Czy ktos pracuje ze swoimi rodzicami?

[zosia_samosia30]

Bede wspolpracowac ze swoim ojcem i to na forum publicznym. Bedziemy opracowywac pewien projekt, spotkania beda grupowe.

Z ojcem dziela mnie dziwne uczucia, wychowywalam sie bez niego, nie jestemy zbyt blisko, ale jednak jakas tam wiez zostaje.

Zastanawiam sie jak powinnam sie do niego zwracac - po nazwisku? Chcialabym sobie z nim wszyto wyjasnic, nasza rozlake i nieporozumienia, ale wiem, ze bedzie to ciezkie.

Oboje mamy podobne charaktery, nie umiemy rozmawiac o uczuciach i bledach, wiec moze to byc trudne.

Jakie macie doswiadczenia z praca z rodzicami? Da sie to jakos polaczyc?

[krytyk-systemu-edukacji]

> Czy ktos pracuje ze swoimi rodzicami?

Na szczęście nie. :D

PS Pochodzę niestety z rodziny nauczycielskiej. :(

[berta-death]

Chodziłeś do szkoły gdzie rodzice byli nauczycielami? To musi być dopiero doświadczenie jak polonistka jest twoją matką.

[krytyk-systemu-edukacji]

> Chodziłeś do szkoły gdzie rodzice byli nauczycielami?

Yyy, skąd wniosek!? o.0

> To musi być dopiero doświadczenie jak polonistka jest twoją matką.

Moja matka uczy matematyki, ojciec zresztą też (tyle że on akurat w szkołach tzw. wyższych).

[mila2712]

na szczęscie nie
z rodziną nalepiej nie robić żadnych interesów

[mila2712]

zresztą toczylibyśmy nieustanne wojny
nie ma mowy

[gree.nka]

ja kiedyś pracowałam w firmie syna i pracowała w niej jego matka, cieli się równo :), raz syn tak nakrzyczał na matkę, że wyprowadził kobietę z równowagi, że chciała mu wtłuc w tyłek
fajnie było na to patrzeć z boku jak syn czmychnął do ludzi :)

[mila2712]

tak więc wykazali się brakiem kultury osobistej

wszelkie nieporozumienia powinni wyjaśniać na osobności, nigdy przy pracownikach a już broń boże przy osobach postronnych / klientach
to źle wpływa na sytuację w firmie
co to za szef który nie umie rozwiązywać konfilktów w sposób cywilizowany ?

[gree.nka]

eech, chyba tylko ja to widziałam bo pracowałam na zadupiu firmy :)

[mila2712]

nieważne
o 1 osobę za dużo :p

[gree.nka]

mila2712 napisała:

> nieważne
> o 1 osobę za dużo :p

matko, mam szczęście, ze mnie nie ukatrupili :)

[gree.nka]

do ojca chcesz się zwracać po nazwisku?
ciekawe
skoro nie pasuje praca poszukaj innej
kiedyś znałam dziewczynę, pracowała w firmie ojca, też się trochę peszyła, że to ojciec i inni będą gadać. Przy klientach jak nie było potrzeby to nie używali tato-córko, jak była potrzeba to informowali że to ojciec lub córka. Pracownicy i tak wiedzieli, że to rodzina i mogli im nic nie zrobić bo ojciec był szefem :)

[ortolann]

No nie wiem, co Ci poradzić, ale jakoś tak bardzo to podobne do tej historii: Tekst linka

[berta-death]

Osobistych doświadczeń nie mam żadnych, ale mam w otoczeniu takie przypadki. Relacje takie są, że synuś albo córuś, to figurant w rodzicielskiej firmie, niekoniecznie prywatnej, bo do niczego innego się nie nadaje. Zatem rodzic zaciska zęby i toleruje sytuację a młody nie podskakuje, bo mimo 40 na karku siedzi u starych w kieszeni. Zdarza się też, że jak młodzian jednak nie totalny wał i przyjdzie po rozum do głowy to z czasem wdraża się do pracy w firmie i przejmuje biznes rodzinny.

[gree.nka]

znałam takiego chłopaka, z początku to się chłopak bawił ale chyba ojciec mu wytłumaczył - o ten to potrafił tłumaczyć i syn siedział całymi dniami i wieczorami w firmie. Sporo zarabiali ale i też dużo pracowali. Bardzo lubiłam tę dwójkę :)

[rach.ell]

zosia_samosia30 napisał(a):

>
> Z ojcem dziela mnie dziwne uczucia, wychowywalam sie bez niego, nie jestemy zby
> t blisko, ale jednak jakas tam wiez zostaje.
>
odpusc sobie ta jakas tam wiez, ktora pozostala i traktuj go jak obcego, bedzie ci z pewnoscia latwiej:)

[szymon_gw]

Kiedyś mój zespół współpracował intensywnie nad projektem z innym zespołem, w którym była matka i córka. Miały równorzędne stanowiska, nie było między nimi żadnej zależności służbowej (uregulowania wewnętrzne zresztą na to nie pozwalały). Nie pamiętam żadnych problemów. Wszyscy, od stażysty po Panów "Derektorów" zwracaliśmy się do siebie po imieniu, więc córka do matki takoż.

