Do chłopca, którego widzę codziennie

[Gość: wsiowa baba]

Jakie piękne zdjęcie...Zawsze zastanawiam się patrząc na stare portrety co
wiedzieli fotografowie z tamtych czasów, czego nie wiedzą
współcześni "obrabiacze kliszy" Oczywiście są dobrzy fotograficy o uznanej
renomie, ale mam wrażenie patrząc na stare fotografie, że wtedy mistrzem był
każdy, kto prowadził swój fotograficzny zakładzik-obojętnie- w pipidówce czy
w wielkim mieście.

[Gość: Małgorzata]

Mojego Taty też tu już nie ma [ale codziennie z nim rozmawiam].

[Gość: ona]

To dotyczy nie tylko -lepsze poznawanie drugiej osoby po jej odejściu- relacji
dziecko rodzic. Myślimy o nich, jakbysmy czytali skończoną powieść. I za każdym
razem odnajdujemy w niej coś nowego. I myślimy,że za mało mówiliśmy o
uczuciach ,za mało rozmawialiśmy i gdyby rozmowy było wiecej inaczej układałyby
się nasze relacje.Ale tego nigdy już nie będziemy wiedzieli...

[Gość: ..................]

Fotografowie dawniej jak tez i obecnie patrza podobnie. Jedyna
roznica polega na tym, ze wyeksponowanie do obiektywu sie zmienia
(zmieniaja sie wartosci jak np. bizuteria, ubrania, szminki, czasem
okulary itp), co zmienia tez sama fotografie. Dawniej byly tylko
czarno biale, dzisiaj swiat kolorow sie wzbogacil, co rowniez
zmienia wizerunki na papierze, z uplywem czasu, wzbogacajac je jakoby.

[Gość: maja23]

Mali chłopcy mają w sobie coś tajemniczego, coś z filozofa.

[Gość: zuzka]

Nosze w portfelu zdjecie mojej Mamy z mlodosci.Chyba okres okupacji-wybralam
je, bo jest na nim taka radosna,oczy sie smieja szczerze, mimo, ze czsy
nieszczegolne.Moze byla zakochana...I ten warkocz!
Dzisiaj Jej juz nie ma.
Pzdr

[Gość: obserwator]

Mojego ojca tez juz nie ma, ale i tak swietuje dzis jego urodziny. Patrze na
jedyne jego zdjecie z dziecinstwa, zrobione na kikla miesiecy przed wojna,
zanim rozpadl sie dom i swiat.
Dzieki za piekny felieton...

twórczość J.Szczepkowskiej

[Gość: Anja]

Joanna Szczepkowska potrafi bardzo trafnie określać i opisywać niektóre
zjawiska. Czytam jej felietony, ponieważ uwrażliwiają mnie na wiele spraw,
których normalnie w pędzie życia bym nie zauważyła. Ma ona niesamowity zmysł
spostrzegawczy, wielki dar pisania i używania języka. W swoich felietonach
pokazuje sprawy z pozoru zwyczajne, codzienne i zwraca uwagę na to jakie mają
znaczenie. Jest osobą o wielkiej wrażliwości, jej twórczość emanuje ciepłem.
Właściwie nie potrafię tego trafnie określić, jakie uczucie we mnie budzą. Po
przeczytaniu jakiegokolwiek jej felietonu, zauważam w życiu i na świecie coś
więcej niż tylko pieniądz, karierę, zysk itd.Może powiem, że pani
Joanna "porusza moją duszą".

[Gość: IrMa]

Portrety mojej przeszłości rozsypały się po świecie jak suche, jesienne liście.
Ucieczki, wysiedlenia, przeprowadzki z dosłownym tobołkiem nie sprzyjały
gromadzeniu tych dóbr. Dzisiaj, kiedy chcę powspominać bliskich, nieobecnych,
to muszę zamknąć oczy. Oni są tam gdzieś w środku, jeszcze są. Pani Joannie
dzięki, za pomoc w ich przywołaniu.

[Gość: Anna]

Ze tez mnie Pani tak potrafi zaskoczyc... i to za kazdym razem... dziekuje

[Gość: fob]

Ja też dziękuję

[Gość: P.O'S.(h)]

I ja. Za te lzy, ktore oczyszczaja...