jakie są za a jakie przeciw posiadaniu jedynaka?

[nika31]

Jakie waszym zdaniem są za i przeciw posiadaniu jednego dziecka szczególnie w
dzisiejszych trudnych czasach. Jestem w ciąży z pierwszym dzieckiem i mam już
31 lat więc nie wiem czy wyrobię się z drugim przed 35 rokiem życia. Czy
któraś z was wyrobiła się z dwójką po trzydiestce? Czy dzisiaj nie żałujecie
waszej decyzji?
Sama jestem jedynaczką więc tym bardziej mam dylemat, choć może na razie
tylko teoretyczny.
Czekam na wasze opinie.

[matrek]

A było Ci dobrze jako jedynaczce ? Nigdy nie brakowało Ci rodzeństwa ?

[Gość: melmire]

Ja jestem jedynaczka, i nigdy mi rodzenstwa nie brakowalo. I nie jestem zadna
wstretna egoistka, tylko po prostu nigdy nie chcialam miec rodzenstwa. I znam
wielu jedynakow, ktorzy jakos swoje jedynactwo przezyli bez bolu, wiec nie
przesadzajcie :D

[matrek]

Gość portalu: melmire napisał(a):

> Ja jestem jedynaczka, i nigdy mi rodzenstwa nie brakowalo. I nie jestem zadna
> wstretna egoistka, tylko po prostu nigdy nie chcialam miec rodzenstwa. I znam
> wielu jedynakow, ktorzy jakos swoje jedynactwo przezyli bez bolu, wiec nie
> przesadzajcie :D

No nie wiem, mi tam zawsze brakowało rodzeństwa. Ale może ja nie jestem typowym
jedynakiem, tzn. nigdy nie byłem rozpieszczonym oczkiem w głowie rodziców.

cd

[matrek]

... i za to jestem im wdzięczny. A co do znajomości z wieloma jedynakami -
wiesz, nie każdy w realu przyznaje się do takich potrzeb.

[Gość: melmire]

Jak rozumiem, sugerujesz ze bylam "rozpieszczonym oczkiem w glowie"? Jak to
milo oceniac innych, prawda?
Ja jestem jedynaczka i rodzenstwa nie chcialam, moj luby jest jedynakiem i nie
wiem czemu klamalby mi mowiac ze tez takiej potrzeby nie czul. Ale
oczywiescie, jezeli uwazasz ze wszyscy jedynacy nic tylko oczy wyplakuja za
siostrzyczka/braciszkiem a tylko sie nie przyznaja, to twoja sprawa.
Przepraszam ze troche ostro, ale mam dosyc oceniania mnie przez pryzmat
sytuacji rodzinnej i "wiedzenia" lepiej niz ja czego ja chce.

[matrek]

Gość portalu: melmire napisał(a):

> Jak rozumiem, sugerujesz ze bylam "rozpieszczonym oczkiem w glowie"? Jak to
> milo oceniac innych, prawda?
> Ja jestem jedynaczka i rodzenstwa nie chcialam, moj luby jest jedynakiem i
nie
> wiem czemu klamalby mi mowiac ze tez takiej potrzeby nie czul. Ale
> oczywiescie, jezeli uwazasz ze wszyscy jedynacy nic tylko oczy wyplakuja za
> siostrzyczka/braciszkiem a tylko sie nie przyznaja, to twoja sprawa.
> Przepraszam ze troche ostro, ale mam dosyc oceniania mnie przez pryzmat
> sytuacji rodzinnej i "wiedzenia" lepiej niz ja czego ja chce.

Broń Boże, absolutnie nie chciałem oceniać, szczególnie że Cię nie znam.
Odnoszę się do pewnego stereotypu, rozpiszczonego jedynaka. Nie napisałwem też,
że jedynacy nie przyznają się do swoich potrzeb, lecz że "wielu" jedynaków, nie
otrworzy się tak. Przepraszam, jeśli żle zabrzmał mój poprzedni post.

