chcę pogadać

[mrlonely]

Mam 20 lat. Jestem chorobliwie nieśmiały, nie potrafię nawiązywać
ani utrzymywać kontaktów. Ludzie przyzwyczaili się do tego, że ze
mną się nie rozmawia, choć ja czasem chciałbym, ale się boję
(czasem, gdy widzę kogoś znajomego, waham się, czy spojrzeć w jego
stronę, czy udawać, że nie widzę - bo o czym miałbym rozmawiać,
skoro cały dzień spędzam samotnie w domu i nic poza uczelnią nas nie
łączy). Nie mam przyjaciół ani znajomych. Nie szukam tutaj drugiej
połówki. Chciałbym tylko czasem zwyczajnie z kimś pogadać, może
czasem podzielić się czymś, co w sobie tłumię - nikomu właściwie z
niczego się nie zwierzam... Wstydzę się rozmawiać o swojej
samotności z osobami, które mnie znają... Moje gg 13313623.

[limoo]

Chorobliwa nieśmiałość jest uleczalna, chociaż taka "niedoleczona"
może skusić, co niektóre panie.

Ale przejdźmy do tematu. Ja doskonale rozmumiem, że inicjowanie
rozmowy nie jest czynnością łatwą i przyjemną dla osoby nieśmiałej,
ale powiedz - co masz do stracenia ?! Zawsze możesz zacząć rozmowę
od rzeczy, która was łączy, czyli od uczelni, najprostsze - jak Ci
poszło zaliczenie, ale ćwicznie były itd.... często takie tematy
przekształcają się w inne lub pokrewne.

I bardzo Cię proszę, nie odwracaj wzroku od "kogoś znajomego", jeśli
nie masz odwagi zagadać, to po prostu się uśmiechnij (mijając go).
Gdy odwracasz wzrok jest to sygnał ignorancji, wyższości i niechęci
w stosunku do drugiej osoby (przecież nie o to Ci chodzi).

A i jeszcze coś, chyba posiadasz jakieś zainteresowania, przecież
nawet siedząc w domu coś robisz i masz jak znalazł temat do rozmowy.
Powadzenia. Nie zniechęcaj się i próbuj, nawet jeśli na początku
będzie Ci to opornie szło to z czasem będzie łatwiej.

[mrlonely]

Przeważnie jest tak, że jak już z kimś rozmawiam, to po kilku
wymuszonych zdaniach, które nikogo nie interesują, właśnie takie na
temat zajęć itp. nastaje taka niezręczna cisza. I nie chcę zawsze
rozmawiać o uczelni, ja na przykład nie znoszę takich rozmów, wolę
już nic nie mówić niż być postrzeganem jako taki "kujon" który gada
tylko o nauce. Bo jakoś rzadko rozmowa schodzi na inne tematy, ma na
to na pewno też wpływ obawa przed otwarciem się na innych. Szukając
powodów dlaczego rozmowa się nie klei czasami mam wrażenie, że ma na
to wpływ mój sposób mówienia - najczęściej odpowiadam krótko i nie
ma już jak dalej pociągnąć rozmowy.

[limoo]

No dobrze tzn. średnio jest, rozumiem, ale czy ze wszystkim Ci tak
ciężko te rozmowy idą, czy nie masz osób, z którymi jest Ci
sładniej ??? zawsze można wybrać się gdzieś z bardziej wygadaną
osobą, która nas ewentualnie podratuje z tej niezręcznej ciszy.

I tak sobie myślę, że może zacznij od rozmów w grupie, nie zawsze
trzeba nawijać, a nabiera się wprawy we wtrącaniu swoich poglądów i
myśli.

