Bronię wuja

[Gość: jaku]

a moze kopulant? przeciez posuwa mamusie? albo ciupciant?
PROSZE O OPINIE

[Gość: MR]

Spotkałam się z określeniem:" mój niemąż".
Niemąż, nieżona-może to brzmi dziwnie, ale po części oddaje
sytuację i jest cieplejsze nizkonkubent, konkubina.

[Gość: Saul]

KONKUBIN

[Gość: MR]

Kot wskoczył na moje kolana i napisałam i wysłałam nie to co chciałam.
Konkubina stare słowo oznaczające kochankę, też jest niezręczne w rozmowach o
związkach nieformalnych.
W artykule nie chodzi chyba tylko o to, co zrobić ze sztucznym słowem konkubin,
ale jakich słów używać w takich sytuacjach. W naszym języku brakuje dobrych,
niewulgarnych określeń, zwłaszcza w erotyce i nowościach(tu też mamy wiele
niepotrzebnych zapożyczeń).

Brytyjczycy uzywaja tu formalnie slowa "partner", w

[gabrielacasey]

sytuacjach nieformalnych panuje - bez wzgledu na wiek pary -
cieple okreslenie "przyjaciel", tj. girl friend czy boy friend.

[Gość: lola]

Nie ma czegos takiego jak "konkubin". Jest konkubina i konkubent.

[Gość: MR]

Wiem, że w słowniku, który posiadam w domu są tylko słowa konkubinat i
konkubina. Z pośpiechu(mea culpa)dałam się omotać, nie zaufałam swojej intuicji
(w pierwszym poście inny błąd, ale konkubent był).
Ale może napiszcie też jak chcielibyście mówić o ludziach w nieformalnym
związku? Nie lubię słowa konkubina-chociaż mnie niedotyczy. Przyjaciel ma
trochę inne zabarwienie i nie wiem dlaczego w tej sytuacji niezbyt dobrze mi
sie kojarzy.

[Gość: lola]

Sama jestem ową konkubina. Dla wszystkich jestesmy mezem i zona. Jedynie w
urzedach pada słowko konkubent, konkubina, nie lubie ale musze.

Konkubinat, konkubent, konkubina...

[Gość: Voi]

W Kanadzie konkubinat jest oficjalnie nazywany "common law
marriage" - czyli w wolnym tlumaczeniu "malzenstwo spoleczne". W
jezyku urzedowym ludzie zyjacy w takim zwiazku nazywani
sa "common law partners" a potocznie slyszy sie "boy-, girl-
friend lub po prostu maz i zona).
BTW, podoba mi sie "moj niemaz (niezona)" z jednego z
poprzednich postow :)

[Gość: michele]

Dwie uwagi:
1) konkubina i pokrewne pochodzi od
łacińskiego "concubare". "Con" znaczy "razem, z", a "cubare" -
"spać". Precz więc złaciną, witaj narodowy, swojski,
staroplski, przaśny "współspaczu"!
2) Cokolwiek my tu nie wymyslimy, choćby to było "p.o.
współmałżonka" nie przyjmie się, albo przyjmie niezależnie od
nas. Niech tylko odsetek związków nieformalnych przekroczy pewną
mase krytyczną (myślę, że to może być 20%, ale kto wie, może i
33% nie wystarczy), a słowo się znajdzie i przyjmie samo.

[Gość: ondrzey]

Gość portalu: jaku napisał(a):

> a moze kopulant? przeciez posuwa mamusie? albo ciupciant?

"Ciupciant" jest do kitu. "Kopulant" znacznie lepszy. Może być
też "bzykacz".

W Zakopanem przy Krupówkach jest sklep sportowy o nazwie "Bzyk".
Ja jednak jestem przeciwnikiem bzykania tylko dla sportu.

[Gość: alien]

U mnie w pracy przyjelo sie okreslenie siostra.
ale to jest zrozumiale tylko w naszym srodowisku, gdy niekiedy powiem tak
gdzie indziej, to zaraz musze tlumaczyc o co z ta siostra chodzi.

naprawde jest z tym klopot: dziewczyna brzmi infantylnie, konkubina oschle i
urzedowo, partnerka, towarzyszka - tez jakos dziwnie

a moze ruchankowie?

[Gość: weezer]

ja imoj ruchanek...
prawie jak kochanek, nie?

[Gość: mak]

I tak najlepiej brzmi " to jest moja przyjaciółka "
wszyscy robia mine aaaha. No i wiadomo o co chodzi :)

Broni wuja

[Gość: turkish]

to jest moja kochanka.
partnerow maja pedali i policjanci.

[Gość: alien]

ciekawe czy twojej kochance podoba sie taki sposob jej przedstawienia.

[Gość: bartek]

Gość portalu: alien napisał(a):

> ciekawe czy twojej kochance podoba sie taki sposob jej przedstawienia.

hmm, no wlasnie. troche to brzmi jak (sory) "to jest moja dupa"

a na powaznie - nie pamietam juz kto nam to podpowiedzial, ale mnie sie podoba:
"poznajcie - to jest moja nieslubna zona"

[Gość: ondrzey]

... piszemy przez o kreskowane, czy nie? Panie profesorze,
bardzo proszę o poparcie!

[Gość: zdsm]

Panie Profesorze ! Jest bardzo ładne słowo dla określenia osoby,
którą się kocha: "moja sympatia". W środowiskach wiejskich i
małomiasteczkowych mówi się, że ktoś jest od kogoś. O nie
związanych urzędowo, dlaczego nie powiedzieć np. Agata od Jacka,
czy o nim ten od Agaty.

