Przeznaczenie

[Gość: Obiektywna]

Czy myślicie że istnieje przeznaczenie? Ostatnio bardzo często nachodzą mnie
takie pytania. Myślę że wszystko dzieje się po coś, ale na razie niewiemy po
co. Spotykamy ludzi którzy wypełniają nam ten nasz plan istnienia. I nie
tylko są to ludzie pozytywni. Bardzo dobrze byłoby się nauczyć dystansu do
wszystkiego, ale czy to jest możliwe? jak myślicie dziewczyny?

[j123]

Na pewno dobrze byłoby mieć dystans, ale na pewno nie dowszystkiego czasem
trzeba działać sporadycznie. Ja wierzę w przeznaczenie. I myśle że każdy ma cel
w życiu.

[Gość: sol_bianca]

SPORADYCZNIE???

[Gość: cytrynka]

Trudne to, tak czekac, spotykac roznych dziwolagow na swojej drodze zwanej
zyciem. Ale jestem wiecej niz pewna, ze wszystko dzieje sie po cos. Juz
niejednokrotnie sie o tym przekonalam. To nauczylo mnie juz np. cierpliwosci,
tolarancji etc.
A teraz cytat, ktory uwielbiam:

The choices we make, not the chances we take determine our destiny..

Tych szans, przypadkow, i 'przeznaczen' jest wiele w naszym zyciu, ale tylko od
nas samych zalezy jak je wykorzystamy, czy w ogole zauwazymy,
ktory 'zlapiemy'...

Pozdrawiam!:)

[lukrecja8]

kiedyś byłam przekonana, że "wiara w przeznaczenie" jest po prostu śmieszna,
należy ją włożyć między bajki z innymi horoskopami, czarami itd.
Ale im dłużej żyję, tym bardziej mam przekonanie, że wszystko dzieje się wg
jakiegoś planu. Po prostu pewne przypadki nie są przypadkowe :)

[Gość: Asik]

Ja wierzę, ale uważam, że też nie należy biernie oczekiwać na wydarzenia.

Podobno mamy wszystko zapisane w genach.
Kiedy spotkamy miłość, wyjdziemy za mąż, czy ożenimy się. Kiedy i ile dzieci
urodzimy i inne.

[lukrecja8]

he he, to niedługo zamiast do wróżki będzie się chodziło do genetyka :))

[blanchet]

jak chcesz mieć dystans to musisz traktować zycię jako grę- ale tak na serio
w efekcie budzisz w sobie ducha walki coś jak w sporcie, potrzebę
manipulowania, zakładasz relatywizm do wszystkiego w efekcie nie wiesz co
słuszne a co nie słuszne, co jest normą a co nie normą (jak samson)- więc nie
wiem czy to dobre

[lukrecja8]

jak przygotowania do ślubu Blanchet? myślisz już o sukience? to ma być w
styczniu, dobrze pamiętam?

[blanchet]

ma być tak- zawiadamiamy tylko rodziców, rodziców chrzestnych, rodzeństwo- z
nimi przyjątko-kawiątko w domu (nie chciałam w cale ale moją matkę by to
zabiło) a o sukience i tym wszystkim tak naprawdę nie chce mi się myśleć-
wysyłam to w nieświadomość czasami tylko sobie rozmyślam o tym czy trzeba nosić
obrączki.

[lukrecja8]

ja też popieram styl ascetyczny przy organizacji ślubu :) ale co do obrączek to
jestem zdecydowanie za noszeniem!
a jeśli chcecie wziąć ślub na początku stycznia, to lepiej wziąć pod koniec
grudnia, wtedy za następny rok będziecie już się mogli rozliczać wspólnie. może
to nie za ładny argument w obliczu doniosłego sakramentu, ale praktyczny! :)

a ja się kobieto na ekonomii wogóle nie znam

[blanchet]

więc powiedz mi- co mi to da że wspólnie?

[lukrecja8]

pisałaś kiedyś, że twój luby zarabia sporo więcej od ciebie, a ty nie zarabiasz
źle. mój wniosek z tego wypłynął taki, że on zapewne wejdzie w drugi próg
podatkowy i będzie musiał oddawać część ciężko zarobionych pieniędzy fiskusowi,
bo odliczeń już teraz nie ma prawie żadnych. jeśli się będziecie rozliczać
wspólnie to unikniecie tego nieprzyjemnego obowiązku względem państwa.

[blanchet]

no to teraz podałaś mi doprawdy bardzo sensowny argument Lukrecjo żeby ten ślub
jednak wziąść- mądra kobieta z Ciebie

[lukrecja8]

:)
liczyć trzeba umić :) (tak jak pić)

[blanchet]

fajne powiedzonko
ps.
ale ja moim zdaniem ze stałej pracy osiagam niezadawalajace zarobki, pracuje
jesze po "pracy" na zasadzie zleconek- więc ogolnie nie jest źle ale jeśli
chodzi o czas no to raczej fatalnie.

[lukrecja8]

ja podobnie. mam nadzieję, że kiedyś bardziej nas docenią! ciesz się, że tych
zleconek chociaż nie brakuje, u mnie z tym średnio :( właściwie to może jeszcze
bym coś wykombinowała, ale KIEDY - oto jest pytanie!

[undyna]

czasem nie mam innego wyjścia i muszę wierzyć w przeznaczenie:)

[Gość: kohol]

Nie wierzę w przeznaczenie. I tyle.

[magic00]

Nie ma żadnego cholernego przeznaczenia. Studiowałam historię, przez
podręczniki i lektury przewija się masa postaci. Jedni zdobywali sławę i
władzę, bo byli w tym dobrzy. Nie przeznaczenie o tym decydowało, lecz ich
umiejętnośći, spryt, siła woli, pracowitość. Często szczęście, ale oni umieli
je wykorzystać. Z drugiej strony mamy masę przypadkowych, niewinnych ofiar
najróżnieszych kataklizmów, wojen, głodu - też mi przeznaczenie - wejść
zupełnie przypadkowo na minę, umrzeć jako jedna z milionów ofiar dżumy. Nigdy
nie uwierzę, że tu działa z rozmysłem jakakolwiek siła. Owszem, występują
jakieś tendencje, można przewidzieć efekty takich czy innych działań, ale nigdy
w 100%. Zbyt wiele sił działa na siebie na raz, aby wyszczególnić jakis
dominujący czynnik.
Prywatnie, jednostkowo można mieć takie złudzenie, że tu działa jakieś
przeznaczenie, jednak to nie żadne przeznaczenie, lecz wynik jakiś osobistych
skłonności jednostki, efekt jej zachowania i postępowania.
Wierząc w przeznaczenie można się połozyć na kanapie i nic nie robić, bo
przecież przeznaczenie wszystko załatwi, stanie się co się ma stać.

[tralalumpek]

Najprostsza odpowiedzia na twoj post jest "Tajemniczy przybysz" M. Twaina

[Gość: Obiektywna]

A nie czytałam tego. Będę musiała wyporzyczyć w bibliotece. dzięki.