Kalwaria Pacławska i Pacław - dwie kalwarie

[tawnyroberts]

O sanktuarium w Kalwarii Pacławskiej słyszał chyba każdy. Mało kto
natomiast wie, że w sąsiednim Pacławiu powstała w XIX w. druga
kalwaria, tym razem unicka. A wszystko zaczęło się od przejścia
Rusinów z Pacławia na obrządek łaciński w 1868 r.

Główną przyczyną zmiany obrządku była przede wszystkim bliskość
kościoła w Kalwarii. Nie bez znaczenia była także działalność szkoły
klasztornej, prowadzonej przez franciszkanów oraz pazerność
greckokatolickiego proboszcza z Hujska (pacławianie należeli do
tamtejszej parafii), który pobierał za posługi religijne wygórowane
kwoty. Mimo to, przejście z obrządku greckiego na łaciński
wszystkich mieszkańców danej wioski, było w tamtym czasie
wydarzeniem bezprecedensowym.

Wkrótce potem unickie władze duchowne wprowadziły swoim księżom
zakaz udziału w łacińskich odpustach w Kalwarii i podjęły decyzję o
stworzeniu w Pacławiu konkurencyjnego miejsca pielgrzymek. Jeszcze w
sierpniu 1868 r. urządzono przy pacławskiej cerkwi równoległy
odpust. Namalowano kopię obrazu Matki Bożej Pacławskiej i wabiono
nim pielgrzymów, tłumacząc im, że jest to oryginał, a franciszkanie
posiadają kopię. W następnym roku proboszcz z Hujska ogłosił,
zatwierdzoną przez papieża, listę odpustów dla cerkwi w Pacławiu,
pokrywających się z odpustami w Kalwarii.

W pacławskiej cerkwi znajdowała się bardzo stara ikona Matki Bożej z
1409 r., którą próbowano wykorzystać do ściągnięcia wiernych na
odpusty. Rozesłano także po Galicji kwestarzy, zbierających datki na
budowę murowanej świątyni. Nową cerkiew p.w. Zaśnięcia Matki Bożej
konsekrowano w 1913 r. i przeniesiono tam starą ikonę. W pobliżu
utworzono drogę krzyżową, początkowo składającą się z drewnianych
krzyży, które w okresie międzywojennym zamieniono na drewniane i
murowane kapliczki. Tym sposobem obok łacińskiej kalwarii powstała
kalwaria greckokatolicka. Bywały odpusty, w czasie których liczba
Rusinów przekraczała liczbę łacinników...

Kalwaryjscy franciszkanie w sieci

[tawnyroberts]

Pisząc o Kalwarii nie sposób pominąć arcyciekawą i profesjonalnie
przygotowaną stronę kalwaryjskich franciszkanów:

www.kalwaria.franciszkanie.pl/
Tutaj znaleźć można dosłownie wszystko, począwszy od opisów
sanktuarium i jego historii, poprzez szczegółowe kalendarium
kalwaryjskich odpustów i praktyczne informacje dotyczące dojazdu i
noclegów u "braciszków" w Domu Pielgrzyma, a na przyrodniczych i
turystycznych atrakcjach okolic Kalwarii i całego Pogórza
Przemyskiego skończywszy. A wszystko to przyprawione dużą ilością
zdjęć i niebanalną szatą graficzną.

Są też praktyczne rady dla pragnących dołączyć do franciszkanów w
ramach nowicjatu. Chętni bardzo mile widziani...

Klasztor w Kalwarii a UPA

[tawnyroberts]

W opisie dotyczącym historii sanktuarium w Kalwarii znalazłem taki
fragment:

"Szeroką działalność charytatywną rozwinęli franciszkanie
kalwaryjscy w ciężkich latach trwania pierwszej i drugiej wojny
światowej. Podczas I wojny światowej klasztor znalazł się w bardzo
trudnej sytuacji, ograbiony ze wszystkiego przez Kozaków, dlatego
sam żył przez pewien czas z jałmużny, jakiej dostarczali (artykuły
żywnościowe) wtedy parafianie. Franciszkanie natomiast śpieszyli
wówczas z pomocą religijną nie tylko własnym parafianom, ale bardzo
często wyjeżdżali w odległy teren dla zaopatrzenia rannych
żołnierzy. W samej parafii zorganizowali pomoc materialną dla
najbiedniejszych, którym groziła śmierć głodowa. W czasie II wojny
światowej sytuacja była o tyle gorsza, że do głosu na tych terenach
doszedł narodowy żywioł ukraiński, który w tych okolicach był bardzo
silny. Klasztor przychodził często z pomocą żołnierzom polskim,
przyjmował ich na noclegi, dawał żywność, a nierzadko także ubranie.
Ukraińcy ośmieleni obecnością Niemców dokonywali samosądów nawet
wobec mieszkańców własnej wioski.