[mrlonely]

Swobodniej mi się rozmawia jedynie z rodzeństwem, ale to z racji
tego, że stworzyliśmy w domu specyficzny slang, niezrozumiały poza
nim. Praktycznie od dziecka nadopiekuńcza matka nie pozwalała mi
wychodzić z domu, więc poza szkołą miałem bardzo ograniczone
kontakty. A teraz gdy mam mówić, czasem ciężko jest mi się wysłowić,
nie potrafię znaleźć odpowiednich słów, mówię chaotycznie - co
dziwne, bo zawsze całkiem dużo czytałem. Ale też z tego powodu nie
potrafię prowadzić takiej normalnej gadki, o niczym, potocznym
językiem.

A co do rozmów w grupie, to boję się, że inni sobie
pomyślą "Przecież on nigdy się nie odzywa, dlaczego teraz się
odezwał? Nikt go nie pytał o zdanie. Dlaczego właśnie teraz?". Wiem,
że to irracjonalne i będę starał się z tym walczyć, cały czas mam
zamiar się doskonalić pod każdym względem i teraz walczę z
nieśmiałością, choć słabo mi to wychodzi. Ale samo pisanie o moim
problemie, odsłonięcie siebie też ma mi pomóc w walce z nią. Swoją
drogą, sama wymiana tych kilku postów sprawiła, że lepiej się czuję,
i za to Ci dziękuję (a miałem dzisiaj wielkiego doła).

[limoo]

Czasami nie zdajemy sobie sprawy, jaką niezwykłą moc posiadamy.
Potrafimy kreować i zmieniać. Czasami odrobina wiary i zaciętości,
daje rezulaty przechodzące nasze oczekiwania.

Cieszę się, że postanowiłeś wytoczyć wojnę swojej nieśmiałości i
trzymam kciuki (oraz wesprę jak umiem), byś zwycięsko z niej wyszedł.
Tylko to jest Twoja bitwa, stoczysz ją sam, ale sojuszników masz
wśród nas.
pozdrawiam ciepło

[kubatre1]

Twoja odpowiedż jest piękna, pozytywna i szczera. Pozostaje jeden
drobiazg. Piszesz to z pozycji człowieka, dla którego takie
zachowania są naturalne, a nie są zdobywaniem Everestu. Gdyby to
było tak proste jak sądzisz, zapewne nie powstał taki niszowy kącik.
pozdrawiam kuba

[aga.andro]

Strach jest najwierniejszym wrogiem nieśmiałych - a największym przyjacielem
uśmiech - potrafi wyrazic to, czego nie umiemy nazwać słowami - mówi "cieszę się
że Cię widzę!" Jeśli rzeczywiście się cieszysz, to warto go zaryzykować
Uwierz tej, która szczerzy się z rozmachem i niemal nieustannie, z pozytywnymi
skutkami Do Ciebie też się uśmiecham, na ośmielenie i dobry początek

[fri-e-da]

Osoby nieśmiałe( czyli takie jak ja między innymiczęsto reprezentują osobowość
narcystyczną. Zamiast skupiać się nadmiernie na swoim chorobliwym lęku przed
innym człowiekiem, na swoich emocjach i myślach, spróbuj skierować uwagę na
świat zewnętrzny i autentycznie zainteresować się tym, co ma Ci do powiedzenia
spotkana osoba

[mrlonely]

No tak, nadmiernie skupiam się na sobie i nie jestem wcale
zadowolony z tego, że mam taką wysoką samoświadomość. Ale zapewniam
Cię, że zwracam też nadmierną uwagę na to, co wyrażają inni (jakie
to niemęskie), właśnie z racji swoich rzadkich kontaktów z innymi,
analizuję niemal każde słowo i gest.

[fri-e-da]

Właśnie tak - zwracasz "nadmierną uwagę na to, co wyrażają inni", by "analizując
<ich> niemal każde słowo i gest", dowiedzieć się , jak Cię oceniają, czy Cię
lubią, czy zdobyłeś akceptację, ale czy tak naprawdę, autentycznie interesuje
Cię ich życie, poglądy, emocje, sposób widzenia świata? Zadaj sobie to pytanie i
spróbuj na nie odpowiedzieć nie okłamując samego siebie.

