boje sie jezdzic samochodem...

[malina30]

kilka miesiecy temu zrobilam prawo jazdy, egzamin zdalam za pierwszym razem,
dostalam od partnera niezly samochod i... tu zaczynaja sie schody. Kazdy
wyjazd jest dla mnie udreka, mam scisniety zoladek, nie moge jesc...doslownie
panika. Prowadzenie samochodu jest dla mnie przykrym obowiazkiem, nie daje
sobie rady z emocjami...mieszkam w duzym miescie gdzie jak wiadomo ruch jest
duzy, problemy z parkowaniem, do tego dochodzi ogolny brak kultury jezdzenia,
ze nie wspomne o tolerancji dla poczatkujacych...Kazdy mi powtarza:jezdzij
duzo a po czasie problemy znikna...Nieprawda, nie chca zniknac...powoli
popadam w jakas paranoje, po prostu sie boje...moj tato zginal w wypadku
samochodowym, byl dobrym kierowca... Z drugiej strony bardzo chcialabym ten
lek pokonac i moc korzystac z tego "dobrodziejstwa" jakim jest wlasny
samochod...Moze ktos mial podobny problem? Pozdrawiam :-)

[jendza1]

A jezdzisz sama, czy stale z kims?

[kwik]

1) chcesz jezdzic?

jesli tak:
1) popros kogos z wiekszym doswiadczeniem o dwutygodniowe towarzyszenie tobie w
czasie jazdy + instruktaz "radzenia sobie w tej dzungli":)
3)trening, trening i jeszcze raz trening
4)wiecej wiary w siebie

pozdrawiam

Kwisiu,

[jendza1]

ja mam inne doswiadczenia.
Najglupsze numery za kolkiem robilam
wlasnie w takim 'towarzystwie'.
Najlepiej przedzierac sie przez to samodzielnie.
Oczywiscie moim zdaniem. Z innymi mozna jezdzic
w charakterze pasazera i obserwowac.

Mysle, ze problemem Autorki jest lek.
NIe sama kierownica.
Pytanie, czego konkretnie sie boi?
Jesli tylko ew. uszkodzenia auta, to latwo
z tym sobie poradzic. Machnac reka i tyle.
Na poczatku to normalne. KAZDY musi przez to
przejsc... Wliczyc koszta ewentualne z gory
i przestac sie przejmowac.
Jesli przyczyna leku jest jednak sprawa taty,
to juz gorzej...
Nie zwalczy sie leku, jesli czlowiek go sobie
w pelni nie zdiagnozuje...
Powodzenia dla Maliny (jesli dobrze pamietam nick?),
a dla obu Pan usciski serdeczne
od jendzy

[kwik]

moje doswiadzenia sa inne :)
do samochodu wsiadlam kilka lat po zrobieniu prawa jazdy,
sytuacja byla trudna, samochod zbyt duzy itp. :)))) teraz sie z tego smieje ale
wtedy....
poprosilam o pomoc znajomogo z b. duzym doswiadczeniem, pol-rajdowym:)
jezdzil na fotelu pasazera dwa tygodnie, dzien w dzien.

kiedys pojechalismy w dluzsza trase. usnal. obudzil sie i powiedzial: no,
kochana, usnalem, gdy prowadzilas. jest dobrze (tzn. szybko, bezpiecznie i sie
nie boje).
takie byly poczatki. a ostatnio dostalam od niego dyplom "najlepiej jezdzacej
baby" :))

[jendza1]

poczatki mialam takie same, jak TY:-))),
z wyjatkiem kolegi...
Poprosze bardzo o takiego!

Gdyby jeszcze jakis komplement...
Tak lubie byc chwalona, ojjj!!!

To chyba niedojrzalosc?

Sciskam!
jendza

[kwik]

nie oddam, moj ci on :))

pozdrawiam

[jendza1]

kwik napisała:

> nie oddam, moj ci on :))
>
> pozdrawiam

A on nie ma jakiegos kolegi?
Moze byc nawet calkiem rajdowy, nie tylko pol...
Bez podtekstow, tylko ze wzgledu na kolko...

Moge mu zdalnie poopowiadac, jaka jestem swietna...:-)))
A poczatki takie trudne byly...
Odwagi, Malino!
Usciski dla Wszystkich!
(Kwisiu, pozdrow swego i koniecznie zapytaj
o kupla:-))) )
jendza

jendzo

[kwik]

on dla mnie tez kolega.
lekcji juz nie udziela (ostatnia uczennica przerosla mistrza i wycofal sie z
interesu :))))

jendza: jestes swietna!

ps. ok?:)

malina: trenuj, trenuj, trenuj! trzymam kciuki

[jendza1]

kwik napisała:

> jendza: jestes swietna!
>
> ps. ok?:)

Cudownie, Kwisiu!
a w miedzyczasie sloneczko zaswiecilo...
Moze ze wzgledu na: patrz wyzej?