W 1942 r. zorganizowano w Kalwarii Delegaturę Polskiego Komitetu
Opieki Społecznej, której przewodniczącym został gwardian o.
Hieronim Galas. Z powodu bardzo wysokich kontyngentów i słabych
urodzajów miejscowa ludność głodowała. Gwardian w ramach
wspomnianego komitetu usiłował zaradzić potrzebom. Wspólnie z innymi
członkami komitetu obchodził miejscowe wioski zbierając zboże,
kartofle i inne artykuły spożywcze, które potem rozdzielano między
naj­bardziej potrzebujących. Żywność sprowadzano także z Przemyśla.
Prócz tego mógł gwardian poprzez komitet interweniować u władz
niemieckich w sprawach spornych Ukraińców z Polakami i bronić tych
ostatnich przed wyzyskiem ze strony szowinistów ukraińskich.
Najgorszy okres dla Kalwarii zaczął się w lipcu 1944 r., kiedy
Niemcy opuścili te tereny. W obawie przed oddziałami UPA mieszkańcy
Kalwarii, Pacławia, Nowosiółek i Falkenbergu przychodzili na każdą
noc wraz z rodzinami i zapasem żywności do klasztoru i tu nocowali.
Nawet mieszkańcy Huwnik zapowiedzieli, że w razie napadu wycofywać
się będą do klasztoru. Schronienia udzielono także kilku uciekającym
rodzinom z Dobromila. Co noc klasztor zamieniał się wówczas jakby w
twierdzę: ryglowano dokładnie okna i tarasowano kamieniami drzwi,
zdobyto nawet broń palną, by tym łatwiej zmusić Ukraińców do
odstąpienia.

Na szczęście nie doszło do napadu Ukraińców na klasztor. Często
wspominają to wydarzenie jeszcze żyjący mieszkańcy: "Jednej nocy
wszyscy zgromadziliśmy się w klasztorze; ukraińscy bandyci już
podchodzili do Kalwarii, chcieli wyrżnąć wioskę, a także zakonników.
Nagle zrobiło się cicho, ktoś dał znać, że bandyci wycofali się, że
uciekli. Po latach, napotkany człowiek, Mikołaj Bijan, tak się
nazywał, powiedział, że był w tej bandzie, że chcieli wszystkich
pozabijać. Jednak, kiedy podchodzili pod klasztor, przestraszyli
się, bo nad klasztorem pojawiła się światłość, która jakby osłaniała
święte miejsce. Tak, to dzięki Matce Bożej, naszej Kalwaryjskiej,
się uratowaliśmy"."

Ciekawe, czy ukraińskie źródła wspominają cokolwiek na temat
planowanego ataku UPA na klasztor?

co w tym dziwnego ?

[darino]

Co w tym dziwnego żołnierze UPA uszanowali klasztor ? Nie należy
doszukiwać się w tym żadnego cudu.
Natomiast zakonnicy z Kalwarii odpłacili się Ukraińcom, burząc
cerkiew i kradnąc cerkiewne majątki ...

[krouk]

Tawnyroberts napisał (cytując):
".....ukraińscy bandyci już
podchodzili do Kalwarii, chcieli wyrżnąć wioskę, a także zakonników.
Nagle zrobiło się cicho, ktoś dał znać, że bandyci wycofali się, że
uciekli. Po latach, napotkany człowiek, Mikołaj Bijan, tak się
nazywał, powiedział, że był w tej bandzie, że chcieli wszystkich
pozabijać. Jednak, kiedy podchodzili pod klasztor, przestraszyli
się, bo nad klasztorem pojawiła się światłość....."


darino napisał:
"....Nie należy
doszukiwać się w tym żadnego cudu...."