[Gość: melmire]

Przeprosiny przyjete :D :) :) :)
Jeszcze raz przepraszam ze tak ostro, ale od pewego czasu jak
slysze "rozpieszczony jedynak" to mi sie noz w kieszeni otwiera, taka reakcja
alergoczna po prostu :D Jak to teraz pisze, to zaczynam sie zastanawiac czy
zarzut "rozpieszczenia" wysuwany przez nie-jedynakow nie jest jakas forma
zazdrosci w stylu "ona to miala lepiej" :D
Osobiscie nie czuje sie specjalnie rozpuszczona, tzn. na pewno mialam milsze i
zasobniejsze dziecinstwo niz piate dziecko ubogiej wdowy, ale nie o tym mowa
przeciez. A w ogole to pochodze z rodziny patologicznej, nie tylko jedynaczka,
ale na dodatek rodzice rozwiedzeni, zgroza :D

[matrek]

Gość portalu: melmire napisał(a):

> Przeprosiny przyjete :D :) :) :)
> Jeszcze raz przepraszam ze tak ostro, ale od pewego czasu jak
> slysze "rozpieszczony jedynak" to mi sie noz w kieszeni otwiera, taka reakcja
> alergoczna po prostu :D Jak to teraz pisze, to zaczynam sie zastanawiac czy
> zarzut "rozpieszczenia" wysuwany przez nie-jedynakow nie jest jakas forma
> zazdrosci w stylu "ona to miala lepiej" :D
> Osobiscie nie czuje sie specjalnie rozpuszczona, tzn. na pewno mialam milsze
i
> zasobniejsze dziecinstwo niz piate dziecko ubogiej wdowy, ale nie o tym mowa
> przeciez. A w ogole to pochodze z rodziny patologicznej, nie tylko
jedynaczka,
> ale na dodatek rodzice rozwiedzeni, zgroza :D

Ja sądzę, że może jednak jest coś w tym rozpieszczaniu jedynaków. Co do zasady
oczywiście. Patrząc oczyma rodzców mających tylko jedno dziecko, potrafię sobie
wyobrazić to, że skupiają na nim wszystkie swoje uczucia. W tym przypadku,
chyba tylko od mądrości rodziców zależy to, jak będą wychowywać to
swoje "szczęście". Wbrew niekiedy uczuciom.

[Gość: melmire]

Czy ja wiem? Na pewno inaczej wychowuje sie jedno dziecko niz wiecej dzieci
ale zeby zaraz oskarzac o rozpuszczenie... :D :D :D Nie przecze ze wszystkie
zabawki i atrakcje byly dla mnie, no bo dla kogo jesli nikogo w podobnym wieku
w rodzinie nie bylo? Ale to jeszcze nie robi ze mnie potwora (mam nadzieje).
Zreszta istnieje rzeczy gorsze niz rozpuszczenie, sa dzieciaki zajmujace sie
kradziezami i rozbojami, i jestem pewna ze nie sa to bandy li i jedynie
jedynakow :D :D

Nie chodzi bynajmniej o zabawki

[matrek]

Nie bierz tego do siebie, bo znowu piszę o pewnym schemacie. Często jest tak
niestety, że jedynak wzrasta w przekonaniu, że wszystko mu się należy. A
zresztą... nie chce mi sie pisać :))

moja przyjaciolka-jedynaczka

[Gość: miregal]