Zapotrzebowanie na rajdowego kolege spadlo do zera.
Dobrego dzionka CI zycze!

spadam do p.(cenzura)
j

> malina: trenuj, trenuj, trenuj! trzymam kciuki
I nie boj sie, nie boj, nie boj...
Ja tez trzymam bardzo!
j

[Gość: Malina30]

najczesciej jezcze sama, z synem (ktory, o dziwo zachowuje sie zupelnie nie po
mesku i nie komentuje mojej jazdy :-))lub z osobami ktore same nie prowadza i
dla nich moje jazda jest OK. Co do jazdy treningowej np. z moim partnerem, to
jest dosc trudne, po pierwsze czesto go niema, po drugie jego obecnosc jako
pasazera mnie stresuje...i jesli jestesmy juz razem to on woli prowadzic i
jezdzimy najczesciej jego samochodem. Definitywnie stwierdzam ze zostawil mnie
z tym problemem sama...Co do wiary w siebie, to brak mi jej w 100%...Bardzo
chce jezdzic, bedzie mi to potrzebne (zakladam wlasna firme)bede sie zdarzaly
wyjazdy za granice, musze jezdzic! ale to droga krzyzowa...

[Gość: nela]

jezdze od lutego. na poczatku scisniety zoladek, stres przed kazdym wyjazdem,
koszmar, chcialam zrezygnowac, ale mieszkam na tyle daleko od centrum ze
naprawde mialam dosc bez samochodu. zaczelam jezdzic sama - bardziej sie
denerwowalam z pasazerem, rozpraszaly mnie rady itd. zaczelam od jezdzenia
poznym wieczorem albo bardzo wczesnie rano, kiedy jest pusto na ulicach od
jezdzenia po ulicach ktore dobrze znalam z wielokrotnych przejazdow jako
pasazer. jezdzilam w soboty i niedziele - mniejszy ruch, spokojniejsi i mniej
znerwicowani kierowcy niz w godzinach szczytu. jednoczesnie jezdzac jako
pasazer caly czas ogladalam miasto z perspektywy kierowcy - jakie znaki, gdzie
zakazy, z ktorego pasa mozna skrecac itd. i trenowalam - droge do pracy, do
przedszkola, do rodzicow itd. z miesiac czasu zajmowalam sie glownie
samaochodem i uczeniem sie mojego miasta. w koncu odwazylam sie i wyjechalam
pewnego dnia rano ( na wszelki wypadek duzo wczesniej) do pracy i jakos poszlo.
rozumiem cie, bo tez bardzo sie balam, ale coz... robie wszystko zeby jezdzic
spokojnie i bepiecznie, jezdze duzym samochodem wiec przy odrobinie szczescia
krzywdy sobie nie zrobie, a samochod - no coz rzecz nabyta i ewentualna
stluczka jest nieprzyjemna ale nie jest powodem do jakiegos strasznego stresu,
juz mi sie raz zdarzylo stuknac jakas kobietke w zderzak na parkingu pod
sklepem, warta zaplacila jej z mojego ubezpieczenia 600 zl i tyle po prostu od
tamtego czasu bardziej uwazam.
pozdrawiam cie serdecznie i zycze duzo wytrwalosci, na pewno ci sie uda (ja sie
zbieralam do tego zeby zaczac jezdzic 5 lat i zaluje ze tak dlugo), nela

[Gość: teklat]

nie poddawaj sie dziewczyno! Mialam to samo, scisniety zoladek i tak roztrzesione nogi, ze nie moglam
trafic na pedal gazu. Jezdzilismy z mezem wieczorami - ja juz mialam prawo jazdy od roku, on byl bardziej
na biezaco, bo wlasnie robil kurs - i nowe auto, ktorym ktos (czyli wlasnie ja) powinien zaczac jezdzic.
Kolezanka namowila mnie, bym zaczela jezdzic do pracy, pare razy czekala na mnie na przystanku i we
dwie bylo mi razniej. Za ktoryms razem spoznila sie i musialam pojechac sama... I tak jezdze juz dziesiec
lat. I lubie to, chociaz gdy zaczynalam nie wyobrazalam sobie, ze tak bedzie. Musisz przetrwac ten
pierwszy trudny okres - jezdzac. I nie boj sie: nikt nie wymaga od Ciebie umiejetnosci rajdowca, jedz z
taka predkoscia, z jaka czujesz sie bezpiecznie, ci za Toba musza to wytrzymac - oni kiedys tez byli
mlodymi kierowcami....