--------------------------------------------------
Ja także uważam, że raczej nie było żadnego cudu – przecież UPA
zabijając chętnie polską ludność cywilną zgromadzoną na Mszach
Świętych w kościołach nie raz udowodniła, że jest organizacją
nowoczesną, wolną od zbędnych skrępowań i zabobonów – w związku z
tym, nie sądzę, aby jakieś „światełka” nad klasztorem mogły
zniechęcić UPA do napaści i wymordowania mieszkańców – powodem był
zapewne „trudny dostęp” do potencjalnych ofiar – uzbrojonych i
zamkniętych za solidnymi murami – nie był to "łatwy łup" taki jak
np. zabici przez UPA ludzie zebrani na mszy np. w Porycku lub
Kisielinie lub z mszy właśnie wychodzący np. w Baligrodzie.....

Klasztor w Komańczy też miał spłonąć...

[tawnyroberts]

Do tej pory nie udało mi się znaleźć w ukraińskich źródłach żadnej wzmianki na temat planowanego ataku UPA na klasztor w Kalwarii Pacławskiej. Natomiast czytając wspomnienia żołnierzy UPA z drugiego tomu "Zakerzonnia" Bogdana Huka, z relacji Stepana Jawirnyćkoho "Bereznoho" z Jawornika (tego na wschodniej Łemkowszczyźnie) dowiedziałem się, że UPA planowało spalenie klasztoru sióstr Nazaretanek w Komańczy. Wysłano już nawet w tym celu pod klasztor specjalny pododdział, ale siedziba sióstr Nazaretanek stoi w Komańczy po dzień dzisiejszy. W jaki sposób klasztorne zabudowania ocalały? O tym opowie już niedoszły podpalacz - "Bereznyj".


"Zaszliśmy jakoś wtedy do Komańczy. Znałem trochę ludzi ze wsi po nazwiskach, ale nie wiedziałem, gdzie kto mieszka. Znałem jedynie chatę Stepana Pinczaka, który u nas we wsi (w Jaworniku - przyp. tawny) uczył się na diaka. Potrzebna była nam słoma, bo mieliśmy podpalić mosty i wagony, a także klasztor polskich sióstr na Birczy (Bircza to miejscowa nazwa lasu w pobliżu Komańczy - przyp. tawny). Zbyt często zatrzymywało się w nim polskie wojsko. Prosimy o słomę, a tato Stepana mówi:
- A co, Twój tato nie ma słomy?
- Przecież nie pójdę do Jawornika po słomę - odpowiedziałem.
Wziąłem snop i poszedłem na Birczę. Pod klasztor przybyło nas więcej. Wyszły siostry. Buńczużnyj "Kudyjar" wyjaśnił po co przyszliśmy. Starsza siostra jak usłyszała, że będziemy palić, od razu wzięła "Kudyjara" i "Hrania" do kaplicy. Jak buńczużnyj z czotowym wyszli, to powiedzieli, że rozkazu "Didyka" ("Didyk" - dowódca sotni "Udarnyky 2" do maja 1945 r. - przyp. tawny) wykonywać nie będziemy.
- A dlaczego? - zapytał któryś z naszych.
- My klasztor spalimy, a Polacy będą po gazetach pisali, że my ich kościoły palimy.
Odchodziliśmy spod klasztoru bez żalu, bo tam niejeden nasz partyzant przy siostrach powrócił do zdrowia. "Kudyjar" aż oglądnął się za klasztorem i pokręcił głową, że miał taki ładny bydynek spalić."

Bogdan Huk "Zakerzonnia. Wspomnienia żołnierzy UPA", tom II, str. 236.

Tłumaczenie: tawny

[krouk]

W Kalwarii Pacławskiej niestety nigdy nie byłem ale Twój tekst Tawny
przypomniał mi jak pewnego razu, pewna dziewczyna z pewnej
miejscowości nad Wisłokiem opowiadała mi w pewnej kawiarni o pięknie
tego miejsca i zwyczajach pielgrzymkowych z nim związanych :)

[tawnyroberts]

Szczerze polecam Ci to miejsce. Szczególnie podczas sierpniowego
odpustu. Atmosfera jest naprawdę niezwykła. Do tego przepiękna
okolica i niesamowite widoki z kalwaryjskiego wzgórza - masyw
Suchego Obycza, Kopystańka, dolina Wiaru i Ukraina na wyciągnięcie
ręki. W pobliżu jest także kilka zachowanych cerkwi. Jest co
oglądać...

