Chciałbym być ojcem..

[adik.01]

Coraz czesciej sie lapie na tej mysli...

Miłego dnia

[evli]

a ja matką.. ale w pełnej rodzinie, w której wszyscy będziemy sie
kochać..

[adik.01]

evli napisała:

> a ja matką.. ale w pełnej rodzinie, w której wszyscy będziemy sie
> kochać..

Na dobre i na złe

[evli]

na zawsze..
i chociaż wiem, że brzmi to wszystko strasznie płytko ale naprawdę
coraz częściej i mocniej marzę o rodzinie.. o kochającym mężu,
któremu będe się podobała bez względu na to czy wstanę potargana,
czy będe błyszczec na wspolnej kolacji.. chcę normalności..
zaufania.. i tego malutkiego szczęscia, które będzie symbolem nas na
zawsze..
a póki co... dalej marzę...

[rumunska_ksiezniczka]

ja z pewnością nie chciałabym być ojcem
ale od dawna poszukuję sensu życia i celu tegoż. po licznych rozmyślaniach na
temat tego, czego w tym marnym życiu mi brakuje, doszłam do wniosku, że jest to
miłość i wszystko, co się z nią wiąże: oddanie, poświęcenie itp. mam świadomość
tego, ze związek z mężczyzną może mi takie uczucie zagwarantować, jednak nigdy
nie będzie to miłość pełna, bezwzględna, bezinteresowna, bezwarunkowa. takim
uczuciem można darzyć jedynie dziecko i dziecko jedynie może je odwzajemnić.
odkryłam, ze właśnie dziecko może dać mi spełnienie, sens i cel.
chciałabym przekazać mu wszystko, co do tej pory osiągnęłam i zdobyłam - chodzi
mi o uczucia, duchowość, mądrość, wiedzę. w ten sposób chciałabym się spełnić.
nie mam jeszcze parcia na rozmnożenie się, ale zaczynam o tym myśleć i
chciałabym tego w najbliższej przyszłości
miłego dłoogiego łikendu

[spajd]

Kiedyś często o tym myślałem. Zwłaszcza gdy patrzyłem jak dorastają dzieci
rodzeństwa. Ale mam teraz okazję mieć czasem pod opieka dwa brzdące i jakoś nie
myślę o tym. Uczucie gdy dziecko tuli się ufnie jest bardzo miłe. Ale ile trzeba
cierpliwości gdy rośnie.

[evli]

ale kiedy już trochę podrośnie i zacznie całkiem mądrze gadać to
naprawdę te wszystkie chwile nerwów i stresów zaczynają nabierać
całkiem nowego znaczenia - bo nie są już powodem depresji, tudzież
innych stanów przedzawałowych a stanowią dowód na to, że było
warto wiem to z relacji moich przyjaciół, którzy są naprawdę
szczęsliwymi rodzicami

[rumunska_ksiezniczka]

jeśli tak do tego podchodzisz, to rzeczywiście może nie pisane jest ci
rodzicielstwo. nie chciałabym cie oceniać, ale o czym ty mówisz.. o cierpliwości?
wiesz, dziecko to drugie życie, krew z krwi, potomstwo, szansa na
nieśmiertelność. to przekazanie wartości i dopełnienie człowieczeństwa.

[adik.01]

I ile jest radości kiedy wracasz do domu i masz swiadomość że
wszystko co robisz ma jakiś sens, dla ciebie i dla tej rodziny, co
mi po kolejnych studiach, dobrej pracy, perspektywach chcialbym ten
kawalek siebie przekazac komus kogo bede kochał.
Konsekwentnie podkreslam ze to kwestia dojrzałości do tego
Mam znajomych co się zasłaniają hasłem "bo mnie nie stać na
dziecko", a jeżdża dobrymi autami, mieszkają wygodnie, żyją na
wysokiej stopie.
Nie m

[spajd]

Dzieci są czasami prawdziwymi psotnikami i trzeba mieć czasem pokaźny zapas cierpliwości. Chciałem jedynie uwypuklić odrobinę ten fakt.
Możliwe, że dla mnie możliwość opieki nad dwójką dzieci jest czymś w rodzaju zastępstwa posiadania własnych. I stąd być może nie myślę zbytnio o posiadaniu własnych.
Pewnie do czasu aż znajdę drugą połówkę i temat posiadania własnych wróci (jak bumerang).

[aniab1311]

Ja też tego chcę, ale...
Czas się kończy i nic sie nie zmienia...
Jedni mają fart...inni nie...
Dziś mam wrażenie że należę do tych innych...

[rumunska_ksiezniczka]

dokładnie adik! mam znajomych, którzy spędzili wakacje w kambodży. super,
fajnie, moze nawet zazdroszczę. ale mam tez koleżankę świeżo po ślubie - stara
sie o dziecko. i to są dwie inne definicje szczęścia.
w okolicach trzydziestki, jak sie już wyszalejemy, to przychodzi dziwny
niedosyt. dziwne uczucie, ze nie o to chodziło. otaczanie sie rzeczami do
niczego nie prowadzi. wolę bez przepychu, ale z gwarancją, ze mam dla kogo żyć,
że jestem potrzebna, że ktoś mnie kocha.