[starszapani]

Juz nie!
Ale przeżywałam podobne męki do Twoich, baaaardzo długo.
Do tego stopnia byłam zestresowana, ze w jakims momencie przestałam siadać
za kierownicą. Do czasu........ az maż kupił mi samochod ze skrzynią
automatyczną. Do dzis jeżdżę.
Buziaczki

[Gość: *****]

ja tez sie balam, nogi jak z waty, serce mi walilo, na dodatek spory samochod i
bylo strasznie; ale kupilam sobie dwa zielone listki i nakleilam z przodu i z
tylu zeby wszyscy na mnie uwazali i ... poskutkowalo. widzac ze na mnie nie
trabia, czasami nawet wpuszczaja jak wyjezdzam z podporzadkowanej nabralam
pewnosci siebie i przestalam sie przejmowac komentarzami innych(patrz:trabienie
i "dziwne" znaki pokazywane przez wspoluzytkownikow drogi) i juz wiedzilam ze
niedlugo strach minie i bedzie ok; poza tym mialam swietnego instruktora, ktory
jak tylko mogl jezdzil ze mna. jezdze juz 8 lat bez wypadku i bez strachu,
szanuje zielone listki i powolne nauki jazdy i nigdy na takowych nie narzekam.
Zycze powodzenia, cierpliwosci i tolerancji na drodze

[lami]

Malinko, ja też jestem młodym kierowcą, albo kierwnicą. Bałam się jak mało kto,
i nikt nie chciał w to uwierzyć tym bardziej, że mój brat jest instruktorem
prawa jazdy. To fakt dzięki niemu jeżdżę lepiej od pozostałych kursantów, co
nie zmienia faktu, że się bałam.
Zaczęłam jeździć późnym popołudniem i wieczorem, kiedy ruch jest już mniejszy i
co najważniejsze sama. I brat mi nakleił zielony listek, chociaż go nie
chciałam. Pomogło, pozostali kierowcy stali się bardziej ludzcy, a koledzy w
pracy pomagali parkować samochód. Teraz radzę sobie sama i tylko denerwuje mnie
jak ktoś jedzie 40/h lewym pasem. Powodzenia, to się da przezwyciężyć.

[Gość: Malina30]

wielkie dzieki za wszystkie podtrzymujace na duchu wypowiedzi :-))to fajnie
wiedziec, ze nie tylko ja...moze tez sobie "rzuce" liscia na szybe albo lepiej
na mache:-))Wiem, ze musze sie przelamac, chce sie przelamac, pokonac ten lek...
cholera, chcialabym juz umiec parkowac wszedzie (ciagle sie boje ze kogos
zachacze :-))i jezdzic wszedzie nie obmyslajac szczegolowo trasy (to dobijajace)
no i zeby mi maszyna nie gasla jak ruszam pod gore :-)Strasznie chce juz sie
nie bac !Dlaczego mezczyzni nie maja takich problemow, doslownie rwa sie za
kierownice!Znam tez kobiety ktore nie baly sie albo nie w takim stopniu...
Przykre jest tez to ze jestesmy przez facetow postrzegane
jako "niepelnowartosciowi" kierowcy, to widac, slychac i czuc... Wiem, wiem,
olewac i jezdzic dalej ! Jeszcze raz dzieki, buziaki :-)

[kwik]

nie radze przyklejac zielonego liscia. dziala jak plachta na byka :))

[Gość: Lena]

Jeśli w dzisiejszych czasach zdałaś za pierwszym podejściem to jesteś
SUPER !!!!!W ogóle nie przejmuj się. Parkuj na kilka razy. Choćbyś miała
zatarasować pół miasta podejdź do tego na luzie. Jeżdżę po dużej aglomeracji
miejskiej /Śląsk/ i nie mam kompleksów choć zrobiłam prawo jazdy w 2
tygodnie /wściekłam się na męża bo mruczał, że w niedziele musi odwieźć mnie do
pracy choć wolałby pospać a mnie 3 kolejne autobusy nie przyjechały/. Mój mąż
bronił się przed zaanektowaniem jedynego samochodu ale bezskutecznie. Od 10-ciu
lat jeżdżę.Gdy jedzie jako pasażer/co zdarza się rzadko i mruczy "po co tak
szybko", "za blisko podjeżdżasz" odczekuję długą chwilę i pytam z
uśmiechem "kochanie ty coś mówiłeś?!".Swój samochód mam od 9-ciu lat.
POWODZENIA !!!!

