męska strona osobowości kobiety

[rahamin]

Myślę, że mam specyficzną osobowość. Jestem kobieca - uchodzę za
taką. Podkreślam kobiecość długimi kolczykami, noszę spódnice.
Jestem dość płaczliwa, kobieco kapryśna, mam tez może parę kobiecych
zalet. Jednak to, że mam brata bliźniaka sprawiło, że od urodzenia
patrzyłam na świat podwójnie, przeżywałm podwójnie: po kobiecemu i
po męsku. Wychowywanie się z osobą płci męskiej, rówieśnikiem (dobry
kontakt, głęboka więź) to co innego niż dojrzała partnerska relacja
psychiczna dorosłej kobiety z mężczyzną. Moja tożsamość w fazie
kształtowania się była związana blisko z tożsamością osoby płci
męskiej. Trudno to wytłumaczyć, z jednej strony mnie to wzbogaciło,
a z drugiej sprawilo, że w swojej kobiecości jestem może trochę
stłamszona - nie jestem w swojej kobiecości (mam na myśli psychikę)
okrzepła, pewna i śmiała. Jestem nieśmiała jako kobieta. Myślicie,
że te doświadczenia mogły mnie zgasić jako kobietę? Jak się
odnieśmielić?

[waldek.zawieja]

jesteś świadoma, to pierwszy krok w dobrym kierunku

[dobra.kobieta]

może to niskie poczucie własnej wartości?

[cyklamen111]

dobra.kobieta napisała:

> może to niskie poczucie własnej wartości?

nieśmiałość= niepewność siebie=kompleksy=niska samoocena ?

oczywiście, może tak być i najprawdopodobniej w przypadku Autorki jest, ponieważ
z reguły dziewczynom, które wychowywały się z bratem/ braćmi, jest znacznie
łatwiej wchodzić w relacje damsko-męskie, wielu nawet zbyt łatwo...

[cyklamen111]

> dobra.kobieta napisała:
>
> > może to niskie poczucie własnej wartości?


nieśmiałość= niepewność siebie=kompleksy=niska samoocena ?

oczywiście, może tak być i najprawdopodobniej w przypadku Autorki jest,
ponieważ z reguły dziewczynom, które wychowywały się z bratem/ braćmi, jest
znacznie łatwiej wchodzić w relacje damsko-męskie, wielu nawet zbyt łatwo... ale
one przypominają raczej te braterskie.. Nieśmiałość w wyrażaniu swej kobiecości
to nie to samo, co nieśmiałość powiązana z ogólnymi problemami adaptacyjnymi.
Nieumiejętność wniknięcia w sferę emocjonalną drugiego człowieka (płci
przeciwnej) a jednocześnie świadomość istnienia między kobietą a mężczyzną
różnic psychologicznych,społecznych wytwarza naturalną barierę między nimi,
dzięki której nie starają się "poznać" tak raptownie, tylko mają czas na
zbudowanie własnej, wspólnej intymności, będącej fundamentem związku a nie
mogącej zaistnieć, gdy dwie osoby nie określą dokładnie, jakie role chcą
przyjąć, by móc realizować się w partnerskim układzie.

Chodzi mi o to, że dzieci mające dobry, bliski kontakt z rodzeństwem
(dziewczyny z braćmi i chłopcy z siostrami) w okresie młodzieńczym decydują się
często na bardzo śmiałe działania, których zdarza im się później żałować. Ich
odwaga z pewnością nie jest wyznacznikiem kobiecości, męskości czy łącznie z
nimi - poczucia wartości. Kobieta jest dojrzała do stworzenia udanego związku
dopiero wtedy, kiedy wie, kim jest, jak chce być postrzegana przez mężczyznę i
czuje się pewnie przedstawiając swoje wymagania.

[satin.mat]

kobiecość jest piękna, bądź z niej dumna, noś wysoko uniesioną brodę

[bupu]

A jako nie-kobieta jesteś śmiała, rozumiem?

Rany, stereotyp na sterotypie jedzie i stereotypem pogania...