Historia jednej miłości

[slonecko_w_balerinkach]

Jedna z moich koleżanek z roku, którą bardzo lubię jest z chłopakiem, który mi
się bardzo podoba.
Jest z nim od miesiąca.
A ja o niczym nie wiedziałam...
Dopiero kilka dni temu zauważyłam, że mają coś ku sobie.
A wczoraj dowiedziałam się, że są razem na 100%.
Najbardziej boli mnie ta tajemnica z jej strony.
Wiedziała, że P. mi się podoba.
Bardzo podoba.

Z P. mam bardzo dobry kontakt.
Dziś wracałam z nim uczelni.
Zapytałam sie czemu ukrywali tak długo (miesiąc) że są parą.
Powiedziałam mu, że życzę im szczęścia.

Ja się usuwam w cień.
Nikomu nie będę przeszkadzać.

Zresztą od dawna wiedziałam, że nie mam szans.
Z moim stanem zdrowia,chorobami, niepełnosprawnościami nie mam szans.
U nikogo

Poszukuję partnera na wesele.
A właściwie 2 wesela
Zapytałam się P. czy ze mną pójdzie.
Nie odpowiedział ani tak ani nie.
Czyli jest jeszcze nadzieja.

A wczoraj wyprowadziły mi sie współlokatorki z akademika.
Smutno.
Jedyny plus była taki, że mogłam się spokojnie wyryczeć nie wzbudzając sensacji

[winomusujace]

Jakiej tam miłości... chyba studenckiego zauroczenia :)

[nexstartelescope]

slonecko_w_balerinkach napisała:

> Zresztą od dawna wiedziałam, że nie mam szans.
> Z moim stanem zdrowia,chorobami, niepełnosprawnościami nie mam
szans.
> U nikogo

Nic mnie tak w zyciu nie irytuje, jak skadanie wszystkich
niepowodzen na karb choroby lub kalectwa.
Zwyke uzalanie sié nad soba.


> Poszukuję partnera na wesele.
> A właściwie 2 wesela
> Zapytałam się P. czy ze mną pójdzie.
> Nie odpowiedział ani tak ani nie.
> Czyli jest jeszcze nadzieja.

Ale po co wlasciwie go zapraszasz? I na co masz nadzieje? Ze
odbijesz go kolezance za plecami? A sama piszesz, ze ona postepuje
nie fair :/

[slonecko_w_balerinkach]

Nadzieja jest na to, że może pójdzie.
Mi bardziej zależy na wrześniowym.

Nie zamierzam nikogo odbijać, nikomu na złość robić.
Nie mam przyjaciół, więc nie mam z kim iść
Chcę po prostu się dobrze bawić, a nie nudzić