dziura

[psycholog.w]

Dziura trwa, wy stoicie w pół drogi, porażeni odkryciem, a ci z was, którzy
do desperacji żałują słodkiej bezwiedności kulturo­wego domu niewoli, wołają o
powrót tam, do źródeł, lecz nie możecie się cofnąć, odwrót odcięty, mosty spa­
lone, musicie tedy iść naprzód - o czym też będę wam mówił. Czy ktoś tu
winny, czy można tu postawić kogoś w stan oskarżenia za tę Nemezis, za
mordęgę Rozu­mu, co wysnuł z siebie sieci kultur, by zamknąć pu­stkę, by w
pustce tej wytyczać drogi, cele, ustanawiać wartości, gradienty, ideały -
czyli robił, na terenie wyzwolonym spod bezpośredniego władztwa Ewolucji, coś
wcale podobnego do tego, co ona robi na dnie życia, kiedy cele, drogi,
gradienty wtłacza w ciała zwierzętom i roślinom w jednym ładunku jako ich
los? Oskarżyć za Rozum - za taki Rozum, tak! - ponieważ był wcześniakiem,
ponieważ gmatwał się w stworzonym przez siebie, w tych sieciach, ponieważ
musiał - nie wiedząc do końca, nie pojmując, co sam czyni - bronić się
jednocześnie przed zamknięciem, w kulturach restrykcyjnych, zbyt
bezwzględnym, i przed wolnością, w kulturach rozluźnionych, zbyt
wszechstronną - pomiędzy więzieniem i bezdnią za­wieszony, uwikłany w bitwę
nieustającą na dwóch frontach naraz, rozdarty. I jakże, proszę, mógł w tym
stanie rzeczy wasz duch okazać się dla was samych czymś innym aniżeli nie­
znośnie jątrzącą zagadką? Jakże inaczej! On was nie­pokoił, wasz Rozum, wasz
duch, i zadziwiał, i prze­rażał bardziej od ciała, któremu mieliście do zarzu­
cenia przede wszystkim ulotność, przemijanie, odpadanie, więc staliście się
biegłymi w poszukiwaniu Wi­nowajcy i w miotaniu oskarżeń - lecz nie możecie
winić nikogo, ponieważ na początku nie było Osoby. Czyżbym już tutaj brał się
do mej Antyteodycei? Nie; nic podobnego; cokolwiek mówię, mówię w po­rządku
doczesnym, znaczy to: tutaj nie było na po­czątku żadnej Osoby na pewno. Lecz
nie wykraczam - dzisiaj przynajmniej; tak więc potrzebne wam były rozmaite
hipotezy dodatko­we, jako gorzkie lub słodkie wytłumaczenia, jako po­mysły,
uwznioślające wasz los, a przede wszystkim powołujące wasze cechy na sąd
najwyższy jakiejś Ta­jemnicy, żebyście mogli zrównoważyć siebie wobec świata.
Człowiek, kultur swoich Syzyf, Danaida swojej dziu­ry, bezwiedny wyzwoleniec,
którego Ewolucja wygna­ła poza swój bieg, nie chce być pierwszym, drugim ani
trzecim. Nad niezliczonymi wersjami człowieka, jakie on so­bie historycznie
sporządził, nie będę się rozwodzić, ponieważ wszystkie te świadectwa,
perfekcji czy nę­dzy, dobroci czy podłości, są rodem z kultur, przy czym nie
było - bo nie mogło być - takiej kultury, co by przyjęła do wiadomości
człowieka jako istotę przejściową, zmuszoną do przejmowania wła­snego losu od
Ewolucji, choć do przejęcia rozumnego jeszcze niezdolną, i właśnie przez to
każde poko­lenie wasze domagało się niemożliwej sprawiedliwo­ści - jako
odpowiedzi na pytanie, kim jest czło­wiek? - która miała być ostateczna. Z tej
udręki jest wasza antropodycea, idąca wahadłem sekularnym między nadzieją i
rozpaczą, i nic nie przyszło ciężej filozofii człowieka nad uznanie, że jego
powstaniu nie patronował ani uśmiech, ani chichot Nieskończoności. Lecz ten
milionoletni rozdział - samotnego poszukiwania - wkracza w epilog, skoro
poczynacie budować Rozumy, więc nie na wiarę, nie ze słów ja­kiegoś p.w, lecz
z eksperymentów przekonacie się sami, co zaszło. Świat dopuszcza dwa typy Ro­
zumu, lecz tylko taki, jak wasz, może zeskładać się wzdłuż miliardoleci, w
labiryntach ewolucyjnych, i ta droga do przemierzenia, nieuchronna,
pozostawia głę­bokie, ciemne, dwuznaczne stygmaty w produkcie koń­cowym. Drugi
typ nie jest dla Ewolucji dostępny, gdyż trzeba go wznieść za jednym
zamachem, gdyż to jest Rozum, rozumnie zaprojektowany, skutek wie­dzy, a nie
owych mikroskopijnych dostosowań, zawsze wycelowanych tylko w korzyść
doraźną. I właśnie nihilistyczny ton w waszej antropodycei wziął się z
głuchego przeczucia, że Rozum to coś takiego, co nierozumnie, a nawet
przeciwrozumnie powstawało. Lecz dostawszy się w środek psychoinżynierii,
sporządzicie sobie znaczną rodzinę, liczne pokrewieństwo, dla powodów
rozsądniejszych od projektu „Second Genesis”, uff ale się zmachałem! aż
złapałem skurcz ręki od tego pracowitego pisania! :-<