[mrlonely]

Ciężko mi powiedzieć, ale wydaje mi się, że tak, interesuje mnie ich
sposób patrzenia na świat. Chociaż gdy już rozmawiam to przeważnie
wymieniamy jedynie suche fakty, ja rzadko dzielę się swoimi
przemyśleniami, i oni tak samo.
Raz gdy spotkałem koleżankę w drodze na uczelnię, rozmowa się nie
kleiła, idziemy, nagle spotykamy następną koleżankę i ta pierwsza od
razu zaczęłą jej mówić co to jej się wczoraj zdarzyło. Dlaczego ze
mną nie mogła tak swobodnie rozmawiać? Idę spać, dobranoc.

[witold71]

Znam ten ból - byłem taki, póki nie poszedłem do szkoły średniej.
A wtedy o NEC-ie jeszcze w Polsce nikt nawet nie słyszał. Poluj na
różne fora - różne tematy, zabieraj głos, a czasem pospieraj się z
kimś. Z czasem może uznasz, że w realu też tak się da. I znajdź coś,
co dodaje ci pewności ( byle nie papierosy ))

[kaska.buu]

no tak.. ja mam podobny problem. Nie umiem pierwsza nawiązać kontaktu.. nie wiem.. może pawie sie dumą, a może to coś innego. Po prostu nie pisze pierwsza . Powód? czekam aż ktoś za mnie to zrobi. Boje sie, że ktos może mnie spławioć? aa sama już nie wiem dlaczego.. tak już mam nie wiem czy to mi w ogóle przejdzie.. mam taka postawe i już wole jej nie zmieniać. Jako tako idzie mi na rl. Trudności nadchodzą gdy chodzi o sieć. xDD.

[kruz7]

Jeśli wolisz nie zmieniać tej postawy, to sama chyba już wiesz, że ciężko Ci
będzie znaleźć kogoś. Twój to wybór jednak.

[mrlonely]

Łatwo o nieporozumienie jeśli nie słyszysz jakim tonem głosu ktoś
wypowiedziałby to, co napisał, jeśli nie znasz jego emocji ani
nastroju. Ja np. rzadko używam emotikonek i czasem można się nie
zrozumieć...
Poza tym przy internetowych rozmowach myślę sobie "A co ty teraz
robisz? Czy nie będę przeszkadzał?" "Co jeśli ktoś jest obok ciebie?
Czy jestem na tyle ważny żeby odwracać twoją uwagę? Czy chciałbym,
żeby ktoś inny był świadkiem tej rozmowy?" (Chociaż muszę przyznać,
że powoli staję się odważniejszy i przestaję się przejmować takimi
rzeczami.). Dlatego niezbyt lubię rozmawiać przez internet, chociaż
lepszy taki kontakt z ludźmi niż żaden...

[kruz7]

Też nie używam emotikonek, szczególnie w komórce.
Co do rozmowy przez internet, to uważam, że to bardzo dobry środek łączności.
Można przełamać opór swój w stosunku do innych, obcych nam osób. Nikt nie widzi
nas, nie powoduje naszej tremy. Bardzo ważne jest to, że nie goni nas czas,
czyli nie musimy przejmować się, że wdarła się nuda w naszą rozmowę.

[kruz7]