jest dobra i nierozpieszczona. i uwazam ze ma znacznie gorzej niz ja, bo jej
mama caly czas chce zeby Karo jechala z nia do kina/ na zakupy/ na wakacje... w
dodatku wiecznie sie jej czepia - jak Karolina gra na skrzypcach, to czemu sie
nie uczy hiszpanskiego, jak sie uczy hiszpanskiego, to czemu nie sprzata, jak
sprzata to czmeu sie nie pogimnastykuje, jak sie gimnastykuje to czemu nie
zadba o swoje zycie towarzyskie, jak chodzi na spotkania z przyjaciolmi to
czemu nie ma swojego chlopaka, inne przyjaciolki maja... aaaaaaaaaaaaa! a ta
biedna dziewczyna ma juz 20 lat! matka jej w kolko tlucze do glowy ze nikt jej
nie lubi, jest gruba i brzydka, leniwa i bez serca. jakby Karo miala rodzenstwo
to by jej bylo milion razy latwiej, mi juz np duzo odpuscili i mecza mlodsza
siostre :> aha, no i mnie chca wywalic z tego domu jak tylko bedzie kasa (na co
ja sie zreszta z entuzjazmem zgadzam), a Karo albo "zlamie matce serce", albo
bedzie z nia mieszkac na wieki. w dodatku slyszy teksty w stylu "czego bys nie
zrobila, i tak mi sie nie odwdzieczysz za to, ze cie urodzilam". ja bym
zdecydowanie chciala na jej miejscu miec rodzenstwo, na ktore by czesc tych
gromow spadla...

[matrek]

Koszmar. Matka wampir.

[Gość: melmire]

Z rodzenstwem czy nie, nie chcialabym miec takiej matki, toz to potwor! :D
Moj ojczym tez byl taki " co z ciebie wyrosnie, nic tylko czytasz i czytasz" a
jak sie pytalam czy wolalby zebym poszla sie pod most napic w ramach rozrywki
to dostawal furii :D :D :D

[Gość: melmire]

Ah, to lenistwo :D
Co do "wszystko mi sie nalezy" to jakos nie zaobserwowalam u siebie takich
objawow :) Mimo ze jako jedynemu potomkowi oczywiscie mi sie nalezy wszystko a
nawet wiecej ;)
Wiem natomiast poniewaz jestem jedynaczka na mnie "ciazy" cale zainteresowanie
rodzicow co wcale nie jest takie przyjemne :D

[Gość: karolina]

Gość portalu: melmire napisał(a):

> Ja jestem jedynaczka, i nigdy mi rodzenstwa nie brakowalo.

Może Ci nie brakowało,ale nie wiesz jak to jest mieć rodzeństwo,a jest to
naprawdę wspaniałe.

I nie jestem zadna
> wstretna egoistka, tylko po prostu nigdy nie chcialam miec rodzenstwa.

Nie chciałaś bo wiedziałaś że pewnie nigdy go nie będziesz mieć,zresztą wszyscy
jedynacy tak mówią,że nie chcą mieć rodzeństwa...

I znam
> wielu jedynakow, ktorzy jakos swoje jedynactwo przezyli bez bolu, wiec nie
> przesadzajcie :D

[Gość: melmire]

Gość portalu: karolina napisał(a):

> Gość portalu: melmire napisał(a):
>
> > Ja jestem jedynaczka, i nigdy mi rodzenstwa nie brakowalo.
>
> Może Ci nie brakowało,ale nie wiesz jak to jest mieć rodzeństwo,a jest to
> naprawdę wspaniałe

A wy nie wiecie jak to jest nie miec rodzenstwa :D
> > I nie jestem zadna
> > wstretna egoistka, tylko po prostu nigdy nie chcialam miec rodzenstwa.
>
> Nie chciałaś bo wiedziałaś że pewnie nigdy go nie będziesz mieć,zresztą
wszyscy
>
> jedynacy tak mówią,że nie chcą mieć rodzeństwa...

Mama mi kiedys "zaproponowala" rodzenstwo, cos w stylu " a nie chcialabys miec
siost.." zanim skonczyla pytanie juz zdazylam odpowiedziec NIE.
Dlaczego zakladasz ze jedynacy klamia?
>
> I znam
> > wielu jedynakow, ktorzy jakos swoje jedynactwo przezyli bez bolu, wiec nie
>
> > przesadzajcie :D

[Gość: karolina]

Gość portalu: melmire napisał(a):


> A wy nie wiecie jak to jest nie miec rodzenstwa :D

Nawet nie chcę wiedzieć jak to jest nie mieć rodzeństwa.