[piotrzr]

tawnyroberts napisał:

> Szczerze polecam Ci to miejsce. Szczególnie podczas sierpniowego
> odpustu. Atmosfera jest naprawdę niezwykła. Do tego przepiękna
> okolica i niesamowite widoki z kalwaryjskiego wzgórza - masyw
> Suchego Obycza, Kopystańka, dolina Wiaru i Ukraina na wyciągnięcie
> ręki. W pobliżu jest także kilka zachowanych cerkwi. Jest co
> oglądać...

Ja też polecam - chociaż na Kopyściance jeszcze nie byłem - ale będę - wiosna
blisko :)))

[krouk]

Wierzę Ci Tawny, wierzę - tamta wspomniana panna mówiła prawie to
samo co Ty :)

Nie dotarłem tam jak dotąd tylko z uwagi na znaczną odległość -
trzeba byłoby postarać się o jakieś miejsce do przenocowania itp. -
przez krótką chwilę myślałem o stodole darina w Birczy, ale już o
tym nie myślę, bowiem przypomniałem sobie, że Jan Nowak Jeziorański
wspominał jak to korzystał z noclegu w podobnym miejscu w roku 1939
i ledwo uszedł z życiem - nie wiadomo, czy ja miałbym aż tyle
szczęścia co Kurier z Warszawy ;)

ps. jak Ci się Tawny podoba lansowana przeze mnie na forum P-U pewna
pani:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=48782&w=71601467
- uważam, że jest o wiele bardziej interesująca niż Twoja
imienniczka ;)

[tawnyroberts]

Noclegiem się nie przejmuj. W Domu Pielgrzyma u braciszków na pewno
znajdzie się jakieś extra wyrko. No i jest tam zupełnie bezpiecznie
(patrz wypowiedzi wyżej), więc włos z głowy Ci nie spadnie.

P.S. O wrażeniach na temat Juliji opowiem Ci na P-U.

[krouk]

tawnyroberts napisał:

> Noclegiem się nie przejmuj. W Domu Pielgrzyma u braciszków na
pewno
> znajdzie się jakieś extra wyrko. No i jest tam zupełnie
bezpiecznie
> (patrz wypowiedzi wyżej), więc włos z głowy Ci nie spadnie.
>
> P.S. O wrażeniach na temat Juliji opowiem Ci na P-U.

------------------------------------------------

Daj spokój Tawny, w Domu Pielgrzyma lepiej nie ryzykować - nie mam
ochoty sprawdzać, czy UPA po raz drugi "uszanuje" klasztor ;)))

A jeśli chodzi o p. Mayarchuk, to chodzą słuchy, że podobno darino i
piotrzr zaglądali do poświęconego jej wątku ale nie zainteresował
ich bo nie było tam nic o Banderze i upowcach ;))))

[ralston]

W okolicy można znaleźć kwatery agroturystyczne, gdzie niedrogo
można przenocować. W samej Kalwarii tuż przy murze klasztoru z
pewnością jest jakaś - pamiętam szyld. W okresie sierpniowego
odpustu może być kłopot - ale wtedy można popróbować w okolicznych
wioskach. Fajna kwatera jest np. w Rybotyczach nad sklepem. I zawsze
bliżej niż ze stodoły w Birczy. A spokojnie można też zabrać mały
namiocik i rozbić się gdziekolwiek w okolicy. Dobre miejsca można
znaleźć wzdłuż Sopotnika na ten przykład. Praktykowałem parokrotnie.

Kalwaria u Płeczenia

[tawnyroberts]

Okazuje się, że jeszcze w 1956 r. grupy ukraińskich pątników
pielgrzymowały do pacławskiej cerkwi, już wtedy niestety
zrujnowanej. Krótki opis takiej pielgrzymki zamieścił Omelan Płeczeń
w "9 lat w bunkrze" (str. 172-173):

"15 sierpnia pojechałem na odpust na Kalwarię koło Dobromyla,
niedaleko polsko-radzieckiej granicy. W Dynowie dołączyłem do grupy
polskich pielgrzymów, by nie wałęsać się samotnie.