Rozumiem, ze nie umiesz inaczej. Wspolczuje;)) nt

[melinek]

relax-znieczulica już mija?

[psycholog.w]

ze jak? zrozumiałaś? niekręć! ;8)







---------------------------
No co ty, na zarta? i sie nie znasz?
gaduchy_po_poduchy

Mija jak zmija ;)) n/t

[melinek]

psycholog.w napisał:

> ze jak? zrozumiałaś? niekręć! ;8)

> ---------------------------
> No co ty, na zarta? i sie nie znasz?
> gaduchy_po_poduchy
>

n/t

[psycholog.w]

i sie nie znasz?

Przeciez dziure mozna opisac duzo prosciej.

[melinek]

Tak sadzilam do tej pory, mylilam sie. ;))

psycholog.w napisał:

> Dziura trwa, wy stoicie w pół drogi, porażeni odkryciem, a ci z was, którzy
> do desperacji żałują słodkiej bezwiedności kulturo­wego domu niewoli, wołają o
> powrót tam, do źródeł, lecz nie możecie się cofnąć, odwrót odcięty, mosty spa­
> lone, musicie tedy iść naprzód - o czym też będę wam mówił. Czy ktoś tu
> winny, czy można tu postawić kogoś w stan oskarżenia za tę Nemezis, za
> mordęgę Rozu­mu, co wysnuł z siebie sieci kultur, by zamknąć pu­stkę, by w
> pustce tej wytyczać drogi, cele, ustanawiać wartości, gradienty, ideały -
> czyli robił, na terenie wyzwolonym spod bezpośredniego władztwa Ewolucji, coś
> wcale podobnego do tego, co ona robi na dnie życia, kiedy cele, drogi,
> gradienty wtłacza w ciała zwierzętom i roślinom w jednym ładunku jako ich
> los? Oskarżyć za Rozum - za taki Rozum, tak! - ponieważ był wcześniakiem,
> ponieważ gmatwał się w stworzonym przez siebie, w tych sieciach, ponieważ
> musiał - nie wiedząc do końca, nie pojmując, co sam czyni - bronić się
> jednocześnie przed zamknięciem, w kulturach restrykcyjnych, zbyt
> bezwzględnym, i przed wolnością, w kulturach rozluźnionych, zbyt
> wszechstronną - pomiędzy więzieniem i bezdnią za­wieszony, uwikłany w bitwę
> nieustającą na dwóch frontach naraz, rozdarty. I jakże, proszę, mógł w tym
> stanie rzeczy wasz duch okazać się dla was samych czymś innym aniżeli nie­
> znośnie jątrzącą zagadką? Jakże inaczej! On was nie­pokoił, wasz Rozum, wasz
> duch, i zadziwiał, i prze­rażał bardziej od ciała, któremu mieliście do zarzu­
> cenia przede wszystkim ulotność, przemijanie, odpadanie, więc staliście się
> biegłymi w poszukiwaniu Wi­nowajcy i w miotaniu oskarżeń - lecz nie możecie
> winić nikogo, ponieważ na początku nie było Osoby. Czyżbym już tutaj brał się
> do mej Antyteodycei? Nie; nic podobnego; cokolwiek mówię, mówię w po­rządku
> doczesnym, znaczy to: tutaj nie było na po­czątku żadnej Osoby na pewno. Lecz
> nie wykraczam - dzisiaj przynajmniej; tak więc potrzebne wam były rozmaite
> hipotezy dodatko­we, jako gorzkie lub słodkie wytłumaczenia, jako po­mysły,
> uwznioślające wasz los, a przede wszystkim powołujące wasze cechy na sąd
