xxx]

kobiety są różne, co jest znaną od wieków prawdą. Są nie tylko Heńcie (wcale
nie takie złe) ale i Teńcie...

[Gość: Maciej]

Przeczytalem jednym tchem-fantastyczne.Kocham obie babcie

zycze 100 lat.

Dziękuję !

[Gość: Ulka]

DZIĘKUJĘ ! Dziękuję za wszystkie związane z publikacją emocje i
refleksje, od płaczu wzruszenia po radość chwili. A przede
wszystkim za odwagę upublicznienia swoich "codzienności", dzięki
czemu wzbogaciło się moje życie.

[Gość: Denii]

Rzeczywiście świetne i bardzo wzruszające. Po prostu samo życie. Szkoda, że ja
nie potrafię być optymistką, o tyle łatwiej się wtedy żyje...
pozdrawiam

[Gość: Maciej]

To jesze raz Maciej z Montrealu ,czy jest mozliwy kontakt z obiema ,przepraszam

Babciami moj adres ; [e-mail]

Prosze

[Gość: ewaR]

Jestem pod ogromnym wrażeniem! Zarówno listów, jak i opinii
Państwa, przy których znowu uroniłam łezkę. W tej chwili czyta
mój mąż. On także stawia na książkę. Pomomo trudności spróbujcie
Panie tego przedsięwzięcia. POMOŻEMY! Ewa R.
dygresja - Z kuchni dobiega mnie głos oburzenia mojego męża
dotyczący "odejścia" Heńci na emeryturę: "ładna, inteligentna,
ceniona, (jak wynika z listów), a tak ją potraktowano"...
Pozdrawiam raz jeszcze i gratuluję odwagi!

[Gość: piotr]

To ja jestem tym oburzonym mężem. Naprawdę nie jestem oburzony,
tyko pod ogromnym wrażeniem. Pomysł podzielenia się treścią
korespondencji obu Pań był świetny. Sam fakt (trwałość) jej
istnienia jest imponujący i godny podziwu. Dawno nie czytałem
niczego z takim zaciekawieniem - szkoda bardzo, że tylko tyle.
Gorąco popieram ideę opublikowania całej korespondencji w formie
książki. Jak ktoś napisał na tym forum: "to takie proste i takie
kobiece" - jak widać (nie tylko po mnie), ma to wymiar nie tylko
kobiecy. To bardzo budujące, że może istnieć taka pieczołowicie
kultywowana więź (szczególnie w obecnych czasach).

[Gość: ewa]

ocenzurowano

[Gość: baba]

Czytajac, mialam podobne wrazenie, jak po lekturze "NOcy i dni".
Taka sama refleksja, ze zycie jest zbyt krotkie, zeby obrzydzac je sobie i
innym glupotami...
Co do osobowosci obu pan- naprawde trudno obiektywnie oceniac na podstawie
przedstawionej korespondencji.Na pewno dopelnialy sie- jedna posiadala cos,
czego brak bylo drugiej, potrzebowaly sie wzajemnie, choc ich podejscie do
zycia roznilo sie.
Pozdrawiam serdecznie obie Panie dziekujac za chwile wzruszenia.

[Gość: Anna]

nowy nurt literatury:)- powieść epistolarna feministyczna ???

[asiek23]

Jestem ciekawa, jak potoczyły się losy Iwony i Jacka - jeśli dobrze liczę,
jego "odsiadka" już się zakończyła. Pozdrawiam obie bohaterki! :)

[Gość: Olka]

Przeczytałam jednym tchem...Opowieść o uczuciach...O wspaniałych
kobietach i ich losach...Pouczająca i wzruszająca...Jednocześnie
z przykrością stwierdzam, że choć czasy się zmieniły stosunki w
pracy, a zwłaszcza na Uczelniach są podobne. Wykorzystuje się
uczciwych i pracowitych, a śmietankę spijają cwaniacy.
Serdecznie pozdrawiam Autorki listów, dziękuję, że
zdecydowałyście się podzielić swą życiową mądrością z nami ,
młodymi. To wspaniała lekcja życia.