Na Kalwarię przybyło mrowie ludzi. W kaplicach odprawiano msze św.
Obok pod drzwiami ustawiono konfesjonały, przy których stały
kilometrowe kolejki. Obok, w różnych kierunkach ciągnęły procesje z
chorągwiami. Brzmiał śmiech, krzyki, rozmowy, zmieszane z urywkami
kazań, płaczem i śmiechem - wszystko razem tworzyło kakofonię
dźwięków, od których pękała głowa. Ja, samotnik, chodziłem wśród tej
ciżby przerażony i oszołomiony. Nagle usłyszałem coś jakby
znajomego. Na oślep zacząłem przedzierać się przez tłum w kierunku,
skąd dobiegały słowa pieśni: "Pływy świtamy, pisne lubowy..."

Śpiewały kobiety z niewielkiej procesji z wyszywanym wizerunkiem
Matki Boskiej na chorągwi i napisem "Lubacziw". Poczułem łzy
wzruszenia. Głośno podjąłem pieśń. Procesja kierowała się do ruin
ukraińskiej kaplicy, która widocznie przeszkadzała polskim
pielgrzymom, bo została zniszczona. Uczestnicy procesji uklękli
przed ruinami i rozpoczęli modły. Polacy, choć rzucali w naszą
stronę nieprzychylne spojrzenia, nie przeszkadzali w modlitwie.
Później, gdy bez celu łaziłem po Kalwarii, miałem okazję usłyszeć
urywek kazania: "Dziękujmy Bogu za to, że nikt nam tu nie
przeszkadza, że nikt już nigdy nie nazwie tych terenów Ukrainą.
Pozbyliśmy się jej stąd raz na zawsze!""

Obecnie greckokatolickie uroczystości odpustowe zostały przeniesione
do pobliskiego Hujska (obecnie Nowych Sadów), gdzie funkcjonuje
cerkiew. A odbywają się, tak jak dawniej, 15 sierpnia. No cóż,
konkurencja zobowiązuje...

Konkurencyjnośc Kalwarii

[piotrzr]

Według mnie Kalwaria Pacławska była obiektem budowanym niejako na fali
rzymskokatolickiej (i jednocześnie polskiej) ekspansji na terenach z przewagą
"żywiołu ruskiego".
Podobnie jak np Jasliska z parafią rzymskokat. na terenach otoczonych wsiami z
parafiami unickimi, Tylicz, Żmigród (na pograniczu) czy Dębowiec pod Jasłem

[jackiw]

piotrzr napisał:

> Według mnie

już niewiele brakuje ci do Kubijowicza, musisz tylko sobie znaleźć
kogoś bardziej zaufanego niż były Gubernator Frank :)

[piotrzr]

jackiw napisał:

>
> już niewiele brakuje ci do Kubijowicza, musisz tylko sobie znaleźć
> kogoś bardziej zaufanego niż były Gubernator Frank :)

Nie znam tych panów osobiście ani zdalnie. Po drugie nie wydaje mi się aby
twórczo zajmowali się relacjami katolicycmu (rzymo...) i unitów na Podkarpaciu.
Ten pierwszy - to przypominam :

Biografia [edytuj]

W latach od 1928 do 1939 roku był wykładowcą na Uniwersytecie Jagiellońskim w
Krakowie, docentem, asystentem dyrektora Instytutu Geografii – profesora Jerzego
Smoleńskiego.

W 1924 wziął udział w zorganizowanym w Pradze I Zjeździe tzw. słowiańskich
geografów i etnografów. W 1931 został pełnym członkiem Towarzystwa Naukowego im.
Szewczenki, stając na czele powołanej przez siebie komisji geograficznej. W 1940
został profesorem przy Wolnym Uniwersytecie Ukraińskim w Pradze. Był autorem
wielu prac z etnografii, demografii i geografii Karpat.

Podczas II wojny światowej, Kubijowicz był przewodniczącym Centralnego
Ukraińskiego Komitetu Narodowego w Krakowie. Komitet odpowiadał za działalność
socjalną na rzecz weteranów, edukację, działalność na rzecz poboru ochotników
oraz przedsięwzięcia gospodarcze. Komitet był w latach 1939-1945 uznawany jako
ukraińskie przedstawicielstwo wobec niemieckiej administracji okupacyjnej
Generalnego Gubernatorstwa.