> Dlaczego zakladasz ze jedynacy klamia?

Ja wcale nie napisałam,że jedynacy kłamią,tylko jak możesz mówić,ze lepiej Ci
jest bez rodzeństwa jak nie wiesz nawet jak to jest je mieć.

[Gość: melmire]

Nie moge powiedziec czy bylo mi lepiej czy nie, ale moge powiedziec czy mi
rodzenstwa brakowalo.Otoz nie brakowalo. W zwiazku z tym nie widze
przeciwwskazan do posiadania jednego dziecka jesli na wiecej nie mozna sobie z
roznych powodow pozwolic.

[Gość: karolina]

Ja mam takie zdanie na ten temat:albo więcej niż jedno albo w ogóle,posiadanie
jedynaka to krzywda dla dziecka.

[matrek]

Masz rację. Swoisty egoizm wobec niego.

[Gość: kaczanka]

Chyba jednak troszeczkę przesadzasz. Krzywda dla dziecka to niekochający go
rodzice, a nie jedynactwo.

Pozdrawiam serdecznie!!!
posiadaczka dwóch sióstr

[klaudia74]

Mam 29 lat, nie ma dzieci, choć bardzo bym już chciała. Niestety życiu mi się
trochę popieprzyło… I wiem, ze najprawdopodobniej przez kilka najbliższych lat
będę mogła jedynie pomarzyć o potomstwie. Wiem jednak też, że jeżeli będzie
taka możliwość, to będę mamą dwóch maluchów – niezależnie od sytuacji
materialnej, trudnych czasów, itp.
Fajnie jest mieć rodzeństwo.

[pajdeczka]

Chyba najważniejszym argumentem "przeciw" jest brak rodzeństwa w dorosłym
życiu. Kiedy umrą rodzice, jedyne dziecko, nawet jeśli ma już własną rodzinę,
zostaje właściwie samo. Nie ma już obok niego łącznika z rodzicami, jakim
niewątpliwie jest siostra czy brat. Mam brata, i mimo że jest on bardzo daleko,
wystarcza mi sama świadomość. Ale znam osobę, która jest jedynaczką, z mężem i
dzieckiem (jej mąż jest też jedynakiem) i jest zadowolona, że nie mają
rodzeństwa. Ale mają oboje jeszcze rodziców,
Moim zdaniem więcej jest tych "przeciw". Sama mam jedynaka. Nastolatka. Do
ok.9,10 roku życia praktycznie chętnie jeździł wszędzie z nami, teraz nie
wyciągnę go z domu żadną siłą, chyba, że zrobię wielką awanturę. I nie chodzi o
to, że on się sam dobrze czuje, ale w momencie kiedy gdzieś wychodzimy na 2,3
godziny to my się o niego martwimy. A w szkole? Kiedy jest jakaś zadyma zawsze
można pójść po brata czy nawet starszą siostrę.
Jeśli wolno mi coś radzić to, biorąc pod uwagę Twój wiek, zdecyduj się na
dziecko w odstępstwie dwóch lat. Później będzie Ci tę decyzję trudniej podjąć,
chyba że "wpadniesz":))), ale tego nie życzę.

[Gość: miregal]

sa jedynacy ktorzy sie ciesza ze sa jedynakami i sa tacy ktorzy b. chcieliby
miec rodzenstwo. sa ludzie ktorzy ciesza sie swoim rodzenstwem i tacy ktorzy by
sie go chetnie pozbyli albo zerwali wszelkie kontakty. nie ma regul, i juz.
tato mial 3 braci i z zadnym z nich nie ma teraz dobrego kontaktu, mama byla
jedynaczka i zawsze zazdroscila ty, ktorzy mieli rodzenstwo. ja najpierw (tak
do poznej podstawowki) marzylam o tym zeby jakos tak cofnac czas zeby sie moja
siostra nie urodzila, a teraz nie wyobrazam sobie zeby jej nie bylo, chyba bym
bez niej zwariowala. podejmij taka decyzje zeby tobie bylo dobrze, i tyle.
reakcji dziecka nigdy nie mozesz przewidziec.

