Po rozwodzie...

[omura]

Niedługo czeka mnie rozprawa pojednawcza w sądzie. Bardzo się stresuję
faktem, że wszystko znowu do mnie wróci. Na razie minęło dobrych parę
miesięcy od kiedy mieszkamy osobno (nie pomaga mi to, że razem pracujemy),
ale czuję się nienajlepiej. Rodzina i przyjaciele mnie wspierają, ale w kółko
mnie nachodzą "doły". Wiem, że postąpiłem słusznie, gdyż w naszym
małżeństwie, dla mojej żony najważniejsi byli jej rodzice - ja zawsze byłem
ten drugi. Wiem, że by się to nie zmieniło. Ale i tak jest mi bardzo przykro,
że poniosłem życiową porażkę. Jak sobie z tym radzić "potem"? Czuję się
bardzo samotny.

Pozdrawiam wszystkich!

[oleska1980]

całkowicie cię rozumiem. Ja nie tyle pracowałam z byłym mężem, co mnie
odwiedzał w pracy co 2-3 dzień, ponieważ nasze firmy ze sobą współpracowały.
Nic się nie martw, sprawa pojednawcza trwała 10 minut i po wszystkim, następna
i ostatnia była za 1,5 msc i po wszystkim. Doły niestety nachodziły mnie bardzo
często. Przykro mi to pisać, ale lepiej mieć doły przez 2-3 msc niż z takim
nieodpowiednim partnerem dołować sobie całe życie. Pozdrawiam i życzę
powodzenia i uśmiechu

[discrepantia]

cześć! nie przezyłam rozwodu ale znam kogoś kto ma takie doświadczenie za sobą,
tak więc wiem że to boli bez znaczenia z czyjej winy małżeństwoi się rozpada.
to naturalny proces gojenia ran ktorego raczej nie jestes w stanie
przyspieszyc. jedynie co Ci moge doradzic, to abyś starał się nie zapominać w
tych chwilach o swoich przyjaciołach, kolegach, znajomych, rodzicach. Nie siedz
sam bez przerwy w domu, nie dołuj się i nie rozpamiętuj. Musisz postarać się
wrócić do zycia, ludzi.
Jesli zaś chodzi o kontakty z żoną, to dla własnego dobra postaraj się nie
robic sobie z niej czy jej rodziców wrogów, lepiej nie palić za soba mostów.
może kiedys będziecie umieli dogadać sie jak ludzie, jak normalni znajomi.
Zycze ci dużo siły, optymizmu. Nie daj się! Nie pozwól aby rozwód zniszczył ci
życie i pamietaj aby przeszłość nie utrudniła Ci planów na dobra, szczęśliwą
przyszłość.

[sara67]

chyba tylko czas leczy rany innego lekarstwa nie znajdziesz, nie traktuj tego
jako życiową porażkę, wiele razy chciałam się rozwieść ale zawsze zabrakło mi
odwagi, bo dzieci, bo może się w końcu zmieni aż zostawił mnie z trójką dzieci
i wyjechał, za kilka dni sprawa rozwodowa bez pojednawczej, od półtora roku
mieszkam sama z córkami, daję sobie radę jego nie widziałam przez ten czas, nie
czuję się winna, swoim wyjazdem ułatwił mi decyzję i chociaż często mam doła bo
wszystko jest na mojej głowie to nie żałuję, mniej cierpię i nie muszę się
zastanawiać czy on mówi prawdę czy znów kłamie, życie toczy się dalej, głowa do
góry, może w Twoim przypadku jeszcze nie wszystko stracone, czasem taki zimny
prysznic może pomóc i jeszcze wszystko wróci do normy. powodzenia

[peti_szapo]

Byłam w takiej samej sutuacji pracuję z ex na początku było mi bardzo trudno
tym bardziej,że zostałam zupełnie sama ze swoim problemem Rozwód przyjęlam jako
swoją życiową porażkę bo przecież inni są tacy szczęśliwi, innym się udaje
potrzebowałam ponad dwa lata zeby zaakceptować to co się wydarzyło.Dziś nadal
pracuje z ex ale że z Niego porządny facet to mi to nie przeszkadza rozmawiamy
ze sobą może nie tak jak dawniej ale często.Czasami to jakieś trudne do
określenia uczucia z tym związane mam. On ma juz Zonę i dziecko ale z tego co
wiem nie za bardzo się im układa choć chciałabym zeby był w koncu naprawde
szczesliwy zasługuje na to. Banał ale trzeba czasu zeby pogodzic się z rozwodem
psycholog jeszcze przed mi powiedziała "obojetnie jaką decyzje podejmiesz na
początku każdej będziesz żałowała" i tak dokładnie było