W 1943 roku Kubijowicz był promotorem powstania oraz wziął czynny udział w
organizowaniu i formowaniu ukraińskiej 14 Dywizji Grenadierów SS. Kubijowicz,
jako przewodniczący Komitetu poparł formowanie dywizji, traktując ją od samego
początku jako ukraińskie siły zbrojne i zaczątek armii narodowej.
Wikiźródła
Zobacz w Wikiźródłach tekst
przemówienia Włodzimierza Kubijowicza , przewodniczącego CUKN z okazji
zezwolenia Hitlera na utworzenie 14 Dywizji Grenadierów "SS-Galizien"


Jako przewodniczący CUKN, Kubijowicz posiadł wyjątkowe zdolności jako
organizator i "państwowiec" [1],.

Kubijowicz wyjechał do Niemiec tuż przed wkroczeniem do Krakowa Armii Czerwonej
wraz z innymi działaczami CUKN.

Od 17 marca 1945 do końca wojny Kubijowicz był zastępcą Pawła Szandruka – jako
przewodniczącego Ukraińskiego Komitetu Narodowego.

Po wojnie zaprzestał działalności politycznej, skupiając się na aktywności
naukowej. Na emigracji był sekretarzem generalnym Towarzystwa Naukowego im.
Tarasa Szewczenki (w latach od 1947 do 1963), a od 1952 prezesem jego
europejskiej filii (od 1952 Towarzystwo ma strukturę federacyjną). Od 1947 był
wykładowcą na reaktywowanym w Niemczech Wolnym Uniwersytecie Ukraińskim.

Jeszcze w 1949, stał się głównym redaktorem Encyklopedii Ukrainoznawstwa,
następnie wydawcą tejże encyklopedii. Jest również redaktorem dwutomowej
"Encyklopedii Ukrainy" (części Encyklopedii Ukrainoznawstwa). Encyklopedia
obejmuje łącznie dziesięć woluminów, wydanych w latach 1949 – 1984. Od 1981
członek honorowy kolegium redakcyjnego.

Koniec cytatu - zdaje się że był wybitną postacią skoro znalazł ochronę, pomoc
i warunki do ciekawej pracy przez zachodnich aliantów.
Chwała i Jemu i IM za to :))

A ten drugi...ten Frank....wyjątkowo obrzydliwy typ. Słyszałem o jego wyjątkowo
wstrętnych dokonaniach w służbie hitlerowskiej
- ohyda brrr

Turystyka pielgrzymkowa

[piotrzr]

Ciekawy, dwujęzyczny anons wodnieje na necie -świadczący że fraciszkanie chcą
umiędznarodowić pielgrzymki kalwaryjskie

www.igf.edu.pl/seis/kalwaria2.html

[ralston]

Tym, co nie byli, dla zasmakowania w krajobrazach Pogórza - panorama
Kalwarii Pacławskiej. Zdjęcie robione z łąk nad Koniuszą:

fotoforum.gazeta.pl/3,0,958312,2,1.html

Panoramy Kalwarii

[tawnyroberts]

I jeszcze jedna panorama Kalwarii, tym razem z łąk pod Kopystańką.
Zdjęcie zrobione w październiku tego roku.

fotoforum.gazeta.pl/3,0,958750,2,1.html

Migawki z tegorocznej sumy odpustowej

[tawnyroberts]

Byłem w Kalwarii 15 sierpnia na sumie odpustowej. Wydawało mi się,
że ludzi było jakby trochę mniej niż przed rokiem. Ale nabożeństwo
jak zwykle wspaniałe i urzekające, a Matka Boska Słuchająca jak
zwykle cudna i... taka zasłuchana.

Oto kilka zdjęć z odpustu A.D. 2008:

fotoforum.gazeta.pl/uk/Odpust%2520w%2520Kalwarii%2520Pac%25B3awskiej,tawnyroberts.html

Maryje na obrazach

[piotrzr]

sposród wizerunków Madonn - Bohomaterii najbardziej podoba mi sie Rudecka i
łopieńska (obecnie z Polańczyka) . Polsko-ruskie Madonny opiewane m.in. w
ciekawym tomiku wierszy red. Andrzeja Potockiego.
A polskich- to nie bynajmniej czestochowska - zbyt banalna,zbyt powszechna,
zwykła - to raczej znana MB Nieustającej Pomocy (rodem z Grecji, z Jezusem
patrzącym gdzieś w bok i aniołkami wokół maryjnej głowy), nasza podrzeszowska MB
Borecka no i ta właśnie pacławska , z filuternie odsłoniętym uszkiem.
Chociaż i "cygańska" madonna z Jasliśk również mi się podoba. I tak jak
poprzednie - wcale nie z powodow religijnych - bardziej z powodu widocznego
ludowego kultu matki-rodzicielki-piastunki. Wszak takie matki z dzieckiem na
kolanach można zobaczyć na każdym spacerze w parku :))

Kalwaryjska Golgota

[tawnyroberts]

W "Życiu Podkarpackim" pojawiła się relacja z corocznego Misterium
Męki Pańskiej, które odbyło się tradycyjnie w Kalwarii Pacławskiej.
Tylko tytuł artykułu niezbyt udany...