[julla]

Fajnie jest mieć rodzeństwo, szczególnie jeśli rodzice nie dają poczucia
bezpieczeństwa i stabilizacji, tak jak to było w moim przypadku. Brat jest
młodszy o 7 lat, gdy był malutki, był dla mnie jak maskotka, taka przytulanka.
Potem różnie bywało, moi rodzice wiecznie się kłócili, rozwodzili, zwodzili i
nie mieli juz czasu zajmować się dziećmi, więc myśmy z bratem zawsze razem się
trzymali w tej zawierusze i byliśmy dla siebie oparciem. Na pewno byłoby nam
dużo trudniej gdybyśmy byli w pojedynkę, bo właściwie to sami siebie
wychowywaliśmy. Dziś mamy juz oboje swoje rodziny, ale ta więź jest jedyna w
swoim rodzaju i myślę, że po prostu warto mieć rodzeństwa, choć jego brak też o
niczym nie przesądza. Jedynacy na ogół są otwarci, towarzyscy i potrafią
nawiązać głębokie więzi z tzw. "obcymi ludźmi", niekoniecznie cierpią z powodu
swego jedynactwa; za to niektórzy cierpią z powodu posiadanego rodzeństwa, bo
byli szykanowani albo dyskryminowani w rodzinie, i położyło to cień na całym
ich dorosłym życiu. Różnie bywa.

[rb13]

Och mam jedynaka i bardzo chciałbym miec drugie dziecko . Ale juz go nie
bedzie. Dla rodziców jest to straszne - ta wieczna obawa. I niech nikt nie
opowiada bajek ,że to zapewnia lepsze zycie bo jest jeden/a i jakie to
szczęście dla niego/nij. Dwoje dzieci to jest to!. To moje dzieko ma 20 lat i
wciąż sie o niego martwię ,że jest tylko jeden. Może naprawdę głupi tatus
jestem ?

[Gość: melmire]

Zapewniam cie ze jestem szczesliwa, a twoje dziecko mam nadzieje tez :D Jak
tak sie martwisz, to moze zaadoptuj drugie dziecko? Bede dwie albo i trzy
pieczenie przy jednym ogniu upieczone, bo to i ty spokojny, i twoje dziecko
szczesliwe, i adoptowane dziecko szczesliwe jeszcze bardziej :D

[Gość: sisi]

Przeczytaj jego sentencje to może zrozumiesz ?

[Gość: melmire]

Przyznam sie ze nie bardzo widze zwiazek, albo to zmeczenie, albo wrodzona
glupota :D

[Gość: mmm]

wydaje mi sie ze jednak wystepuje pewna prawidlowosc w ksztaltowaniu sie
charakteru dziecka zwiazana z byciem jedynakiem, szczegolnie jesli jedynak
dodatkowo byl dlugo wychowywany w oderwaniu od rowiesnikow - nie chodzil do
przedszkola, matka niepracujaca itd. znam kilkoro tego typu jedynakow i musze
stwierdzic, ze potwierdzaja oni stereotyp. jednak moim zdaniem stereotyp ten
nie jest jednoznacznie negatywny - "jedynacy samotnicy" sa berdziej
egoistyczni i trudno im wspolpracowac ale jednoczesnie sa pewniejsi siebie.
ich podejscie do zycia jest bardziej roszczeniowe ale jednoczesnie bardziej
nastawione na sukces zawodowy, mniej koncentruja sie na udanym zyciu
rodzinnym. maja trudnosci w nawiazywaniu kontaktow z ludzmi poniewaz bardzo
krytycznie ich oceniaja i zwykle obwiniaja innych za swoje porazki. krotko
mowiac - jedynacy sa bardziej przystosowani do zycia w dzisiejszym swiecie,
gdzie wiezi miedzyludzkie slabna a liczy sie pewnosc siebie i przebojowosc.

