po rozstaniu...

[palya]

dwa tygodnie temu mnie zostawił...pozniej probowalismy oboje cos
odbudowac, ale nie wyszło...
w ramach radzenia sobie ja:
*zdałam egzamin inzynierski (ale to i tak bym zrobiła)
*zapisałam sie na nowe studia (to tez bym pewnie zrobila)
*zaczynam uczyc sie j. rosyjskiego
*zaczynam trenowac aikido
*dzis znalazlam prace (pol etatu wiec pogodze ze studiami i jeszcze
starczy czasu na inne rzeczy)
*wreszcie mam czas na szydełkowanie

jestem troche samotna, nie mam sie do kogo przytulic,ale nie
zamierzam plakac i rozpaczac...oby mi sie udało :)

[poecia1]

> *wreszcie mam czas na szydełkowanie

Tego czasu na robótki ręczne to Ci trochę zazdroszcze:) bo sama też
czasem lubię. Trzymaj się wszystko będzie tylko lepiej.

[selica]

Gratuluję i podziwiam. ja po rozstaniu z facetem usiadłam i nie wstałam przez rok.

[dita.von.teese]

dzielna dziewczynka:)

[querejeta]

miło to przeczytać. ja własnie sie rozstaje, powinnismy byli juz to zrobic
wczesniej, wykanczajacy ostatni odcinek...
mam ochote wlasnie siasc i plakac, zniknac i nie być i nigdy z domu nie
wychodzic. ehhhh.
nic to tylko biologia, glupia chemia, przywiazanie i inne procesy hormonalno
jakies tam;) minie. do roboty wiec!!

[rewizjonistka1000]

Gratulacje,

ja wlasnie przezywam rozstanie z czlowiekiem ktorego znam wiele lat,
bylismy razem od pieciu... Powiedzial mi ze mnie nie kocha, zakochal
sie w innej kobiecie... Zazdroszcze bardzo postawy, ja nie mam sily
na nic, nie wiem czy kiedykolwiek sie pozbieram i bede robic plany
na przyszlosc..

[niecalkiemwyimaginowana]

rewizjonistka1000 napisała:

> Gratulacje,
>
> ja wlasnie przezywam rozstanie z czlowiekiem ktorego znam wiele lat,
> bylismy razem od pieciu... Powiedzial mi ze mnie nie kocha, zakochal
> sie w innej kobiecie... Zazdroszcze bardzo postawy, ja nie mam sily
> na nic, nie wiem czy kiedykolwiek sie pozbieram i bede robic plany
> na przyszlosc..

Kochana czas leczy rany. Zobaczysz. Nie będzie łatwo, bo to jest bardzo
trudne... Ale musisz unieść wysoko głowę, pierś do przodu i iść dalej przez
życie... Pokonać to co złe i osiągnąć cel- szczęście.
Staraj się żyć tym co będzie, nie myśleć o tym co było, myśleć o tym co będzie...
Jestem z Tobą...

[selica]

rewizjonistka1000 napisała:

> nie wiem czy kiedykolwiek sie pozbieram i bede robic plany
> na przyszlosc..

A ja wiem, że będziesz.

[palya]

"ja nie mam sily
na nic, nie wiem czy kiedykolwiek sie pozbieram i bede robic plany
na przyszlosc.."

Rewi.., ja tak mialam przez kilka dni, prawie 2 tygodnie, ryczałam,
wyłam, prawie gryzłam ściany.. żeby sie przekonac, ze nie warto, ze
to nie pomaga...
owszem, teraz tez miewam doły, to nie jest tak, ze zawsze jest i
bedzie suuper, ale generalnie jest ok..
powodzenia :)

[mini_kks]

Świetnie, oby tak dalej!

[modliszka24]

i dobrze ze sobie tak radzisz

[sanvitalia]

zazdroszczę postawy, powodzenia:)

ja też jestem po rozstaniu, kilka dni temu i ogarnął mnie paniczny lęk, że już
nigdy nikogo nie poznam, że będę bała się zaufać komuś obcemu.. i nie widzę
szans, że może być inaczej.

@

[kitek_maly]

[palya]

Kitku, a co to znaczy?, bo niebardzo rozumiem co chciałaś powiedziec

[kitek_maly]

:-D

[palya]

nooo ładnie sie tak śmiac? ja dzis wszystkie gwiazdki zobaczyłam :D
poprosze wirtualny masażyk pleckóff, bo bolą (a mowili ze dzwignie
to łatwa sprawa i nie liczy sie waga przeciwnika - kłamali)

do wszystkich, ktore sa po rozstaniu

[cztery_koty]

ja tez wiem, jak trudno jest po rostaniu. dokladnie rok temu skonczyl sie moj
kilkuletni zwiazek, skonczyl sie dwa miesiace przed planowanym slubem.

wtedy tez nie wiedzialam, co mam ze soba zrobic. zapomnialam jak chodzic, spac,
oddychac. wydawalo mi sie ,ze swiat zawalil mi sie na glowe, ze to moj koniec,
ze juz nigdy nikomu nie zaufam i ze przede wszystkim juz nigdy nikt mnie nie
pokocha, nikogo nie spotkam... pamietam jak dzis, jak plakalam codziennie, jak
co dzien wracalam do pustego mieszkania, w ktorym mieszkalismy wczesniej razem i
nie wiedzialam, co mam ze soba zrobic, najchetniej to strzelic sobie w leb.
mieszkam w inny miescie niz moja rodzina, wiec czulam sie taka samotna bez nich,
ze przyjezdzali do mnie na zmiane mama albo brat, zeby byc ze mna.. resztkami
sil chodzilam do pracy, zeby cos robic, ale to byla tragedia.. caly ten okres to
byl koszmar..
ale minelo :) po dwoch, trzech tygodniach przestalam plakac, zaczelam sie
spotykac ze znajomymi i przyjaciolmi i zabralam sie za swoje zycie. to bylo
dokladnie rok temu, a w moim zyciu wydarzyly sie od tamtej pory przynajmniej
trzy fantastyczne rewolucje, m.in. wyjechalam daleko za ocean do wymarzonej
pracy (chociaz wczesniej nawet tego nie planowalam, spadlo na mnie jak grom z
jasengo nieba) i od 5 miesiacy jestem w nowym zwiazku, w ktorym czuje sie bardzo
szczesliwa :)
wiec dziewczyny, dokladnie wiem, jak sie czujece/czulyscie i jak to wszystko boli.
ale naprawde, niedlugo znow zaswieci slonce. trzeba swoje przebolec i dalej do
przodu isc.
za pare miesiecy, ktore tak naprawde mina bardzo szybko, obejrzycie sie wstecz,
a przeszlosc bedzie tylko jak zly sen...
poza tym zapewne bardszo duzo nauczycie sie o sobie, w koncu cierpenie
uszlachetnia :) szkoda tylko, ze tak boli..

ja w kazdym razie jestem po tym wszystkim nowym czlowiekiem, zminilo siem oje
podejscie do zycia i naprawde jestem teraz szczesliwsza. nawet przez sekunde nie
zlauje tego rozstania. wrecz przeciwnie, jestem przeszczesliwa, ze tak sie stalo.

przytulam was wszystkie, a jak macie ochote pogadac to piszcie maila ;)