"Jezus był z Przemyśla"

Po raz piętnasty od czasów drugiej wojny w Kalwarii Pacławskiej
odbyło się Misterium Męki Pańskiej.

Co sprawia, że wielkanocne misterium przyciąga tak wielu ludzi,
którzy nie bacząc na trudy, brną w błocie po kalwaryjskich dróżkach,
by towarzyszyć Jezusowi w drodze na Golgotę? Zapewne nie fabuła
inscenizacji znana doskonale z ewangelii, katechizmu i odbywanej
wiele razy drogi krzyżowej.

W ubiegłą niedzielę kilka tysięcy wiernych uczestniczyło w
wielkanocnym Misterium Męki Pańskiej, zorganizowanym przez ojców
franciszkanów i odbywającym się tradycyjnie w Kalwarii Pacławskiej.
Pierwsza scena przy domku Matki Bożej – Judasz po krótkim targu
sprzedaje Jezusa za trzydzieści srebrników. Potem na posiedzeniu
Sanhedrynu zapada decyzja o śmierci Jezusa. Podczas ostatniej
wieczerzy żegna się on z apostołami i umywa im nogi. Następnie
przenosimy się do Ogrójca, gdzie Chrystus rozmawia z Ojcem, po czym
następuje pojmanie. Rycerze prowadzą Jezusa do pałacu Kajfasza,
gdzie podczas sądu Piotr zapiera się swojego mistrza. Później po
przesłuchaniu Piłat wydaje dekret skazujący Chrystusa na śmierć na
krzyżu. Wierni w milczeniu przypatrują się biczowaniu, a następnie
towarzyszą Jezusowi w drodze na Golgotę, zakończonej ukrzyżowaniem.
Rozciągnięte na dużej przestrzeni i trwające parę godzin widowisko
nie jest plenerowym teatrem, a uczestniczący w nim wierni nie są
tylko biernymi widzami. Współuczestnictwo w Męce Pańskiej na pewno
jest bardziej duchowym przeżyciem niż tylko podziwianiem barwnych
strojów i sugestywnej gry aktorów. Na tym chyba polega tajemnica
misterium. Na zakończenie warto dodać, że Misterium Męki Pańskiej w
Kalwarii Pacławskiej, podobnie jak w latach ubiegłych, wyreżyserował
Zbigniew Wiarski, znany z Teatru „Fredreum”. Wszystkie role odegrali
amatorzy z okolicznych wiosek oraz Przemyśla. W Jezusa, podobnie jak
w ubiegłych latach, wcielił się Robert Młynarski z Przemyśla.

J. Szwic

www.zycie.pl/informacje.php?region=Przemy%B6l&nr=2170#komentarze

Cerkiew w Pacławiu

[tawnyroberts]

W książce "Павлокома 3 ІІІ 1945. Даровано життя, щоб правду розказати", pod redakcją Eugeniusza Misiły (Євген Місило) i Marii Pańków (Марія Паньків), relację Zofii Kolasy (Софія Коляса) pod tytułem "День, який змінив долю села" zilustrowano zdjęciem cerkwi p.w. Zaśnięcia Matki Bożej w Pacławiu (str. 192). Przypomnę, że była to świątynia murowana, konsekrowana w 1913 r., a zniszczona już w 1952 r. Materiał z rozbiórki posłużył do odbudowy strawionych przez pożar budynków w Kalwarii Pacławskiej.

fotoforum.gazeta.pl/zdjecie/3209907,2,1,Paclaw.html

P.S. Dodam jeszcze, że to nie jedyne archiwalne zdjęcie nieistniejących cerkwi Pogórza Przemyskiego w tej książce. Tym bardziej warto się w nią zaopatrzyć...