mmm

[julla]

Rany, czytając twoją wypowiedź to mozna pomyśleć, ze jedynakami to niegrzeczne
dzieci mozna straszyć! Potwory straszne!
Chyba trochę przesadzasz, przeanalizuj raz jeszcze swoje obserwacje:)

[Gość: mmm]

julla napisała:

> Rany, czytając twoją wypowiedź to mozna pomyśleć, ze jedynakami to
niegrzeczne
> dzieci mozna straszyć! Potwory straszne!
> Chyba trochę przesadzasz, przeanalizuj raz jeszcze swoje obserwacje:)
alez wrecz przeciwnie! wcale nie twierdze ze jedynaki sa potworami. sa tylko
przewaznie bardziej egocentryczni niz nie-jedynaki. ale moga miec duzo innych
zalet. a jak juz napisalam - nawet egocentryzm mozna uznac za zalete - w
kontaktach towarzyskich egocentryk jest trudny ale z kolei jest bardzo ambitny
i przebojowy, a tacy ludzie pchaja swiat do przodu.

[julita30]

Mam 30 lat, pierwsze dziecko urodziłam majac 22 lata.Uważam, ze jest to
najlepszy wiek na rodzenie dzieci.Oczywisci e Ty spokojnie mozesz urodzić
dziecko po 35 roku zycia, nie ma ku temu zadnych przeciwskazań.Ja nie
zamierzam miec wiecej dzieci , jedno w zupelnoście wystarczy w tych ciezkich i
niepewnych czaasach.Nie ukrywam, ze jestem wygodna, nie widze sie teraz w
ciazy, wychowujaca niemowlaka..chociaż bardzo lubie małe dzieciaczki, mam w
rodzinie akurat małego 6 mies chłopca i nie moge sie nim nacieszyć.Moja córka
ma 7 lat, wcale po niej nie widac ze jest jedynaczka.Nie jest rozpieszczona ,
no mozeb trochę, głównie przez dziadków którzy ja uwielbiają.Cieszę sie, ze mam
juz takie duze dziecko w młodym wieku, na kolejne na pewno sie nie zdecyduję.

[agacz2905]

Miałam dokładnie ten sam problem i przebąkiwałam do męża od czasu do czasu, a
może by tak drugie dziecko, bo nasz synek będzie kiedyś bardzo samotny i jakoś
może nieprzystosowany do zycia...Teraz już tego problemu nie mam, aktualnie mam
2 letniego synka, jestem w 4. miesiącu nieplanowanej ciąży i trochę się cieszę,
ze "wyrobię się" z drugim dzieckiem przed 30-tką, a trochę widzę przed nami
kilka problemów natury finansowo-bytowej...długo by o tym pisać, ale po co -
takie problemy ma ogromna większość społeczeństwa.Później nie zdecydowałabym
się na drugie dziecko, ja mam już 29 lat, mąż jest o 13 lat starszy, sił będzie
raczej coraz mniej, bo on coraz starszy, ja też, w dodatku coraz bardziej
chora.Więc stanęło na tym, że cieszymy się, że Los za nas zadecydował i nasz
syn będzie miał rodzeństwo.Pozdrawiam i życzę mądrego wyboru.
Agnieszka

Dobrze jest miec rodzenstwo

[anahella]

Pisze to z pozycji srodkowej w rodzinie (starsza siostra i mlodszy brat). Co
prawda z siostra nigdy nie mialam dobrych stosunkow - od dziecinstwa, a mlodszy
brat zawsze potrafil namacic, jednak brat to brat, i zaden kolega go nie
zastapi. Najlepiej przekonalam sie o tym przy smierci mojej mamy. To wlasnie
brat (a nie np. moj partner) byl mi wtedy najblizsza osoba.