Walczyłem sam ze swoją nieśmiałością, brak mi było kogoś z kim mógłbym podzielić
się swoimi lękami i problemami. Tak też nauczyłem się jednego - umiesz liczyć,
lcz na siebie. Jest to kolejne powielane przeze mnie stwierdzenie. Niestety jest
ono bardzo prawdziwe i konieczne w życiu. Nie zawsze będzie ktoś, kto pomoże nam
wybrnąć z danej sytuacji. Musimy nauczyć się radzić sobie samemu. Forum udziela
podpowiedzi i porad, sami musimy potrafić wdrożyć je w nasze życie, potem
wyciągnąć wnioski z tego i przeanalizować je. Można opisać procesy tego tu na
forum, po to założył admin to. Na pewno pomoże ktoś, doda coś od siebie. Jest
wiele osób czytających tylko i może komuś przyda się to w jego własnym życiu.
W różnym wieku zaczynamy walczyć ze swoją nieśmiałością. Nie zapominajcie
proszę, że teraz też tworzycie swoje wnętrze, swój charakter. To przyniesie
potem efekty. Nie ma sensu uciekać do środków pobudzających do działania. Wiem
co piszę, gdyż sam próbowałem w ten sposób zniewolić swoją nieśmiałość. W
efekcie zniewoliłem samego siebie. Stałem się poniekąd uzależniony.
Walka z nieśmiałością nie minie na pewno od razu. Ja walczyłem z nią kilka
lat i wydaje mi się, że wygrałem. Sam szukałem sposobu lub obserwowałem innych
jak to robią. Patrząc na innych uczyłem się jak rozmawiają z dziewczynami, jak
je podrywają i zaczepiają. Trzeba wypracować swój własny sposób, według nas
samych dopasować siebie. Moje zainteresowania śmieszyły moich kumpli, obecnie
może mnie śmieszyć ich widok. Pozostali oni w miejscu, niezmienieni przez te
lata. Zamiast iść do przodu, oni chyba cofnęli się. Nie warto rezygnować ze
swoich planów, ze swoich marzeń lub zainteresowań. Z czasem właśnie one sprawią,
że będziecie inni niż reszta ludzi dookoła Was. Będziecie mieli czym pochwalić
się w towarzystwie, nie będziecie siedzieli z zamkniętą buzią. Sprawi to, że
będziecie mieli swoje zasady i docienią to potem poważni i wartościowi ludzie.

[basia.basia1]

To prawda, sama niestety zawsze liczę wyłącznie na siebie. Nie
umiem prosić o pomoc, a może nie chcę. Po prostu nie mam zaufania do
ludzi. Może to błąd?

[gapuchna]

Nie jestem nieśmiała, ale mam blokadę, jakąś nieumiejętność otwierania się na
ludzi. Jeszcze bardziej to się komplikuje przez fakt, ze ich bardzo lubię, widzę
raczej dobre niż złe strony ludzkiego tłumu. Ale jednak odstaję. Moja obecność
tutaj też mnie uczy, staram się być inna. Nawet to pisanie pomaga.

[zakochanawtoruniu]

24 lata temu byłam nieśmiała jak ty. Walczyłam z tym. Dużo czytałam,
oglądałam filmy, odwiedzałam galerie, chodziłam na koncerty, to
świetne tematy do rozmów. W tej chwili mam grupę znajomych i nie
boję sie odezwać i mam dużo do powiedzenia, a inni chętnie mnie
słuchają.
Pozdrawiam

[mrlonely]

Chciałbym ponowić swoją prośbę... Tylko proszę, nie oczekujcie ode
mnie, że to ja będę prowadził rozmowę, ciągnął ją dalej. Nie
potrafię...

[teklana]

A może choć okreslsz o czym chciałbys porozmawiać

[fuks0]

Sam byłem w sumie można powiedzieć, że chorobliwie nieśmiały (ale tylko w
względem dziewczyn, w stosunku do osobników płci męskiej miało to znacznie
mniejsze wymiary - od dziecka należałem do jakiejś paczki, z która np. w wakacje
spędzałem większość dnia), nadal jestem nieśmiały, chociaż ma to wymiar sporo
mniejszy niż kilka lat temu. Mi osobiście pomogła trochę praca (np. przez 1,5
miesiąca, w jednym pokoju większość czasu siedziałem z 3
dziewczynami/kobietami). Umiejętność wyrażania własnego zdania (i jego
bronienia) możesz trochę podszlifować np. na forach tematycznych. Dzięki temu
swój "skill" (jeżeli chodzi o rzeczowe dyskusje) oceniam na sporo powyżej
przeciętnej, chociaż nadal zdarza mi się mówić dosyć chaotycznie (od natłoku
mysli).