[aduska]

Ja po zrobieniu prawa jazdy nie wsiadałam za kierownice przez 6 lat! A zaczęłam
jeździć dzięki mężowi, w zasadzie tak bardzo mnie nie namawiał, ale samej mi
się zachciało :) Kupiłam małe autko, jeździłam od razu po sporym mieście i sama
w trasę :)))) Jest dobrze, ale czasem jakby trochę się boję... Na szczęście ta
obawa za kierownicą gdzieś znika. I naprawdę wolę jeździć sama, choć mój mąż
bardzo nie krytykuje. Przy nim popełniam zwykle więcej błędów. Pzdr

dobra rada

[poison_]

Pojedź z dzieckiem na Katowicką i gaz do dechy. Jak dziecko będzie piszczało z
uciechy to może sama bakcyla złapiesz. A jak nie, to albo jestes sama za stara
na takie numery, albo poproś faceta niech na lepszy model wymieni – tylko
powiedz, że samochód, żebyś kija w mrowisko nie wsadziła.

[Gość: Malina30]

hi, hi jasne, moj syn juz i tak ma ucieche, kiedys o malo nie skreszowalam
facetowi boku, uznal ze jestem cool i jezdze jak Ci "monster-trackami", co
do "modelu" to ten w sumie jest niezly - troszke duzy ale przez to (niby)
bezpieczniejszy. A w dluzsza trase i tak mam zamiar sie wybrac, zobaczymy kto
bedzie piszczal... :-)))
Pozdrawiam.

[Gość: magamaga]

Jezdze od soboty. Prawko zrobilam 3 lata temu i w tzw. miedzyczasie nie
prowadzilam. Tez mieszkam w duzym miescie i rano i wieczorem jezdze w tloku,
musze „walczyc” z innymi kierowcami (wcinaja sie przede mnie, kiedy usiluje
zachowac odstep, poganiaja klaksonem itp.). Nie stresuje sie tak bardzo, jak
ty, ale tez mam kroliczki w zoladku. Boje sie, zeby kogos nie uszkodzic. Juz
drugiego dnia jazdy przekonalam sie przy zmianie pasa, ze tzw. „martwy punkt”
to nie tylko takie gadanie: nie widzialam goscia ani w tylnym lusterku, ani w
bocznym, a on juz mnie wyprzedzal. Instruktor mnie uczyl, zebym sie nie
odwracala, tylko patrzyla w lusterka, ale po tym doswiadczeniu olewam jego rade
i bede machac glowa przed zmiana pasa. Na drugi dzien wsiadalam do auta z dusza
na ramieniu, ale nie zamierzam sie podawac. Mysle, ze to co przezywasz, jest
normalne i zdrowe: nie potrafisz jeszcze dobrze prowadzic, nie masz
doswiadczenia, a zdajesz sobie sprawe z niebezpieczenstwa, wiec nic dziwnego,
ze sie boisz. Byloby dziwne i niebezpieczne, gdybys sie nie bala. Pozdrawiam i
trzymam kciuki!

[Gość: frisky2]

Uwazaj z tym odwracaniem glowy przy zmianie pasa, bo ktos przed toba moze
zahamowac gwaltownie i go walniesz w tyl. To tak dla rozwagi.

[Gość: Malina30]

tak, ze zmiana pasa lub wyprzedzaniem to nie jest tak prosto, tez juz mi sie
zdarzylo ze w lusterkach pustka a nagle okazuje sie ze ktos jednak jest...
bardzo bliska mi osoba w ten sposob stracila zycie, wjechala wprost pod
ciezarowke... wiec uwazam podwojnie. Pozdrawiam :-)

Trening czyni mistrza :)

[nibiru]

Po prostu jezdzic, jezdzic i jeszcze raz jezdzic. Mysle ze kazdy na poczatku
czuje sie nie pewnie za kolkiem. Ja jezdzilem np. tylko noca a potem.. jakos
poszlo.

A co do leku - to przeciez najzupelniej normalne. Mnie to przeszlo dopiero po
kilku miesiacach (a mialem w miedzyczasie jeszcze 2 wypadki z nie swojej winy).

pozdrowionka i powodzenia!!