[ewela29.2]

A jestem juz matką i jak to zwykło się mówić mam dla kogo żyć. To prawda, gdyby
nie córka wszystkie przeciwności losu dawno by mnie pokonały, a dzięki niej mam
motywacje. Nie mniej jednak moje odczucie samotności jest bo dziecko to inna
bliskość i inne emocje. Mogę z dumą powiedzieć, że jestem szczęśliwą matka ale
nie do końca szczęśliwą kobietą.

[lonely27]

Decydowanie się na dziecko - to rzecz doniosła. To decydowanie się
na to, by Twoje serce spacerowało gdzieś poza twoim ciałem....

[helen80]

A ja chciałbym być matką i kiedyś na pewno nią zostanę...

[marianinho]

adik.01 - rola ojca jest bardzo niewdzieczna, ogolnie rodzicielstwo zwlaszcza
jak ma sie dosyc nieokrzesanego syna. Ciagle rozmowy, pouczanie o
zachowaniu...mialem to na porzadku dziennym, wieczornym a po zebraniu w szkole
to juz ze hej ). Najlepsze z ojcostwa jest ta duma, ktora chyba odczuwa po
cichu kazdy rodzic w pewnym wieku, gdy widzi na kogo wyrosla ich pociecha

[adik.01]

marianinho napisał:

> adik.01 - rola ojca jest bardzo niewdzieczna, ogolnie rodzicielstwo zwlaszcza
> jak ma sie dosyc nieokrzesanego syna. Ciagle rozmowy, pouczanie o
> zachowaniu...mialem to na porzadku dziennym, wieczornym a po zebraniu w szkole
> to juz ze hej ). Najlepsze z ojcostwa jest ta duma, ktora chyba odczuwa po
> cichu kazdy rodzic w pewnym wieku, gdy widzi na kogo wyrosla ich pociecha

No tak ale do tej roli sie dojrzewa, ty dojrzales kiedys..i teraz ja niezaleznie
od wszystkiego jestem gotow nim zostac wraz ze wszystkimi konsekwencjami, poza
tym hmm sam nie bylem aniolkiem

[rumunska_ksiezniczka]

adik, ale tak już? od razu? teraz?
ja sobie daję jeszcze rok, dwa, szczerze powiedziawszy

[adik.01]

rumunska_ksiezniczka napisała:

> adik, ale tak już? od razu? teraz?
> ja sobie daję jeszcze rok, dwa, szczerze powiedziawszy

No wiadomo ze nie juz tak dziś, jutro od ręki.Dojrzalem do roli ojca . A to
deklaracja trudna uwierz mi mam znajomych ktorzy tak jak pisalem w roznym wieku,
nie sa do tego gotowi ani o tym powiedziec ani do tego dążyć, jest im wygodnie
no i spoko ich sprawa.
Ja odwaznie moge powiedziec Jestem gotowy na bycie tatą.
Poza tym piszesz rok dwa..masz 26 lat a ja prawie 30

[marianinho]

No ja jestem mlody zawodnik jeszcze ale szczerze mowiac z jednej strony
dobrze ze mialem przejscia bo dojrzalem chociaz ..a takto dalej bym tkwil w
marazmie

[rumunska_ksiezniczka]

fajnie wiedzieć, że są tacy faceci jak ty. w moim towarzystwie nie ma dojrzałych
mężczyzn (gotowych do roli ojca i chcących tego) a wiek metrykalny nie ma tu nic
do rzeczy. najważniejsza jest dojrzałość psychiczna i emocjonalna... o to
najtrudniej.

[adik.01]

rumunska_ksiezniczka napisała:

> fajnie wiedzieć, że są tacy faceci jak ty. w moim towarzystwie nie ma dojrzałyc
> h
> mężczyzn (gotowych do roli ojca i chcących tego) a wiek metrykalny nie ma tu ni
> c
> do rzeczy. najważniejsza jest dojrzałość psychiczna i emocjonalna... o to
> najtrudniej.

Nie zrozum mnie zle z tym wiekiem, mialem akurat na mysli to ze dając sobie 1-2
lata akurat dojdziesz do mniej wiecej tego wieku, ktory ja mam teraz

[rumunska_ksiezniczka]

ależ ja dokładnie zrozumiał co miałeś na myśli. ale czy myślisz, że ilość lat
jest najważniejsza? liczę się z tym, ze czeka mnie późne macierzyństwo ;-((

[adik.01]

rumunska_ksiezniczka napisała:

> ależ ja dokładnie zrozumiał co miałeś na myśli. ale czy myślisz, że ilość lat
> jest najważniejsza? liczę się z tym, ze czeka mnie późne macierzyństwo ;-((