Patrzac na sprawe z punktu doroslej kobiety wiem jedno: w dziecinstwie bywalo
ciezko. Ale im jestem starsza tym bardziej doceniam fakt posiadania rodzenstwa.
A przeciez dziecinstwo to tylko mniejsza czesc naszego zycia. Jako dziecko
chcialam byc jedynaczka, a dzis si ciesze ze mam brata.

[Gość: lu]

nika31 napisała:

> Jakie waszym zdaniem są za i przeciw posiadaniu jednego dziecka szczególnie w
> dzisiejszych trudnych czasach. Jestem w ciąży z pierwszym dzieckiem i mam już
> 31 lat więc nie wiem czy wyrobię się z drugim przed 35 rokiem życia. Czy
> któraś z was wyrobiła się z dwójką po trzydiestce? Czy dzisiaj nie żałujecie
> waszej decyzji?
> Sama jestem jedynaczką więc tym bardziej mam dylemat, choć może na razie
> tylko teoretyczny.
> Czekam na wasze opinie.

Jestem mamą dwóch fajnych dziewuszek. Jedna z nich ma lat 10, a druga 5. Kiedy
urodziła się moja pierwsza córka powiedziałam sobie "nigdy więcej rodzenia",
mam dziecko, zrealizowałam się jako kobieta, żona i będę moją córcię kochać i
dam jej wszystko o czym marzy... I było bardzo fajnie i miło i czas płynął, a
córcia poszła do przedszkola i mając lat niespełna 4 zaczęła poważnie pragnąć
rodzeństwa. Mówiła o tym bardzo często, pytała kiedy urodzę jej dzidziusia, bo
jest sama. Nie ukrywam, że wielka w tym uświadomieniu mojej córki była rola
wychowawczyń z przedszkola, które jej chyba tę myśl zaszczepiły. Decyzję o
drugim dziecku podejmowaliśmy z mężem pół roku. Moja mama radziła mi, bym się
zdecydowała na drugie dziecko, bo nie powinnam myślec tylko o sobie i o tym, że
już się z pieluch wygrzebałam, ale powinnam myśleć o przyszłości mojej córki,
że kiedyś jak rodziców zabraknie powinna mieć kogoś najbliższego. I tak mnie
wszyscy nakręcali i namawiali, że się w końcu zdecydowałam. I teraz naprawdę
nie żałuję. Mam dwie dziewczynki, które naprawdę bardzo się kochają, bawią się
ze sobą, dzielą wszystkim np. w piątek mała przyniosła starszej z przedszkola
cukierka, którego dostała od pani. Nie zjadła lecz schowała dla siostry. Tego
samego dnia starsza była w bibliotece i wypożyczała sobie książki. Oczywiście
wypożyczyła też jedną dla małej bo ta kocha psa Reksia, a właśnie taka książka
o Reksiu stała na półce. Pzykłady mogę tu mnożyć, ale nie w tym rzecz.
Przypomina mi się jeszcze jedna, smutna historia. Znajomi moich teściów mieli
syna - jedynaka. Bardzo go oczywiście kochali, rozpieszczali, pomagali kiedy
się ożenił, no facet miał wszystko: mieszkanie, samochód, złote góry... tylko,
że pewnego dnia zabalowal gdzieś i wracał noca z imprezy i miał wypadek i -
niestety - zginął. To bardzo jest dramatyczna historia i wiem, że nie spotyka
wielu ludzi, ale dramat tych rodziców jest nie do opisania. Ta kobieta, kiedy
np. widzi mojego męża zaczyna od razu płakać, bo jej syn był jego rówieśnikiem,
kolegą... a od dnia wypadku minęły już ponad trzy lata. Ludzie ci stracili
jedyny cel swojego życia.
Dlatego myślę sobie, że fajnie jest zdecydować się na drugie dziecko.
Że już nie wspomnę o niżu demograficznym i że nam się społeczeństwo starzeje:-)