[megxx]

A dziecko Agaty ma mówić o Jacku : hej, ty od Agaty?

[mrouh]

A ja bronię niemęża i nieślubnego męża:-) Wszystko jasne:-)
Mam z tym wieczny problem:-) Na forum widziałam
określenie TŻ, skrót chyba od Towarzysza Życia. W każdym
razie "Teżet" mi pasuje, ale nie we wszystkich
sytuacjach. Są tacy, co nie rozumieją, a najgorzej
tłumaczyć...Dla świętego spokoju w sytuacjach bardziej
oficjalnych mówię "Narzeczony", ale to nie to...:-)
Najtrudniej z moim ojcem:-) oburzył się, jak nazwałam
mamę mojego TŻ "Teściową". Czuły bardzo na tym punkcie,
niestety. A "mama + imię mojego TŻ" brzmi jak "mama
Muminka":-) Więc jednak została Teściowa, Teść i
Szwagier:-) Nie prostuję, jak ktoś mojego TŻta nazywa
moim mężem, jeśli to nie jest w danej sytuacji ważne, ale
sama go tak nie nazywam. On też mnie nie nazywa żoną:-)

[Gość: koleżanka]

Córka mojej koleżanki ma dwóch "tatów", tata P. i tata A. jako 3-
latka sama tak zdecydowała i chyba powinno tak pozostać...???

nie bronię wuja

[Gość: uncja]

A mnie razi takie "wujkowanie" - nie wiem, czy to też jakieś stereotypy, ale
podobnie jak w przypadku konkubenta sugeruje, że facet to "jeden z wielu".
Jakoś mam w głowie takie zdanie" "czy to nowy wujek?", nie wiem, z filmu czy z
dowcipu. A problem jest, bo istotnie brakuje sensownego określenia. Z
obserwacji - jeśli dziecko nie ma kontaktu z biologicznym ojcem, chętniej
nazywa opiekuna ojcem, jeśli konktakt z prawdziwym ojcem ma, to zazwyczaj mówi
do ojczyma po imieniu.
A dorośli między sobą i o sobie? Różnie. W sytuacjach towarzyskich da się
jeszcze jakoś przedstawić, najprościej np. "a to mój Marek". Gorzej, kiedy
trzeba temat rozwinąć. Ok, można mówić mój chłopak jak się ma po dwadzieścia
lat, ale kiedy się ma np. 40? Mój facet? Wśród znajomych ok, ale np. na
służbowym przyjęciu? Sympatia? Dość archaiczne.

A swoją drogą - kiedyś o jakimś gangsterze w gazecie napisali, że miał żonę,
konkubinę i kochankę! Potrafi mi ktoś wyjaśnić różnicę między dwiema ostatnimi?!

[Gość: MR]

Jedynie co mi sie nasunęło, w oparciu o polskie realia, to, że konkubina to
taka kochanka z którą się mieszka, prowadzi codzienne życie. A słowo kochanka
zawiera jakiś element braku długotrwałej wspólnej codzienności.
Ale to tylko moje gdybanie.

[Gość: Dag]

Moja niemalże 11-letnia córka też ma dwóch "tatów". Biologicznego prawie nie
zna, już przestała się o niego pytać, a jeśli pyta to w formie "ten tata".
Mojego obecnego męża nazywa po imieniu od ponad 8 lat. Córka do wszystkich
moich znajomych mówi po imieniu, gdyż tak została nauczona. Tuż przed ślubem
pytała męża czy będzie mogła mówić do niego "tato", zgodę i zachętę otrzymała.
Od ślubu minęło 1,5 roku, ale słowo "tato" nie wypłyneło z jej ust. Nie
chciałam jej naciskać, gdyż wiem, że cała sytuacja może być dla dziecka
trudna. Ale po kliku miesiącach nie wytrzymałam i zapytałam, dlaczego zmieniła
zdanie, skoro wcześniej tak bardzo naciskała. Odpowiedziała, że po prostu już
się przyzwyczaiła mówić po imieniu. Ale opowiadając o nim koleżankom czy
kolegom mówi "mój tata". Teściowie bez problemu są "dziadkami". Cóż, niech i
tak będzie. W końcu to komfort psychiczny dziecka gra tu ważną rolę, jeśli nie
największą.
Odnośnie postów powyżej, to podoba mi się określenie "nieślubny mąż/nieślubna
żona", co nie zmienia mojego stanowiska, iż wystarczy przedstawić bliską osobę
samym imieniem, reszta nie powinna nikogo obchodzić. W końcu to nasza prywatna
sprawa, a domysłom i tak końca nie będzie...

[Gość: mira]

Przeciez chyba imie lubego/lubej tu wystarczy???? Co to znow za
pomysl z tym "wujem"????? Mnie--prosze wybaczyc, kojarzy sie to
jednoznacznie.......

[default]

Dla mnie cała ta dyskusja jest bez sensu. Po co szukać jakichś specjalnych
określeń, nowych nazw. Zawsze przedstawiamy się jako mąż i żona, bo jeśli
żyjemy razem od kilunastu lat, to jak niby mamy się nazywać? Fakt, że nie mamy
ślubu nie wydaje się informacją niezbędną do przekazania każdemu, komu się
przedstawiamy.