Fakt ze dla wielu czynnikow im wczesniej tym lepiej tak naprawde..Wiem to z
obserwacji wielu znajomych czy tez malzenstwa wlasnego brata ciezko im obojgu
majac po 35 lat zostac rodzicami..Inni moi znajomi po chyba 3 latach starań
uwieńczyli to w wieku 36 lat powodzeniem, ale porod byl ciezki.Nie mowie ze to
juz tak jest oczywiscie u wszystkich, bo np moj szef majac 45 lat a jego zona 41
zostali szczesliwymi rodzicami..No ale porod tez byl przez cesarskie ciecie..
Ale spokojnie ksiezniczko nie miej takich przed oczami takich wizji az bo
najwazniejsza jest milosc, jak ja spotkasz i stworzysz staly zwiazek to
niezaleznie od wieku owoc badz owoce adekwatne przyniesie

[marianinho]

Ale spytam sie z ciekawosci.

Po czym ocenic dojrzalosc psychiczna i emocjonalna? Tego sie nie da zrobic.
Pozory zawsze myla i ja to powtarzam na kazdym kroku poniewaz:
na codzien aby nie nudzil sie w zyciu ciagle zartuje, bawie sie rozmowa a
ludzie oceniaja

[adik.01]

marianinho napisał:

> Ale spytam sie z ciekawosci.
>
> Po czym ocenic dojrzalosc psychiczna i emocjonalna? Tego sie nie da zrobic.
> Pozory zawsze myla i ja to powtarzam na kazdym kroku poniewaz:
> na codzien aby nie nudzil sie w zyciu ciagle zartuje, bawie sie rozmowa a
> ludzie oceniaja

Jak bedziesz gotowy to poczujesz to, jezeli nie bedziesz to nigdy nie
poczujesz..proste jak slonce, i nie pytaj kiedy, jak i gdzie bo akurat te
pytania sa zbedne

[marianinho]

Interesujace podejscie do zycia

[rumunska_ksiezniczka]

dojrzałość psychiczna jest wtedy, gdy człowiek jest gotowy ponosić konsekwencje
swoich czynów i świadomie podejmuje pewne decyzje. będąc dojrzałym psychicznie
nie trzeba jednocześnie być dojrzałym emocjonalnie. bo d. emocjonalna to
radzenie sobie ze swoimi uczuciami, równowaga emocjonalna, stabilność, zdolność
do uczuć wyższych. te dwie dojrzałości nie chodzą parami i uwierz, ze jest masa
ludzi rozwiniętych psychicznie, ale o emocjonalności dziecka.

[adik.01]

rumunska_ksiezniczka napisała:

> dojrzałość psychiczna jest wtedy, gdy człowiek jest gotowy ponosić konsekwencje
> swoich czynów i świadomie podejmuje pewne decyzje. będąc dojrzałym psychicznie
> nie trzeba jednocześnie być dojrzałym emocjonalnie. bo d. emocjonalna to
> radzenie sobie ze swoimi uczuciami, równowaga emocjonalna, stabilność, zdolność
> do uczuć wyższych. te dwie dojrzałości nie chodzą parami i uwierz, ze jest masa
> ludzi rozwiniętych psychicznie, ale o emocjonalności dziecka.


No i widzisz ksiezniczka ci to ubrala w piekne naukowe definicje

[marianinho]

Nie do konca sie z tym zgadzam ale dziekuje za pokazanie mi swojego podejscia do
tych spraw

[rumunska_ksiezniczka]

ale stwierdzenie, ze sie nie do końca zgadzasz, mnie nie satysfakcjonuje )
napisz d l a c z e g o ))

[marianinho]

hmm..ok...postaram sie przekazac moja wizje

Konsewkencje swoich czynow ponosimy od najmlodszych lat i juz wtedy podejmujemy
decyzje - wszak kierowani radami rodzicow ale ja moglem je podejmowac
ostatecznie, na szczescie, sam (oczywiscie nie od najmlodszych lat ). A ja
nie bylem dojrzaly psychicznie majac lat 14 jak szedlem do liceum To dopiero
przyszlo z czasem dlatego uwazam ze dojrzalosc psychiczna to raczej umiejetnosc
konstruktywnego myslenia zanim podejmie sie decyzje...i dopiero pozniej mamy jej
swiadome podejmowanie i ponoszenie konsekwencji.
A dojrzalosc emocjonalna - zgadzam sie

[marianinho]

To sie w sumie sprowadza do Twojej wypowiedzi))

[kasia89tn]

Zostałam mamą w wieku 17 lat. Oczywiste jest to, że nie byłam
wówczas przygotowana do roli matki, ale nigdy nie żałowałam tego, że
tak ułożyło mi się życie. Czasem zazdroszczę swoim koleżankom, że
nie mają takich obowiązków jak ja, ale z drugiej strony coraz
częściej myślę o tym, że chciałabym mieć drugie dziecko. Najpierw
jednak muszę trafić na odpowiedzialnego partnera i mu zaufać.