Zależy czy będzie miedzy wami jakaś zależność/podległość służbowa - źródło ewentualnych problemów. Ale w tym przypadku to moim zdaniem i tak pikuś przy następnym problemie:

> Chcialabym sobie
> z nim wszyto wyjasnic, nasza rozlake i nieporozumienia, ale wiem, ze bedzie
> to ciezkie.

Ja bym to odłożył na czas po zakończeniu projektu. Przed projektem starałbym się nawet z nim tak umówić, że może chciałbym porozmawiać o nas, ale po. A teraz staramy się być tylko współpracownikami. Z tego co o Was piszesz ("nie umiemy rozmawiac o uczuciach i bledach") to możliwe, że przystanie na to z dużą chęcią i ulgą :)

[jeriomina]

Pracuję w tej samej branży co oboje moi rodzice, dość wąska specjalizacja, pracujemy w tym samym "zakladzie pracy" z mamą. Nie jesteśmy zależne od siebie.

[gree.nka]

przecież Ty na skrzypkach grasz
- to nie jest praca

[kino.mockba]

Bez młota to nie robota?

[henrykvlll]

I tylko od 9 do 17.

[jeriomina]

Aleś Ty niedouczona i złośliwa w dodatku :)

[gree.nka]

jeriomina napisała:

> Aleś Ty niedouczona i złośliwa w dodatku :)
:)
oj tam, zaraz niedouczona
no może trochę, na książki nie było

[jeriomina]

No widzisz, taka strata :) bo potencjał jest :)

[mm969696]

czyli dostałaś robotę po znajomości i to pewnie jeszcze w instytucji państwowej.

[gree.nka]

mm969696 napisała:

> czyli dostałaś robotę po znajomości i to pewnie jeszcze w instytucji państwowej
> .
nie gadaj, każdy o takiej marzy. dodatki,premie, trzynastki i bóg tylko wie co tam jeszcze dostaja, a robota żadna

[henrykvlll]

Lepiej być górnikiem. Mają 14stki.

[jeriomina]

I wcześniejszą emeryturę :)

[rotkaeppchen1]

Moim zdaniem, jezeli na forum publicznym to po nazwisku. Trudno do wspolpracownikow albo podczas prezentacji publicznej mowic: Tata powiedzial, ze... :D Tylko raczej np. "tak jak wspomnial Prof. Kowalski..."
Natomiast prywatnie, bezposrednio, bez swiadkow, jak najbardziej: tato. Czy tam jak na niego mowisz.

Zdecydowanie odradzam

[dioskorides]

Z własnego doświadczenia i doświadczenia innych znajomych moge powiedziec jedno-praca z rodzicami to najczęsciej koszmar.

Mają wobec Ciebie większe wymagania niż wobec innych pracowników, bo uważają że nie jesteś tylko pracownikiem ale też członkiem rodziny i powinno się w to włożyć więcej serca a z drugiej strony z tych samych rodzinnych powodów wynagrodzenie nie jest lepsze.

Chyba że naprawdę zasiadasz razem z rodzicami czy rodzicem w zarządzie czy władzach firmy i od razu jesteś na "stanowisku"

[henrykvlll]

dioskorides napisał:


> Mają wobec Ciebie większe wymagania niż wobec innych pracowników, bo uważają że
> nie jesteś tylko pracownikiem ale też członkiem rodziny i powinno się w to wło
> żyć więcej serca a z drugiej strony z tych samych rodzinnych powodów wynagrodze
> nie nie jest lepsze.

Sprawy zawodowe powinno się oddzielać od spraw prywatnych. Ja nie mam problemu by pracować bez emocji z ludźmi z którymi łączyły/łączą więzi emocjonalne. Niezależnie od tego czy to romans, nienawiść, podkładanie świni czy przyjaźń/koleżeństwo.

[berta-death]

Znaczy przez 8h pracujecie jak obcy, podkładacie sobie świnie, ścigacie się jak szczury a potem jakby nigdy nic idziecie ze sobą na randkę, bo trzeba oddzielać życie prywatne od zawodowego. Jak w warnerowskich kreskówkach. Owczarek i kojot zdaje się tak pracowali, przychodzili do pracy, podbijali kartę, potem się napieprzali cały dzień a potem znów odbijali kartę i szli do domu.

[henrykvlll]

Jeśli Ty podchodzisz profesjonalnie do swojej pracy i Twój ojciec też to nie widzę problemu. Do 17 jesteście współpracownikami (czy tam do kiedy pracujecie) a po 17 znowu wesołą rodzinką.