> najwyższy jakiejś Ta­jemnicy, żebyście mogli zrównoważyć siebie wobec świata.
> Człowiek, kultur swoich Syzyf, Danaida swojej dziu­ry, bezwiedny wyzwoleniec,
> którego Ewolucja wygna­ła poza swój bieg, nie chce być pierwszym, drugim ani
> trzecim. Nad niezliczonymi wersjami człowieka, jakie on so­bie historycznie
> sporządził, nie będę się rozwodzić, ponieważ wszystkie te świadectwa,
> perfekcji czy nę­dzy, dobroci czy podłości, są rodem z kultur, przy czym nie
> było - bo nie mogło być - takiej kultury, co by przyjęła do wiadomości
> człowieka jako istotę przejściową, zmuszoną do przejmowania wła­snego losu od
> Ewolucji, choć do przejęcia rozumnego jeszcze niezdolną, i właśnie przez to
> każde poko­lenie wasze domagało się niemożliwej sprawiedliwo­ści - jako
> odpowiedzi na pytanie, kim jest czło­wiek? - która miała być ostateczna. Z tej
> udręki jest wasza antropodycea, idąca wahadłem sekularnym między nadzieją i
> rozpaczą, i nic nie przyszło ciężej filozofii człowieka nad uznanie, że jego
> powstaniu nie patronował ani uśmiech, ani chichot Nieskończoności. Lecz ten
> milionoletni rozdział - samotnego poszukiwania - wkracza w epilog, skoro
> poczynacie budować Rozumy, więc nie na wiarę, nie ze słów ja­kiegoś p.w, lecz
> z eksperymentów przekonacie się sami, co zaszło. Świat dopuszcza dwa typy Ro­
> zumu, lecz tylko taki, jak wasz, może zeskładać się wzdłuż miliardoleci, w
> labiryntach ewolucyjnych, i ta droga do przemierzenia, nieuchronna,
> pozostawia głę­bokie, ciemne, dwuznaczne stygmaty w produkcie koń­cowym. Drugi
> typ nie jest dla Ewolucji dostępny, gdyż trzeba go wznieść za jednym
> zamachem, gdyż to jest Rozum, rozumnie zaprojektowany, skutek wie­dzy, a nie
> owych mikroskopijnych dostosowań, zawsze wycelowanych tylko w korzyść
> doraźną. I właśnie nihilistyczny ton w waszej antropodycei wziął się z
> głuchego przeczucia, że Rozum to coś takiego, co nierozumnie, a nawet
> przeciwrozumnie powstawało. Lecz dostawszy się w środek psychoinżynierii,
> sporządzicie sobie znaczną rodzinę, liczne pokrewieństwo, dla powodów
> rozsądniejszych od projektu „Second Genesis”, uff ale się zmachałem
> ! aż
> złapałem skurcz ręki od tego pracowitego pisania! :-<

Czarna dziura duszy

[Gość: Lena]

Też uważałam,że dziura istnieje a nie trwa, ale ta czarna dziura w duszy tylko
może trwać. Przy takim kondradowskim cierpieniu za miliony przetrwane to
niewatpliwy sukces.

jak nie jak tak? complex dziury sukcesu?

[psycholog.w]

Gość portalu: Lena napisał(a):

> niewatpliwy sukces.

zaraz wracam...

[smooczyca]

hmmm swiezy transport skretow z Holandii ????

ech.. Smocycowata przyziemność...

[psycholog.w]

smooczyca napisała:

> hmmm swiezy transport skretow z Holandii ????

DOBRE "SZTUKI" ... OTO SKRĘTY! TRANSPORTUJĄCE JAŹNńń! :=O